† St. Sabbas the Sanctified † (December 5)

† Saint of the Day †

(December 5)

✠ St. Sabbas the Sanctified ✠

Venerable Father; Abbot:

Born: 439 AD

Caesarea Mazaca, Cappadocia

Died: December 5, 532

Jerusalem, Palaestina Prima

Venerated in:

Catholic Church

Eastern Orthodox Church

Eastern Catholic Churches

Major shrine:

Saint Sabbas Monastery, Kidron Valley

Feast: December 5

Saint Sabbas the Sanctified, a Cappadocian-Syrian monk, priest and saint, lived mainly in Palaestina Prima. He was the founder of several convents, most notably the one known as Mar Saba. The saint's name is derived from Aramaic: "Old man".

St. Sabbas was born the son of John, a military commander, and Sophia, at Mutalaska near Caesarea of Cappadocia. The name of the village has no known meaning in Greek, but the Aramaic "Mata la zkha" translates as "Village of Victory".

Born in Cappadocia, Sabas is one of the most highly regarded patriarchs among the monks of Palestine, and is considered one of the founders of Eastern monasticism.

After an unhappy childhood in which he was abused and ran away several times, Sabas finally sought refuge in a monastery. While family members tried to persuade him to return home, the young boy felt drawn to monastic life. Although the youngest monk in the house, he excelled in virtue.

At age 18 he traveled to Jerusalem, seeking to learn more about living in solitude. Soon he asked to be accepted as a disciple of a well-known local solitary, though initially he was regarded as too young to live completely as a hermit. Initially, Sabas lived in a monastery, where he worked during the day and spent much of the night in prayer. At the age of 30 he was given permission to spend five days each week in a nearby remote cave, engaging in prayer and manual labor in the form of weaving baskets. Following the death of his mentor, Saint Euthymius, Sabas moved farther into the desert near Jericho. There he lived for several years in a cave near the brook Cedron. A rope was his means of access. Wild herbs among the rocks were his food. Occasionally men brought him other food and items, while he had to go a distance for his water.

Some of these men came to him desiring to join him in his solitude. At first he refused. But not long after relenting, his followers swelled to more than 150, all of them living in individual huts grouped around a church, called a laura.

The bishop persuaded a reluctant Sabas, then in his early 50s, to prepare for the priesthood so that he could better serve his monastic community in leadership. While functioning as abbot among a large community of monks, he felt ever called to live the life of a hermit. Throughout each year—consistently in Lent—he left his monks for long periods of time, often to their distress. A group of 60 men left the monastery, settling at a nearby ruined facility. When Sabas learned of the difficulties they were facing, he generously gave them supplies and assisted in the repair of their church.

Over the years Sabas traveled throughout Palestine, preaching the true faith and successfully bringing back many to the Church. At the age of 91, in response to a plea from the Patriarch of Jerusalem, Sabas undertook a journey to Constantinople in conjunction with the Samaritan revolt and its violent repression. He fell ill and soon after his return, died at the monastery at Mar Saba. Today the monastery is still inhabited by monks of the Eastern Orthodox Church, and Saint Sabas is regarded as one of the most noteworthy figures of early monasticism.

† புனிதர் சப்பாஸ் † (டிசம்பர் 5)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 5)

✠ புனிதர் சப்பாஸ் ✠

(St. Sabbas the Sanctified)

வணக்கத்துக்குரிய தந்தை/ மடாதிபதி:
(Venerable Father/ Abbot)

பிறப்பு: கி.பி. 439
செசெரியா மஸாகா, கப்படோஸியா
(Caesarea Mazaca, Cappadocia)

இறப்பு: டிசம்பர் 5, 532
ஜெருசலேம், பாலஸ்தீனம் பிரைமா
(Jerusalem, Palaestina Prima)

ஏற்கும் சமயம்:
கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Catholic Church)
கிழக்கு கத்தோலிக்க திருச்சபைகள்
(Eastern Catholic Churches)
கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை
(Eastern Orthodox Church)

முக்கிய திருத்தலம்:
தூய சப்பாஸ் மடாலயம், கிட்ரோன் பள்ளத்தாக்கு
(Saint Sabbas Monastery, Kidron Valley)

நினைவுத் திருநாள்: டிசம்பர் 5

புனிதர் சப்பாஸ், ஒரு கப்படோசியன் சிரியன் துறவியும் (Cappadocian-Syrian monk), குருவும் (Priest), பாலஸ்தீனத்தில் (Palaestina Prima) வாழ்ந்திருந்த புனிதருமாவார். இவரது பெயர் அராமைக் (Aramaic) மொழியிலிருந்து எடுக்கப்பட்டதாகும். அராமைக் மொழியில் இதன் அர்த்தம், முதியவர் என்று வரும். இவர், எண்ணற்ற பல்வேறு துறவு மடங்களை நிறுவினார். இவர் நிறுவிய மடங்களில் முக்கியமானது, "மார் சபா" (Mar Saba) மடாலயம் ஆகும்.

புனிதர் சப்பாஸ், கப்படோஸியாவின் (Cappadocia) "செசெரியா மஸாகா" (Caesarea Mazaca) அருகேயுள்ள "முட்டலாஸ்கா" (Mutalaska) எனும் இடத்தில் பிறந்தார். இவரது தந்தை, இராணுவ தளபதியான (Military Commander) "ஜான்" (John) என்பவராவார். இவரது தாயாரின் பெயர், "சோஃபியா" (Sophia) ஆகும்.

இராணுவ பணிகளின் காரணமாக "அலெக்ஸ்சாண்ட்ரியா" (Alexandria) பயணித்த இவரது பெற்றோர், ஐந்து வயதான இவரை இவரது தாய்மாமனிடம் விட்டுச் சென்றனர். இவருக்கு எட்டு வயதாகையில், இவர் அருகேயிருந்த "ஆயர் ஃபிளேவின்" (Bishop Flavian of Antioch) என்பவரது துறவு மடத்தில் சேர்ந்தார். புத்திசாலியான சிறுவன், விரைவிலேயே கற்றுத் தேர்ந்து, பரிசுத்த வேதாகமத்தின்பேரில் ஒரு நிபுணர் ஆனார். மீண்டும் இவ்வுலக வாழ்க்கைக்கு திரும்பவும், திருமணம் செய்துகொள்ளவும் அழுத்தம் தந்த இவரது பெற்றோரின் ஆலோசனைகளை சப்பாஸ் தீர்க்கமாக நிராகரித்தார்.

அவர் பதினேழு வயதானபோது, துறவற சமயச் சடங்குகளுக்காக தலையை முழுவதுமாக மழித்துக்கொண்டார் (Monastic Tonsure). பத்து வருடங்கள் "ஆயர் ஃபிளேவின்" (Bishop Flavian of Antioch) துறவு மடத்தில் செலவிட்ட அவர், பின்னர் அங்கிருந்து ஜெருசலேம் (Jerusalem) பயணித்தார். பின்னர் அங்கிருந்து, புனிதர் பெரிய யூத்திமியஸ் மடாலயம் (Monastery of Saint Euthymius the Great) சென்றார். ஆனால், புனிதர் பெரிய யூத்திமியஸ் அவரை அங்கிருந்து, அருகாமையிலுள்ள கண்டிப்பான செனொபிடிக் விதிகளைக் (Strict Cenobitic Rule) கடைபிடிக்கும் "அப்பா தியோக்திஸ்டஸ்" (Abba Theoctistus) எனும் மடாதிபதியின் மடாலயத்திற்கு அனுப்பினார். சப்பாஸ், தமது முப்பது வயது வரை இந்த மடாலயத்தில் கீழ்ப்படிதலுடன் வசித்தார்.

மூத்த "அப்பா தியோக்திஸ்டஸ்" (Abba Theoctistus) இறந்த பிறகு, அவரது பின்வரும் வாரிசு, சப்பாசை ஒரு குகையில் ஒதுங்கி வாழுமாறு ஆசீர்வதித்தார். சனிக்கிழமைகளில், அவர் தனது வசிப்பிடத்தைவிட்டு, மடாலயத்திற்கு வந்து, அங்கு அவர் தெய்வீக சேவைகளில் கலந்துகொண்டு சகோதர துறவியர்களுடன் உணவு உண்பார். ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பிறகு, தன் வசிப்பிடத்தை விட்டு வெளியேறாதபடி சப்பாஸ், அனுமதி பெற்றார். அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு அவர் குகைக்குள் தனியாக வாழ்ந்தார்.

புனிதர் பெரிய யூத்திமியஸ் (Saint Euthymius the Great), இளம் துறவியின் ஆவிக்குரிய முதிர்ச்சியைக் கண்டு, அவருடைய வாழ்க்கையை கவனமாக வழிநடத்தி, அவரை தம்முடன் வனாந்தரத்தில் வாழ இட்டுச் சென்றார். அவர்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் ஜனவரி மாதம், 14ம் தேதி முதல், குருத்து ஞாயிறுவரை அங்கு தங்கினர். சப்பாசை மூத்த குழந்தை என்று அழைத்த புனிதர் பெரிய யூத்திமியஸ், அவரை துறவற நல்லொழுக்கங்களில் வளர ஊக்குவித்தார்.

சப்பாஸ் பல்வேறு மடாலயங்களை நிறுவினார். சப்பாஸின் ஜெபங்களின் மூலம் பல்வேறு அற்புதங்கள் நிகழ்ந்ததாக கூறப்படுகிறது. வறண்ட காலத்தின் போது, இவரது ஜெபங்களின் மூலம் ஏராளமான மழையைப் பெற்றார்கள். நோய்வாய்ப்பட்டவர்களும் குணமானார்கள்.

கி.பி. 491ம் ஆண்டு, ஜெருசலேம் நகரின் குலபதி அல்லது பரம்பரைத் தலைவர் (Patriarch Salustius of Jerusalem), இவருக்கு குருத்துவ அருட்பொழிவு செய்வித்தார். கி.பி. 532ம் ஆண்டு, சப்பாஸ் மரணமடைந்தார்.

† St. John of Damascus † (December 4)

† Saint of the Day †

(December 4)

✠ St. John of Damascus ✠

Doctor of the Church:

Born: 675 or 676 AD
Damascus, Bilad al-Sham, Umayyad Caliphate

Died: December 4, 749
Mar Saba, Jerusalem, Bilad al-Sham, Umayyad Caliphate

Venerated in:
Roman Catholic Church
Eastern Orthodox Church
Ethiopian Orthodox Tewahedo Church
Eritrean Orthodox Tewahedo Church
Anglican Communion
Lutheranism

Feast: December 4

Patronage:
Pharmacists, Icon Painters, Theology Students

Saint John of Damascus was a Syrian monk and priest. Born and raised in Damascus c. 675 or 676, he died at his monastery, Mar Saba, near Jerusalem on 4 December 749.

Biographical selection:
St. John Damascene, the 8th century, was the grand-vizir of the Caliph of Damascus. While he was holding this office, Emperor Leo the Isaurian began a campaign to destroy the Catholic statues, the beginning of the iconoclast heresy. In 726 he issued his first edict against the veneration of images.

John Damascene immediately took up his pen to defend this ancient practice of Catholics, just as before he had attacked the heresies of his time. Because of this defense, the hand that wrote it was chopped off, but the Virgin Mary appeared and reattached the hand.

He retired to the monastery of St. Sabas southeast of Jerusalem and died there as a monk dedicated to prayer and study. He wrote numerous works and beautiful verses. His style was vigorous and polemic. For example, writing against the Emperor he called him a new Mahomet, an enemy of Christ, and despiser of the Saints. He also attacked the sycophant Bishops, calling them slaves of their stomachs, disposed to compromise and lie.

Writing about the holy statues, he said:

“Regarding the Most Holy Mother of God, I confess her holier than the Seraphim and Cherubim, more sublime than Heaven, more elevated than all creatures, for she brought to the light of day Christ our God.

“As for the Saints who combated for Him, I honor and venerate them, kissing their precious relics. In the Bible, the sacred writer gives an account of the Incarnation of Christ. The sculptor pictures the glory of the Church from the first Adam to the birth of Christ. The writer and artist concur on the same truth. The Church benefits from both, but you, O heretic, venerate the book and destroy the statue. What an extravagance!

“If some ignorant person commits some excess in this matter, it is your fault. If someone makes the mistake of taking the image of Christ for Christ Himself, you should instruct him. This is why you are Bishops, priests, and deacons. The true Shepherds and Doctors, the shining lights of times past, dedicated themselves to instructing the people for their good and salvation. But the Bishops of this century are preoccupied with horses, cows, sheep, flocks, fields, and gold. They care only about accruing and spending money. They are very concerned about the body but neglect their people and their own souls. It is as Scriptures says: The shepherds became wolves.

“Who should we follow now, St. Basil the Thaumaturge, or Bastilas the murderer of souls? The doctor or penance and salvation St. John Chrysostom or the doctor of disorder and perdition Tricarcade? Or perhaps Gregory, the profane patriarch of Constantine, the plague of the people, who along with the head of the Empire cast out the venerable statues and holy doctrine of the Holy Church?

"To whom should we listen? The ensemble of venerable Patriarchs who spoke at the first six Councils or these hypocrite prelates who introduced adulterous dogmas in the Church, which were never confirmed by any Patriarch and are proscribed by the Letters of Synods?”

Comments:
Some prior observations will help us to better understand this selection. In the Muslim world, the Caliph was a mixture of pope and emperor. He was a religious leader who at the same time exercised temporal power. The grand-vizir was the equivalent of a prime minister. He was the man appointed by the caliph to administer the government. Normally the caliphs would not deign to associate with the people, who were considered unworthy to even be in their presence. It was the grand vizirs who represented them; they were the face of the caliph for the public.

St. John Damascene, then, was the grand-vizir of the Caliph of Damascus. At that time the caliphs permitted Catholics to practice their religion and hold important public offices in that Muslim state. There was, therefore, this paradox: a Saint who was protected by a Muslim Caliphate and who attacked a heretic who was head of the Catholic Byzantine Empire.

Emperor Leo the Isaurian was the one who initiated the campaign against the statues. It was the Iconoclast heresy, which means those who destroy icons and statues. Leo the Isaurian was a pre-figure of the Protestants. Among other errors, he sustained that it was wrong to venerate statues. On his orders, the heretics burned and destroyed countless statues in the Byzantine churches.

In this most beautiful text of St. John Damascene, you see the indignation of a soul of fire against error. The excerpt demonstrates that the indignation of St. John Damascene was filled with love for the truth. He vigorously proclaims the truths he defends.

In this text, there are some very valuable arguments. For example, when he addresses the Iconoclasts, he points out the inconsistency of their position of destroying the statues but venerating the Bible. The Bible, he argues, describes personages in words, that is, it gives a literary representation of the person. The artist, taking his inspiration from that description, paints a picture or sculpts a statue. Therefore, if one takes a stand against the statues of persons, he should also be against the Bible that describes them. Otherwise, his position is contradictory. He would accept the literary description but condemn the artistic figure representing the former. It is a simple but iron-tight argument presented with great literary beauty.

In another argument against the heretic bishops and clergy, he says: “If an ignorant person commits some excess in this matter, it is your fault. If someone makes the mistake of taking the image of Christ for Christ Himself, you should instruct him. This is why you are bishops, priests and deacons.”

You can see that the heretics of those times used the same sophism of Protestants who would later affirm that Catholics adore statues and Our Lady. When the heretic bishops and clergy asserted that the statues should be destroyed to avoid such excesses, St. John Damascene replied: “You are in charge of the instruction of the people. If there is some excess in the veneration of statues, it is because you did not fulfill your duty. Therefore, to be consistent, if you want to condemn someone, you should condemn yourselves, and instead of censuring and breaking the statues, you should correct yourselves.” Again, it is a simple, strong logic that leaves no exit for the adversary.

We should not be surprised that the heretic Emperor ordered the hand of St. John Damascene to be chopped off. The heretic could not face this iron logic of the Saint, so Leo the Isaurian took this violent measure to stop the Saint from attacking him. But Our Lady – who is the destroyer of all heresies - restored his hand so that he could continue to write against the enemies of the Church.

A final important consideration is that St. John Damascene - with this spirit of fire and Catholic mentality - was chosen by the Caliph to be his grand-vizir. The Caliph was a Muslim and an enemy of the Catholic Church; notwithstanding, he had the good sense to admire the honesty and capacity of St. John Damascene and appointed him to govern his temporal possessions.

Now let me ask you this: Do you imagine it would be possible today for a man with the mentality of St. John Damascene to ever be made the prime minister of Russia? Or even a head of one of our Western States? Could he be prime minister of England or president of the United States? He would certainly not be accepted. Why?

Because the revolutionary mentality of the people today is much worse than the mentality of the enemies of the Church was in the 8th century. This comparison makes us understand how low we have sunk and how bad the revolutionary mentality is. Normally we are blinded by this revolutionary mentality and we do not realize how perverse it really is.

This example shows how hostile the modern world is to the Catholic cause, and how bad the progressivists are who are trying to adapt the Church to this world.

Let us pray to St. John Damascene and ask him to give us the mentality he had in order to destroy the Revolution just as he destroyed the Iconoclast heresy in his time.
~ Late Prof. Plinio Corrêa de Oliveira

† டமாஸ்கஸ் நகர புனிதர் யோவான் † (டிசம்பர் 4)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 4)

✠ டமாஸ்கஸ் நகர புனிதர் யோவான் ✠

(St. John of Damascus)

மறைவல்லுநர்:
(Doctor of the Church)

பிறப்பு: கி.பி. சுமார் 676
டமாஸ்கஸ், பிலாட் அல்-ஷாம், உமய்யாட் கலிஃபாட்
(Damascus, Bilad al-Sham, Umayyad Caliphate)

இறப்பு: டிசம்பர் 4, 749
மார் சாபா, எருசலேம், பிலாட் அல்-ஷாம், உமய்யாட் கலிஃபாட்
(Mar Saba, Jerusalem, Bilad al-Sham, Umayyad Caliphate)

ஏற்கும் சபை/ சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)
கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை
(Eastern Orthodox Church)
லூதரனியம்
(Lutheranism)
ஆங்கிலிக்க ஒன்றியம்
(Anglican Communion)

நினைவுத் திருவிழா: டிசம்பர் 4

பாதுகாவல்:
மருந்தாளுநர்கள் (Pharmacists)
திருஉருவ ஓவியர்கள் (Icon Painters)
இறையியல் மாணவர்கள் (Theology Students)

டமாஸ்கஸ் நகர புனிதர் யோவான் ஒரு சிரியன் கிறிஸ்தவ துறவியும், குருவும் (Syrian monk and priest) ஆவார். “டமாஸ்கஸ்” (Damascus) நகரில் பிறந்த இவர், “எருசலேம்” (Jerusalem) நகருக்கு அருகில் உள்ள “மார் சாபா” (Mar Saba) என்னும் இடத்திலுள்ள அவரது துறவற மடத்தில் மரித்தார்.

பல்துறை வல்லுநர்:
பல்துறை வல்லுநராகிய இவர், சட்டம், இறையியல், தத்துவம், இசை முதலியவற்றில் பெரும் ஆர்வமும் புகழும் பெற்றிருந்ததுடன், அவற்றில் வல்லுனராகவும் திகழ்ந்தார். கத்தோலிக்க குருவாக குருத்துவ அருட்பொழிவு பெறுவதற்கு முன்னர், இஸ்லாமிய சமயத்தைத் தோற்றுவித்த “முகம்மது” (Muhammad) அவர்களுக்குப் பின்னர் அரசாண்ட சிவில் மற்றும் ஆன்மீக முஸ்லிம் ஆட்சியாளரான “காலிஃபா” (Caliph) என்பவரது தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாக பணியாற்றியவர் என்றும் கூறப்படுவதுண்டு. பின்னர் அவ்வேலையை விடுத்து துறவியானார். இவர் கிறிஸ்தவ இறையியல் குறித்த பல நூல்களை இயற்றி உள்ளார். திருஓவியங்களைப் பயன்படுத்துவதை நியாயப்படுத்தி இவர் மூன்று நூல்களை எழுதினார். இவர் இயற்றிய பாடல்கள் பலவும் இன்றளவும் கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபையினரால் உலகம் முழுவதும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இவர், கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபையின் தந்தையருள் ஒருவர் ஆவார்.

இவர் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் மறைவல்லுநர்களுல் ஒருவர் ஆவார். இவர் மரியாளின் விண்ணேற்பை குறித்து விரிவாக எழுதியதால் இவர் விண்ணேற்பின் மறைவல்லுநர் (Doctor of the Assumption) என்றும் கௌரவிக்கப்படுகிறார். இவருடைய நினைவுத் திருவிழா நாள் டிசம்பர் மாதம், 4ம் நாள் ஆகும்.

இவர் கிரேக்கம் தவிர அரபு மொழியிலும் புலமை பெற்றிருந்தார் எனத் தெரிகிறது. மேலும், இஸ்லாமிய ஆளுநர் “காலிஃபா” (Caliph) அவர்களின் அவையில் இவரது தந்தை பணி புரிந்ததால் இவரும் சிறிதுகாலம் அங்கு பணியாற்றியிருக்கலாம் என்று சிலர் கருதுகின்றனர்.

கடைசி திருச்சபைத் தந்தை:
ரோமன் கத்தோலிக்க அறிஞர்களின் கருத்துப்படி, புனிதர் டமாஸ்கஸ் யோவான் திருச்சபைத் தந்தையர் வரிசையில் காலத்தால் இறுதியில் வந்தவர் ஆவார். கி.பி. 1890ம் ஆண்டு, இவர் திருத்தந்தை பதின்மூன்றாம் லியோ (Pope Leo XIII) அவர்களால் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் மறை வல்லுனராக பிரகடணப்படுத்தப்பட்டார்.

திருஓவியங்களுக்கு வணக்கம் பற்றி:
திருஓவியங்களுக்கு வணக்கம் செலுத்துவது முறையல்ல என்று “பைசண்டைன்” (Byzantine) மன்னர் அறிவித்ததைத் தொடர்ந்து, டமாஸ்கஸ் யோவான் அந்த அரசு கட்டளைக்குக் கடினமான எதிர்ப்புத் தெரிவித்து நூல்கள் எழுதினார். அவர் எழுதிய நூல்கள் பின்னர், கி.பி. 787ம் ஆண்டு நிகழ்ந்த “இரண்டாம் நீசேயா பொதுச்சங்கத்தின்’போது,” (Second Council of Nicaea) திருஓவிய வணக்கம் பற்றிய சர்ச்சைக்குத் தீர்வு காண்பதற்கு முக்கிய ஆதாரமாகப் பயன்பட்டன.

† St. Francis Xavier † (December 3)

† Saint of the Day †

(December 3)

✠ St. Francis Xavier ✠

Apostle to the Far East:

Born: April 7, 1506
Javier, Kingdom of Navarre

Died: December 3, 1552 (Aged 46)
Portuguese Base at São João Island

Venerated in:
Catholic Church
Lutheran Church
Anglican Communion

Beatified: October 25, 1619
Pope Paul V

Canonized: March 12, 1622
Pope Gregory XV

Feast: December 3

Patronage:
African missions; Agartala, Bombay, Goa, India; Ahmedabad, India; Alexandria, Louisiana; Apostleship of Prayer; Australia; Borneo; Cape Town, South Africa; China; Dinajpur, Bangladesh; East Indies; Fathers of the Precious Blood; Foreign missions; Freising, Germany; Green Bay, Wisconsin; Indianapolis, Indiana; Sophia University, Tokyo, Japan; University of Saint Francis Xavier; Sucre, Bolivia; Joliet, Illinois; Kabankalan, Philippines; Nasugbu, Batangas, Alegria, Cebu, Diocese of Malindi, Kenya; Missionaries; Missioners of the Precious Blood; Navarre, Spain; Navigators; New Zealand; Parish Missions; Plague Epidemics; Propagation of the Faith; Zagreb, Croatia; Indonesia; Malacca; Malaysia; Mongolia; Sri Lanka

St. Francis Xavier, born Francisco de Jasso y Azpilicueta, was a Navarrese Basque Roman Catholic missionary, who was a co-founder of the Society of Jesus.

Born in Javier (Xavier in Navarro-Aragonese or Xabier in Basque), Kingdom of Navarre (in present-day Spain), he was a companion of Saint Ignatius of Loyola and one of the first seven Jesuits who took vows of poverty and chastity at Montmartre, Paris, in 1534. He led an extensive mission into Asia, mainly in the Portuguese Empire of the time and was influential in evangelization work, most notably in India. The Goa Inquisition was proposed by St. Francis Xavier. He also was the first Christian missionary to venture into Japan, Borneo, the Maluku Islands, and other areas. In those areas, struggling to learn the local languages and in the face of opposition, he had less success than he had enjoyed in India. Xavier was about to extend his missionary preaching to China when he died on Shangchuan Island.

St. Francis Xavier, born of a noble Spanish family, Jesuit missionary and confessor, Apostle to the Far East and special patron saint of the Missions.

The biography of St. Francis Xavier by Daurignac reprints a section of a letter he wrote to Dom John III, King of Portugal:
“My Lord, Your Highness should fear the moment when God will call you to stand before Him, which will happen without fail and perhaps when you least expect it. You should fear, great Prince, that an irate Judge will address you with these terrible words of accusation:
    ‘Why have you not proceeded with rigor against your ministers and subordinates who plotted against Me in India and did not fear to declare themselves in rebellion against Me? Why was your severity lax except when they failed to pay their taxes or were negligent in the administration of your finances?’

“My Lord, then you will answer God with the following excuse of little value:
    ‘For Thy glory, I wrote to those countries every year recommending the greatest zeal in working for Thee and obeying Thy precepts.’
“Then the Lord will say to you:
    ‘Yes, you did so, but you did not punish all those who were indifferent to those orders.’”

Comments:
It is a very beautiful text. You should consider that at that time the King of Portugal had important lands in India. In an annual letter to his subordinates, he recommended that they do everything possible to promote the Catholic Faith.

However, St. Francis Xavier, who was there making his apostolate, witnessed that those orders were not followed and that those officials even plotted to prevent the Catholic Faith from expanding. They were decadent men, probably linked to some sort of Masonry that was already secretly acting against the designs of the King of Portugal to sabotage the spread of the Catholic Faith.

St. Francis Xavier wrote to the King, giving him this warning: It is not enough to send orders; it is necessary to punish those who disobey you because a command unaccompanied by the punishment of those who flout it is a futile thing without value. It will not stand before God as the accomplishment of your duty.

He told him: You, the King, have the obligation to punish those who violate your orders to uphold and spread the Faith as strongly as you punished those who did not pay their taxes to the Crown. If you punished them for the taxes and not for religion, it means that you consider taxes more valuable than the Catholic Faith.

Then, the Saint warned the King: You should be aware that God may call you at any moment and then you will not be able to escape His judgment.

Indeed, at any moment he could have an accident, an attempt against his life could be made, he could become gravely ill, or some other such thing could bring him before the tribunal of God. Then, how would the King respond to God regarding the use of his power?

St. Francis Xavier reminded him of two principles: first, the temporal power’s principal concern should be to expand the Catholic Faith rather than increase the royal fortune; second, the exercise of his power should be accompanied by the threat of punishment for those who disobey his orders. The King will have to answer to God for that.

It is admirable to see the liberty with which St. Francis Xavier addressed one of the powerful men of the time. In times past, when someone used this kind of frankness, it was termed in ecclesiastical language “apostolic frankness.” It is a beautiful expression that reveals the courage and apostle must-have. He is a representative of God and must use the language of God. Therefore he has the right to say the most unpleasant things to the most powerful men, and he has the right to be heard.

St. Francis Xavier spoke to the King, realizing the serious possibility that his words might change the King’s way of acting. In any circumstance, he fulfilled his duty and the warning was given. From that moment on, the King had to answer for his actions in that matter before God.

You see how this behavior is logical, noble, and beautiful. But you also see that today it seems outdated. Not because such behavior became obsolete in itself, but rather because men became so decadent and lax that they no longer want to hear such words. For this reason, today’s progressivist Catholics would accuse St. Francis Xavier of lacking charity for speaking in this way. They would say that this kind of admonition showed that he was lacking in the Catholic spirit.

People who say this are wrong because here we have the words of one of the greatest saints of the Catholic Church, St. Francis Xavier, who spoke this way. The saints did not use the honeyed language of this false ecumenism that is everywhere in today’s Church.

This text of St. Francis Xavier is a confirmation that our anti-progressivist position is correct. The words of the true Catholic apostle should be like his. We should pray to him and to Our Lady that, until we die, we always have the courage to use this language.
~ Late Prof. Plinio Corrêa de Oliveira

† புனிதர் ஃபிரான்சிஸ் சவேரியார் † (டிசம்பர் 3)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 3)

✠ புனிதர் ஃபிரான்சிஸ் சவேரியார் ✠

(St. Francis Xavier)

தூர கிழக்கு நாடுகளின் திருத்தூதர்:
(Apostle to the Far East)

பிறப்பு: ஏப்ரல் 7, 1506
ஜேவியர், நவார் அரசு, (தற்போதைய ஸ்பெயின்)
(Javier, Kingdom of Navarre (Present Spain)

இறப்பு: டிசம்பர் 3, 1552 (வயது 46)
'சாவோ ஜோவாஓ' தீவிலுள்ள போர்ச்சுகீசிய தீவு, (தற்போதைய சீனா)
(Portuguese Base at São João Island (now China)

ஏற்கும் சபை/ சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)
லூதரனிய திருச்சபை
(Lutheran Church)
ஆங்கிலிக்கன் சமூகம்
(Anglican Communion)

அருளாளர் பட்டம்: அக்டோபர் 25, 1619
திருத்தந்தை ஐந்தாம் பவுல்
(Pope Paul V)

புனிதர் பட்டம்: மார்ச் 12, 1622
திருத்தந்தை பதினைந்தாம் கிரகோரி
(Pope Gregory XV)

நினைவுத் திருவிழா : டிசம்பர் 3

சித்தரிக்கப்படும் வகை:
நண்டு, சிலுவை; லீலி மலர், நெருப்பு, போதகர்,
எரியும் இதயம்

பாதுகாவல்:
இந்தியா; ஆப்ரிக்க மறைப்பணிகள்; அகர்தலா; அகமதாபாத்; அலெக்சாண்டிரியா லூசியானா; ஆஸ்திரேலியா; மும்பை; கோவா (மாநிலம்); கேப் டவுன்; சீனா; டோக்கியோ; பிலிப்பைன்ஸ்; கென்யா; ஸ்பெயின்; நியுசிலாந்து; இந்தோனேசியா; மலாக்கா; மலேசியா; மங்கோலியா.

புனிதர் ஃபிரான்சிஸ் சவேரியார் ஸ்பெயின் நாட்டில் கி.பி. 1506ம் ஆண்டு, ஏப்ரல் மாதம், 7ம் நாளன்று, புகழ்மிக்க சவேரியார் அரண்மனையில் பிறந்தார். தமது ஒன்பது வயதில் தந்தையை இழந்த இவர் தாயின் பராமரிப்பிலேயே அதே அரண்மனையில் படித்து வந்தார். அப்போதே ஸ்பேனிஷ் மற்றும் பல மொழிகளில் புலமை பெற்றிருந்தார். இந்தியாவில் கிறிஸ்தவத்தின் வளர்ச்சியில் முக்கிய பங்காற்றினார்.

கல்வி :
கி.பி. 1525ம் வருடம் கல்லூரி படிப்பிற்காகப் பாரிஸ் சென்றார். அதன் பின்னர் 11 வருடங்கள் பாரிசிலே இருந்த புனித சவேரியார், அங்குள்ள புனித பற்பே கல்லூரியில் தத்துவம் மற்றும் கலைத்துறையில் முதுகலை பட்டம் பெற்று, கி.பி. 1530 முதல் 1534 வரை விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றினார்.

மீண்டும் கி.பி. 1534 முதல் 1536 வரை இறையியலைப் பயின்றார். அப்போது புனித சவேரியாருக்கு புனித இலொயோலா இஞ்ஞாசியார் நண்பரானார்.

"உலகையே ஆதாயமாக்கினாலும் மனிதர் தம் ஆன்மாவை இழப்பாராகில் அதனால் அவருக்கு வரும் பயன் என்ன" என்ற இறைமகன் இயேசுவின் வார்த்தையை இஞ்ஞாசியார், சவேரியாருக்கு எடுத்துரைக்க, சவேரியார் அவ்வார்த்தையின் ஆழத்தை உணர்ந்து இறைவனோடு அதிகமாய் இணைந்திருந்தார். பின்னர் இவர்கள் இயேசு சபையைத் தொடங்கினர். இதில் மீண்டும் நான்கு நண்பர்கள் சேர்ந்து இறைபணியை செய்ய முடிவு செய்தனர்.

குருத்துவமும் இந்திய வருகையும் :
சவேரியாரின் பயணங்கள் :
இதை தொடர்ந்து கி.பி. 1537ம் வருடம், ஜூன் மாதம், 24ம் நாள், குருவாக திருநிலை பெற்று தன் முதல் திருப்பலியை செப்டம்பர் 30ம் நாள் நிறைவேற்றினார். பின்னர் அவரும் அவருடைய நண்பர்களும் திருத்தந்தை மூன்றாம் பவுலைச்சந்தித்து இறைப்பணி செய்வதற்கான தங்கள் விருப்பத்தைத் தெரிவித்தனர். அதே வேளையில் போர்த்துகீசிய மன்னன் தனக்குக் கீழ் இருந்த நாடுகளுக்குக் குருக்களைத் தந்துதவும்படி வேண்டியதால், சவேரியார் இந்தியா மற்றும் போர்த்துகீசிய காலனி நாடுகளுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டார்.

புனித சவேரியார் கி.பி. 1540ல் ரோமில் இருந்து புறப்பட்டு லிஸ்பன் சென்றார். அங்கு ஒரு வருடம் இறைபணியை செய்த பின்னர் இந்தியாவிற்கு வரும் வழியில் மொசாம்பிக்கில் ஒரு வருடம் இறைபணியை செய்துவிட்டு கி.பி. 1542 மே மாதம் 6ம் நாள் கோவாவை வந்தடைந்தார். முதல் நான்கு மாதங்கள் கோவாவிலும் பின்னர் தென் இந்தியாவின் குறிப்பாக தமிழகக் கடற்கரைக் கிராமங்களில் தனது இறைப்பணியைச் செய்துவந்தார்.

மறைப்பணி :
கி.பி. 1543ல் தென்திருவிதாங்கூரில் தற்போதைய கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் தன் இறைப்பணியைத் தொடர்ந்தார். சுமார் பதினைந்து மாதங்கள் கிராமங்கள் தோறும் மணியடித்தபடி சென்று அங்கு ஆட்கள் கூடியதும் அவர்களுக்கு இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றிய செய்திகளைக் கூறியும் நோயாளிகளைச் சந்தித்தும் வந்தார். திருவிதாங்கூர் இராச்சியத்தில் பல ஆலயங்கள் புனித சவேரியாரால் நிறுவப்பட்டன. மிகக் குறுகிய கால வேளையான ஒரு வருடத்திற்குள் நாற்பத்தி ஐந்து சிறிய கிறிஸ்தவ ஆலயங்களை அவர் நிறுவினார் என்று காண்கிறோம்.

கி.பி. 1544ல் திருவிதாங்கூரை (அன்றைய வேணாடு) திரு. பூதல வீர கேரள வர்மன் என்ற ஜெயசிம்ம நாட்டு மூத்த திருவடிகள் ஆண்டு வந்தார்கள். அவ்வேளையில் விசய நகர மன்னரான விதாலர் ஒரு பெரும் படையுடன் வேணாட்டை முற்றுகையிட்டார். அவரை எதிர்த்து நிற்பதற்கு வேணாட்டு அரசரால் இயலாமல் போகவே அவர் புனித சவேரியாரின் உதவியை நாடினார். விஜய நகரப் படைகள் ஒழுகினசேரி வழியாக வடசேரி மேட்டை நெருங்கிவிட்டது. அவ்வேளையில் குருசையும் செபமாலையும் உயர்த்திப் பிடித்து வடுகர்ப்படைகளை பின்வாங்கும்படி கர்ச்சித்தார்.

புனித சவோரியாரின் இந்த திடீர் செயலானது வடுகப்படையினரை நிலைகுலையைச் செய்துவிட்டது. அவர்களின் முன்பு ஏதோ ஒரு பெரும் பூதம் போருக்குத் தயாராக நிற்பதைப் போன்று அவர்கள் கண்டனர். நடுநடுங்கிய வடுகப்படைகள் எதிர்பாராத விதமாக பின்வாங்கி வேணாட்டைவிட்டு வெளியேறிச் சென்றனர். இவ்விதமாக புனிதர் சவேரியார் பெரும் ஆபத்திலிருந்து அன்று வேணாட்டைக் காத்து நின்றார். இந்நிகழ்ச்சி நடந்த இடத்தில் ஒரு சிறு கத்தோலிக்க ஆலயம் இன்றைய நாகர்கோவில் இராஐம் திருமண மண்டபத்திற்கெதிரில் காணப்படுகிறது.

“அவர்கள் என்னை மகாராஜா என்று அழைத்தார்கள், ஆனால் இனிமேல் அவர்கள் உம்மை எப்போதும் மகாதந்தை என்று அழைப்பார்கள்” (They called me great king, but hereafter for ever they will call you the Great Father) என்று மன்னர் புனிதர் சவேரியாரை நன்றியுணர்வுடன் பாராட்டினார். இன்றைய குமரி மாவட்டத்தின் கோட்டாறு புனித சவேரியார் ஆலயம் இப்புனிதராலேயே நிறுவப்பட்டுள்ளது.

ஒரு முறை கடலில் பயணம் செய்யும் போது புனித சவேரியாரின் சிலுவை தொலைந்து போயிற்று, ஆனால் கரையை அடைந்ததும் ஒரு நண்டு அந்தச் சிலுவையைக் கொண்டுவந்து சேர்த்தது என்பர்.

மரணம்:
புனித சவேரியார் சுமார் 38000 மைல்கள் கடல் மற்றும் தரை மார்க்கமாகப் பயணம் செய்து இறைப்பணியைச் செய்துள்ளார். கடைசியாக சாங்சோங் தீவில் நோயால் பாதிக்கபட்டார். இவரை ஜார்ஜ் அல்வறேஸ் என்னும் போர்த்துக்கீசியர் கவனித்து வந்தார். இருந்தாலும் 1552ம் வருடம், டிசம்பர் மாதம், 3ம் நாள் உயிர் துறந்தார். ஜார்ஜ் அல்வறேஸ் சவேரியாரை அத்தீவிலேயே அடக்கம் செய்துவிட்டுச் சென்று விடுகிறார்.

அழியா உடல்:
சுமார் இரண்டரை மாதங்கள் கழித்து (ஃபெப்ரவரி 17, 1553) அத்தீவின் வழியாக வரும்போது, மீபொருட்களை, அவரின் சொந்த நாட்டுக்கு எடுத்துச்செல்ல கல்லறையை திறந்தபோது அவரது உடல் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லாமல் வைத்தது வைக்கப்பட்டது போலவே இருந்தது. நறுமணமும் வீசியது. பின்னர் அவரது உடலை சண்ட க்ரூஸ் என்னும் கப்பலில் மக்காவு கொண்டு சென்றனர். இக்கப்பலானது கி.பி. 1553ம் வருடம், மார்ச் மாதம், 22ம் நாளன்று, மக்காவுவை வந்தடைந்தது. மீண்டும் ஒரு ஆலயத்தில் வைத்து அவரது உடலைப் பார்த்தபோது அது கெட்டுப் போகாமல் நறுமணம் வீசியது என்பர். பின்னர் சவேரியாரின் உடல் புனித சின்னப்பர் தேவாலயத்தில் உள்ள கல்லறைத் தோட்டத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது.

இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின்னர் தந்தை பெய்ரோ புனித சவேரியாரின் உடலைக் கோவா கொண்டுசெல்ல உத்தரவிட்டார். இதன்படி கி.பி. 1553ம் வருடம், டிசம்பர் மாதம், புனித சவேரியாரின் உடல் கோவா வந்தடைந்தது. 450 வருடங்களைத் தாண்டிய பின்னரும் அழியாமல் இன்றும் இப்புனிதரின் உடல் பொதுமக்கள் பார்வைக்காக வைக்கப்பட்டுள்ளது.

புனித சவேரியார் பேராலயம், கோட்டாறு:
கன்னியாகுமரி மாவட்டம், கோட்டாறில் சவேரியார் தங்கிருந்தபோது, அன்னை மரியாளுக்கு ஒரு சிறிய ஆலயம் ஒன்றை கட்டினார். அந்த ஆலயம் இருந்த இடத்தில் கி.பி. 1600ல் புனித சவேரியார் பேராலயம் ஒன்று கட்டப்பட்டது. சவேரியார் அன்னை மரியாளுக்கு கட்டிய ஆலயம் பேராலயத்தினுள் இன்றளவும் உள்ளது.

† Blessed Maria Angela Astorch † (December 2)

† Saint of the Day †

(December 2)

✠ Blessed Maria Angela Astorch ✠

Religious and Foundress:

Born: September 1, 1592
Barcelona, Spain

Died: December 2, 1665
Murcia, Spain

Venerated in: Latin church

Beatified: May 23, 1982
Pope John Paul II

Blessed Maria Angela Astorch was a Spanish religious figure and mystic. Born in Barcelona, she founded the Capuchin Poor Clares of Zaragoza and Murcia. She died in Murcia and was beatified by Pope John Paul II on 23 May 1982.

Maria Angela was born in Barcelona, Spain on 1st September 1592. She joined the Capuchin Poor Clares at age 11 but had to wait five years to be admitted to the Cloister because of her age. A year later she made her solemn profession on the feast of the Nativity of Our Lady in 1609. In 1614 she was sent to Saragossa as a novice-mistress. In 1627, Pope Urban VIII approved the Constitutions of the Spanish Capuchin Poor Clares and she was named Abbess for a period of three years. In 1645, she took part in the foundation of the Murcia Monastery. For sixteen years she was in charge of those in their initial formation and abbess of this monastery. Maria Angela had extraordinary contemplative experiences, nourished by meditation on the Liturgy of the Hours. She had a special devotion to the Passion of Our Lord and was always full of charity and concern for her sisters. Maria Angela died at Murcia at the age of 73 years on 2nd December 1665, while singing the “Pange Lingua”. She was beatified by Saint John Paul II on 23rd May 1982.

Jerónima Maria Agnese, born 1 September 1592 in Barcelona, was the last of four children born to Cristobál Astorch and Caterina. She had no time to know her mother who died twelve months later. Entrusted to a nurse, she was orphaned by her father at the age of five or six years. Her sister Isabel followed a group of young people attracted by the spirituality of the Capuchin Poor Clare Angela Serafina Prat. Even the little Jeronima was quickly caught up in this phenomenon – more so when she was seven years old. After eating bitter almonds she was at death’s door and arrangements were being made for her funeral. Mother Serafin intervened. In ecstasy, she restored the little girl to live. Later she would write, “My childhood ended when I was seven. From then on I was already a judicious and adroit woman, and therefore patient, measured, silent and truthful.”

Her tutors had her study when she was nine. She learned to read and write as well as the usual work assigned then to women. She displayed a real passion for books, especially books in Latin. His teacher was filled with admiration.  Therefore great plans were made for her future. She, however, wanted to follow the example of her sister and asked entry to the monastery. After some concerns with the relatives, and given her advanced maturity for her eleven years of age, she was able to realize her desire. On 16 September 1603, she crossed the threshold of the enclosure, taking with her the six volumes of the Latin breviary that she could read perfectly. In her investiture, she received the name, Maria Angela. An expert confessor, Martin Garcia, who had lived as a hermit for ten years, accompanied her on her spiritual journey. She sought to imitate the founder, Angela Serafina Prat, and her sister Isabel. The master of novices, sister Vitoria Fábregas was rigid and used Spartan methods in her dealings with the girl. He loves for Latin books, well above that of her age, provoked some fear regarding the humility of the novice. So she had to resign herself to not using Latin books anymore. However, Latin flowed from her lips with such a knowledge of the Sacred Scriptures, the Fathers, and the Breviary which later convinced theologians and even some bishops that hers was an infused knowledge.

She had to spend five years as an aspirant, the baby of the house, though following the novitiate regimen. On 7 September 1608, she began the novitiate proper under the balanced and detached direction of her sister as a novice master. Afflictions and temptations were not lacking. Because of her superior learning, she had to carry out the role of ‘little teacher’ of her novitiate companions. On 8 September 1609 she made profession into the hands of Sister Caterina de Lara, the successor to the founder who had died the previous year and she continued her spiritual journey for another five years.

Meanwhile, the new Capuchin congregation expanded at a lively rate. Mother Maria Angela, with five other sisters, were sent to found a monastery at Zaragoza, destined to become the hub from which the Capuchin Poor Clares spread throughout Spain. On 19 May 1614, this group of sisters went straight for Zaragoza. Sister Maria Angela had the task of novice master and secretary. However, separation from her sister cost her dearly. Her sister would die just two years later at only thirty-six years of age. The journey was disastrous. The carriage and horse overturned. In the new monastery of Our Lady of the Angels, Maria Angela became the formator of a generation of Capuchin Poor Clares.

In 1624 she became vicar, and abbess three years later. However, she always remained ‘choir corrector’, the one responsible for the correctness of the ceremonies and of the dignity of the liturgy of the hours in the community. At the beginning of her office as abbess, she obtained approval from Urban VIII for the constitutions of the Capuchin Poor Clares of Spain. Conscious of the importance of knowledge of its rule for the sanctification of any institute, she insisted that the sisters study the rule continuously. In her monastery, the rule was read publicly in the refectory at the beginning of each month so that even the illiterate sisters could learn it. In her spiritual conferences, she spoke so well and with such unction that one bishop came to the point of regretting that she was not a priest. She was a mother who did not spare herself, ready for every kind of work in the kitchen, the laundry, the infirmary or the garden.

When asked why she did this she answered, “Because I would even give you my life.” She shared the monastery alms with the poor and generously helped the needy with the little that the monastery had. When Zaragoza was invaded by ragged refugees from the rebellion in Catalonia, she distributed among some beggars the clothes that the novices had brought with them when they left home. Her spirituality deepened even further, a spirituality was completely biblical and liturgical. All the mysteries of Christ and of Mary, the angels, and the saints found a profound resonance in her heart with visions and heavenly insights.

She used to address the saints with great familiarity. Among them, she had twelve favorites whom she called her “heavenly consistory” – teachers and advocates for the virtues and for concrete needs. They were Saint John the evangelist, a model of love; Saint Francis of Assisi in perfect faithfulness to the Rule; Saint Benedict for purity; her holy mother Saint Clare in every form of perfection. The Breviary continued to inspire and encapsulate her spiritual life ever more progressively. In 1642 she wrote, “It happens to be very, very often that while singing the psalms the Lord communicates with me through interior sensations that which I am signing is such a way that I can say that I am truly singing the internal feelings of my spirit and not the letter of the psalms. It seemed to me that Lord had made himself my teacher and expounder of what I was saying and singing, enabling me to understand some of the infinite truths of the Sacred Scripture.”

She lived in Zaragoza for thirty years. The community grew in number and quality and already it had insufficient space. Maria Angela’s desire to propagate the Order was realized following a  sacrilegious and wicked act that occurred in Barcelona thanks to the troops of Louis XIV who had profaned some churches. A pious canon, Alejo de Boxadós thought of building a Poor Clare Monastery in reparation. It would have the title of “Exaltation of the Blessed Sacrament.” He contacted the Capuchin Poor Clares. On 2 June 1645 five sisters under the guidance of Maria Angela Astorch went to Murcia with the canon. This time too the journey was a disaster. The coach driver fell asleep and then fell under the wheels of the coach. Only the faith of the sisters revived him and so they continued on. A solemn procession inaugurated the new monastery of the Blessed Sacrament in Murcia, in accord with the sentiments of Blessed Maria Angela who saw all of Christology summed up in the Eucharist. She succeeded in having the practice of daily Communion introduced among her sisters.

The monastery became a center of spirituality. During the raging plague in 1648, the sisters were spared just as they were spared from the periodic floods of the Segura River in 1651, even if the monastery suffered greatly. The sisters had to take refuge in the summer residence of the Jesuits in the mountains for thirteen months while waiting for the monastery to be restored. They returned to the monastery on 22 September 1652, only to have to return a year later to the mountains because of another flood. A defamatory accusation spread about by a rumor monger was a difficult test for Blessed Maria Angela, however, her innocence was quickly proven.

On finally returning to the monastery she continued in the office of abbess until 1661. Now in her seventies, she would have wanted to step down completely to be “sola con il Solo” (alone with Him alone). She obtained the grace of becoming ineligible for the performance of various works and so could give herself entirely to the contemplative life. In mid-November 1665, follow some episodes of epilepsy, she regained her memory and intelligence. However, this was the end. She felt crucified. Sometimes she would sing the Pange lingua while waiting for her “bridegroom” who came for her on 2 December 1665 when she was seventy-five years old.

The ordinary process opened three years later in the diocese of Cartegna-Murcia. After a long silence, the process re-opened in 1688 and has continued to present times. Her incorrupt body, which was profaned during the Spanish Civil War (1936-1939) is now kept in the new monastery in Murcia. On 23 May 1982, John Paul II declared her blessed. For those who wish to learn of her mystical experience, they may read her marvelous writings. They are quite modern in their style and very agreeable. They have been published in one volume by Lazaro Iriarte, Mi Camino interior. Relatos autobiográficos, Cuentas de espíritu, Opúsculos espirituales, Cartas, Madrid, 1985. With good reason she may be considered as one of the more important links in the history of devotion to the Child Jesus, to the Sacred Heart, the Eucharist, to the Passion and Christ the Good Shepherd from which springs the totally Capuchin Marian spirituality of the “Divine Shepherdess” or Divina Pastora.

† அருளாளர் மரியா ஏஞ்சலா அஸ்டோர்ச் † (டிசம்பர் 2)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 2)

✠ அருளாளர் மரியா ஏஞ்சலா அஸ்டோர்ச் ✠

(Blessed Maria Angela Astorch)

மறைப்பணியாளர்/ சபை நிறுவனர்:
(Religious and Foundress)

பிறப்பு: செப்டம்பர் 1, 1592
பார்சிலோனா, ஸ்பெயின்
(Barcelona, Spain)

இறப்பு: டிசம்பர் 2, 1665
முர்சியா, ஸ்பெயின்
(Murcia, Spain)

முக்திபேறு பட்டம்: மே 23 1982
திருத்தந்தை 2ம் ஜான் பவுல்
(Pope John Paul II)

நினைவுத் திருநாள்: டிசம்பர் 2

அருளாளர் மரியா ஏஞ்சலா அஸ்டோர்ச், ஒரு ஸ்பேனிஷ் துறவியும் "சரகோசா" (Zaragoza) மற்றும் "மூர்சியா" (Murcia) ஆகிய இடங்களிலுள்ள "எளிய சகோதரியருக்கான கப்புச்சின் துறவு சபையின்” (Capuchin Poor Clares) நிறுவனரும் ஆவார். "மூர்சியாவில்" (Murcia) மரித்த இவர், கி.பி. 1982ம் ஆண்டு, மே மாதம், 23ம் நாள், திருத்தந்தை “இரண்டாம் ஜான் பவுல்” (Pope John Paul II) அவர்களால் அருளாளராக அருட்பொழிவு செய்யப்பட்டார்.

பார்சிலோனாவில் வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்த ஏஞ்சலாவின் தந்தை "கிறிஸ்டோபல் கோர்டி" (Cristóbal Cortey) ஒரு புத்தக வியாபாரி ஆவார். இவரது தாயாரின் பெயர் "கேடலினா அஸ்ட்ரோக்" (Catalina Astroch) ஆகும். இவர்களுக்குப் பிறந்த நான்கு குழந்தைகளில் ஆஞ்சலா கடைக்குட்டி குழந்தை ஆவார்.

இவருக்கு நான்கு வயதாகியபோதே இவரது பெற்றோர் இருவரும் மரித்துப் போயினர். அனாதையாக தனித்து விடப்பட்ட மரியா, இவர்களது வீட்டின் பணிப்பெண்ணின் பாதுகாவலில் விடப்பட்டார்.

கி.பி. 1599ம் ஆண்டு, தமது ஏழு வயதில் விஷமருந்திய ஏஞ்சலா, மரித்த நிலையில் காணப்பட்டார். அப்போது, பார்சிலோனாவில் புதிதாய் நிறுவப்பட்டிருந்த “கபுச்சின் துறவு சபையில்” (Capuchin Monastery) அருட்சகோதரியாக இருந்த இவரது சகோதரி "இசபெல் அஸ்டோர்ச்" (Isabel Astorch), மரியாவின் இறுதிச் சடங்குக்கு ஏற்பாடுகள் செய்தார். இறுதி ஊர்வலத்தின் தயாரிப்புக்களுக்கு இடையே மரியாவின் சகோதரி "இசபெலின்" (Isabel) ஜெபத்தினால் அதிசயிக்கும் வகையில் மரியா உயிருடன் மீண்டு வந்தார்.

புத்துயிர் பெற்ற மரியா பிரம்மாண்ட சாத்தியக்கூறுகளுடன் மேம்பட்ட முதிர்ச்சி பெற்றார். லத்தீன் மொழியிலுள்ள புத்தகங்களை படிக்கவும் கடினமாக உழைக்கவும் கற்றார்.

கி.பி. 1603ம் ஆண்டு, செப்டம்பர் மாதம், 16ம் தேதி, தமது பதினோரு வயதில், "அன்னை ஏஞ்செலா செரஃபினா ப்ராட்" (Mother Angela Serafina Prat) அவர்களால் நிறுவப்பட்ட "பார்சிலோனாவின் புனிதர் மார்கரெட்" (Monastery of St. Margaret of Barcelona) துறவற மடத்தில் இணைந்தார்.

பார்சிலோனாவில் இருந்த கப்புச்சின் துறவற சபையில் தனது 17ம் வயதில் துறவற வார்த்தைப் பாடுகளைப் பெற்றார். தான் துறவியான 8 ஆண்டுகள் கழித்து, சரகோசா (Saragossa) என்ற ஊரில் துறவற மடம் ஒன்றைக்கட்டினார். அதன்பிறகு அவ்வில்லத்திற்கு தானே தலைமை பொறுப்பையும் ஏற்றார்.

ஞானத்தாலும், அறிவாலும் சிறந்து விளங்கி தன் மடத்தை வழிநடத்தினார். அதன்பின்னர், ஸ்பெயின் நாட்டின் “சரகோஸா” (Zaragoza) என்ற இடத்தில் “தூய மார்கரிட்டா” (Monastery of Santa Margarita) எனும் பெயரில் ஒரு துறவு மடத்தை நிறுவினார். இவர் அம்மடத்திலிருந்த காலத்தில், அம்மடம் அடித்தளங்களின் ஒரு செழுமையான மையமாக மாறியது. கி.பி. 1614-1623 ஆண்டு காலத்தில் புகுமுக பயிற்சித் துறவியரின் (Mistress of Novices) தலைமையேற்றார். கி.பி. 1623-1626 ஆண்டு காலத்தில் பயிற்சி முடித்த இளம் துறவியரின் (Teacher of young Professed) ஆசிரியையாக இருந்தார். கி.பி. 1626-1642 ஆண்டு காலத்தில் மடாதிபதியாக (Abbess) பணியாற்றினார்.

மரியா ஏஞ்சலாவின் ஆன்மீக முன்னேற்றம் அவரது சுயசரித கதைகளில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. அவற்றில், அவர் தமக்கு கி.பி. 1626-1656 ஆண்டு காலத்தில் ஏற்பட்ட ஆன்ம பலம் கொண்ட இறை அனுபவங்களைப் பற்றி சொல்கிறார். அவர், எண்ணிலடங்கா இயேசுவின் திருக்காட்சிகளை பெற்றார். அவைகளை தானே தன் கைப்பட எழுதியும் வைத்தார்.

கி.பி. 1640ம் ஆண்டு, அருட்சகோதரி மரியா ஏஞ்சலா, ஸ்பெயின் நாட்டின் மூர்சியா எனும் இடத்தில் புதிதாய் ஒரு துறவற மடத்தினை நிறுவினார். அதற்கு “தூய அருட்சாதனங்களின் பெரு மகிழ்ச்சிநிலை” (Exaltation of the Holy Sacrament) என்று பெயர் சூட்டினார். மீண்டும் இங்கேயும் புகுமுக துறவியரின் பயிற்சி கால தலைவராகவும், மடாதிபதியாகவும் பணியாற்றினார். ஏஞ்சலா இங்கேயிருந்த காலகட்டத்தில், வெள்ளம் – கொள்ளைநோய் போன்ற கடினமான தருணங்களையும் சந்தித்தார். கி.பி. 1648ம் ஆண்டு பிளேக் கொள்ளை நோய் வேகமாக பரவியிருந்தது. பின்னர் கி.பி. 1651 மற்றும் 1653 ம் ஆண்டுகளில் “சேகுரா” (River Segura) நதியில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. இதுபோன்ற அவசர காலங்களில் மக்களுக்கு சலிக்காது சேவையாற்றினார்.

கி.பி. 1655ம் ஆண்டு, அருட்சகோதரி மரியா ஏஞ்சலா தமது மோசமான உடல்நிலையால் எழுத்துப் பணிகளை நிறுத்தினார். கி.பி. 1660ம் ஆண்டில் தமது மன நலனை இழந்த அருட்சகோதரி, ஒரு குழந்தை போல நடந்துகொள்ள ஆரம்பித்தார். கி.பி. 1661ம் ஆண்டில் தமது மடாதிபதி பொறுப்பை விட்டு விலகினார். கி.பி. 1665ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம், 21ம் தேதி, உடலின் ஒரு பக்கம் செயலற்றுப் போக வைக்கும் (Hemiplegia) வாத நோயால் பாதிக்கப்பட்டார். அவரது மனநிலை தேறாமலே போனது. தமது இறுதி அருட்சாதனங்களைப் பெற்றுக்கொண்ட அருட்சகோதரி ஏஞ்சலா, டிசம்பர் மாதம் 2ம் தேதி கிறிஸ்துவுக்குள் மரித்தார்.

† Blessed Charles de Foucauld † (December 1)

† Saint of the Day †

(December 1)

✠ Blessed Charles de Foucauld ✠

Martyr:

Born: September 15, 1858
Strasbourg, France

Died: December 1, 1916 (Aged 58)
Tamanrasset, French Algeria

Beatified: November 13, 2005
Pope Benedict XVI

Feast: December 1
.
Blessed Charles Eugène de Foucauld was a French Catholic religious and priest living among the Tuareg in the Sahara in Algeria. He was assassinated in 1916 and is considered by the Catholic Church to be a martyr. His inspiration and writings led to the founding of the Little Brothers of Jesus among other religious congregations. He was beatified on 13 November 2005 by Pope Benedict XVI.

1. A child from a Christian home (1858 to 1873):
Charles was born in Strasbourg, France on September 15, 1858, and was baptized two days after his birth.

“My God, we should all sing your mercies: Son of a holy mother, I learned from her to know you, to love you and to pray to you. Was not my first memory the prayer she made me recite morning and evening: ‘My God, bless father, mother, grandfather, grandmother, grandmother Foucauld and my little sister’?...”

But his mother, father and paternal grandmother all died in 1864. The grandfather took the two children, Charles (6 yrs) and Marie (3 yrs) into his home.

“I always admired the great intelligence of my grandfather whose infinite tenderness enveloped my childhood and youth with an atmosphere of love, whose warmth I still can feel.”

On April 28, 1872, Charles made his first Holy Communion. He was confirmed the same day.

2. A young man in a world without God (1874 to 1876):
Charles was intelligent and studies were not difficult for him. He loved books, but read anything he could lay his hands on.

“If I worked a little in Nancy it was because I was allowed to mix in with my studies a host of readings that gave me a taste for studying but which did me the harm that you know…”

Little by little Charles distanced himself from his faith. He continued to respect the Catholic religion but he no longer believed in God.

“I remained twelve years without denying or believing anything, despairing of the truth and not even believing in God. There was no convincing proof.”

“At 17 I was totally selfish, full of vanity and irreverence, engulfed by a desire for what is evil. I was running wild.”

“I was in the dark. I no longer saw either God or men: There was only me.”

3. An unconvinced military man (1876 to 1882):
After two years of studies at Military College, Charles became an officer. His grandfather had just died and Charles inherited everything. He was 20 years old.

For several years, Charles would seek his pleasure in food and parties. At that time he was called “Fats Foucauld”.

“I sleep long. I eat a lot. I think a little.”

But in October 1880, Charles was sent to Algeria. He liked the country and the inhabitants interested him:

“The vegetation is superb: palm trees, laurel bushes, orange trees. It is a beautiful country! For my part, I was enthralled. In the midst of them all, there are Arabs in white burnouses or dressed in bright colors, with a crowd of camels, small donkeys, and goats, which have the most picturesque effect.”

However, Charles’ refusal to listen to his superiors in an affair involving a woman eventually cost him his employment.

Having only just returned to France, he learned that his regiment was being sent to Tunisia:

“An expedition of this kind is too rare a pleasure to let it slip by without trying to enjoy it. I was indeed sent back to Africa, as I had requested but not quite in the regiment that I had wanted. I was part of a column which maneuvered on the high plateaux, to the South of Saïda. It was a lot of fun. I enjoyed camp life as much as I disliked garrison life. I hope that the column will last a long time. When it is finished, I will try to go somewhere else where there is action.”

In January 1882, the columns were disbanded and Charles was again back in the barracks.

“I hate garrison life…I much prefer to take advantage of being young in order to travel. At least in that way, I will be able to learn something and not waste my time.”

On January 28, 1882, he resigned from the army.

4. A Serious Traveller (1882 to 1886):
Charles then decided to settle in Algiers in order to prepare his trip.

“It would be a shame to undertake such wonderful trips foolishly and like a simple tourist. I want to do them seriously, bringing along books in order to discover as thoroughly as possible both the ancient and modern history, though mostly the ancient history of all the countries through which I will be traveling.”

Morocco was not far away but was forbidden to Europeans. Charles was attracted to this little known country. After a long preparation of 15 months, he left for Morocco with a Jew named Mordechai who would serve as his guide.

“In 1883 Europeans could travel visibly and safely only in that territory which came under the Sultan’s rule. They could only enter the rest of Morocco if they were disguised, and even then it was at the risk of their lives. They were considered spies and would be killed if recognized. Nearly my entire trip was made in the independent parts of the country. I disguised myself from Tangiers onwards, so as to avoid awkward meetings. I pretended I was an Israelite. During my trip, my costume was that of Moroccan Jews, my religion, theirs, my name, Rabbi Joseph. I prayed and I sang in the Synagogue. Parents pleaded with me to bless their children…”

“To those who wanted to know where I was from, sometimes I responded Jerusalem, sometimes Moscow, and sometimes Algiers.”

“If someone were to ask the reason for my trip? To Muslims, I would reply that I was a mendicant rabbi going begging from town to town; To Jews, a pious Israelite who had come to Morocco despite the fatigue and danger, so as to inquire about the condition of his brothers.”

“My whole itinerary was recorded with readings from a compass and barometer.”

“As I walked along, I always had a notebook measuring 5 square centimeters in the palm of my left hand and a 2-centimeter long pencil in the other. I jotted down anything noteworthy along the road, what one could see to the right and the left. I noted changes in direction along with the compass reading; altitude changes along with with the barometric height; the hour and the minute of each observation; the places where we stopped; the speed at which we walked etc. I wrote like this during most of the journey and all of the time when we were changing altitude.”

Nobody ever noticed this, even in the biggest caravans. I was careful to walk in front or behind my companions so that with the help of the wide span of my clothes, they hardly saw the slight movement of my hands. Thus the description and survey of my itinerary filled a good number of small notebooks.”

“As soon as I arrived in a village where it was possible for me to have a separate room, I completed them and copied them into notebooks which made up the journal of my trip. I spent my nights doing this.”

During my short stay in Tisint, I got to know several people: all the hajjis wanted to see me. The simple fact that I came from Algeria, where they had received a warm reception meant that I received the same welcome. I have since found out that several suspected that I was a Christian. They did not say a word, understanding perhaps better than I, what danger might befall me were they to speak up.”

“On arriving in Agadir, I went to the home of Hadj Bou Rhim. I cannot praise him enough nor articulate what I owe him. For me, he proved to be the most reliable, most altruistic and most devoted of friends. On two occasions he risked his life in order to protect mine. He soon guessed that I was a Christian. Afterward, I told him so myself. Showing him such confidence only increased his attachment.”

For 11 months, Charles often received insults and stones. Several times he was almost killed.

On May 23, 1884, a poor beggar arrived at the Algerian border crossing. He was barefoot, thin and covered with dirt. This poor Jew was none other than Charles de Foucauld.

“It was hard but very interesting, and I succeeded!”

The scientific world of the time was greatly impressed by Charles’ work: a true exploration! He had traveled 3000 km in an almost unknown country. It was the glory!

5. A seeker of God (1886 to 1890):
Such glory meant nothing to Charles. He left Algeria and settled in Paris, close to his family. He was 28 years old.

“At the beginning of October of the year 1886, after six months of family life, while in Paris getting my journey to Morocco published, I found myself in the company of people who were highly intelligent, highly virtuous and highly Christian. At the same time, an extremely strong interior grace was pushing me. Even though I wasn’t a believer I started going to Church. It was the only place where I felt at ease and I would spend long hours there repeating this strange prayer: “My God if you exist, allow me to know you!”

“But I did not know you…”

“Oh! My God, how much your hand was upon me and yet how little I was aware of it! How good you are! How good you are! How you protected me! How you covered me with your wings when I did not even believe in your existence!”

“Circumstances obliged me to be chaste. It was necessary so as to prepare my soul to receive the truth: the demon too easily masters a soul that is not chaste.”

“At the same time, you led me back to my family where I was received like the prodigal son.”

“All this was your work, my God, your work alone…A beautiful soul assisted you, but by her silence, her gentleness, her goodness, her perfection…you attracted me by the beauty of this soul.”

“You then inspired me with this thought: ‘Since this soul is so intelligent, the religion in which she believes cannot be folly. So let me study this religion: let me take a professor of the Catholic religion, a wise priest, and let me see what it is about and if I should believe what it says.”

“So I then spoke to Fr. Huvelin. I asked for religious lessons: he made me kneel down and made me go to confession, and sent me to communion right away…”

“If there is joy in heaven over one sinner who is converted, there was joy when I went into this confessional!”

“How good you have been! How happy I am!”

“I who had doubted so much did not believe everything in a day; sometimes the miracles in the Gospel seemed hard to believe; sometimes I wanted to mix passages from the Koran in with my prayers. But divine grace and the advice of my confessor dissipated the clouds…”

“My Lord Jesus, you have put into me this tender and growing love for you, this taste for prayer, this faith in your Word, this deep feeling of the duty of almsgiving, this desire to imitate you, this thirst to make the greatest sacrifice for you that I can make.”

“I wanted to be religious and live only for God. My confessor made me wait three years.”

“The pilgrimage to the Holy Land, what a blessed influence it had on my life, although I did it in spite of myself, out of pure obedience to Fr. Huvelin …”

“After spending Christmas of 1888 in Bethlehem, having heard Midnight Mass and received Holy Communion in the Holy Grotto, at the end of two or three days, I returned to Jerusalem. The enchantment that I felt praying in this grotto which had resounded to the voices of Jesus, Mary and Joseph were indescribable.”

“I greatly thirst to lead the life that I glimpsed while walking in the streets of Nazareth, streets which had been trodden by the feet of Our Lord, an unknown poor workman lost in abjection…”

6. A Trappist Monk (1890 to 1897):
Charles was very attached to his family and friends, but he felt called to leave everything so as to follow Jesus. On January 15, 1890, he entered the Trappists.

“The Gospel showed me that the first commandment is to love God with all one’s heart and that we should enfold everything in love; everyone knows that the first effect of love is an imitation. It seemed to me that nothing presented this life better than the Trappists.”

“Every person is a child of God who loves them infinitely: it is, therefore, impossible to want to love God without loving human beings: the more one loves God, the more one loves people. The love of God, the love of people, is my whole life; it will be my whole life I hope.”

Charles was happy as a Trappist. He learned a lot. He received a lot. But something more was missing.

“We are poor in material goods, but not as poor as was our Lord, not as poor as I was in Morocco, not as poor as St. Francis.”

“I love our Lord Jesus Christ and I cannot bear to lead a life other than his. I do not want to travel through life first class when the One that I love went to the lowest class.”

“I wondered if seeking out a few souls with whom one could form the beginning of a little congregation wasn’t called for.”

“The aim would be to lead a life as exactly like the life of our Lord as possible: living only by the work of one’s hands, following to the letter his counsels…”

“On top of this kind of work there would be a lot of prayers, the formation of small groups alone and the extension to mostly non-Christian countries which are so abandoned and where it would be so good to increase the love of Our Lord Jesus and the number of his servants.”

7. Hermit in Jesus’ Land (1897 to 1900):
On January 23, 1897, the Superior General of the Trappists announced to Charles that he could leave the Trappe so as to follow Jesus, the poor workman of Nazareth.

Charles left for the Holy Land. He arrived in Nazareth where the Poor Clares took him in as a servant.

“God enabled me to find what I was looking for: the imitation of what was the life of Our Lord Jesus in the very same Nazareth…”

“In my wooden plank hut and at the foot of the Poor Clares’ Tabernacle, through my days of work and my nights of prayer, I had all that I had been looking for, so that it was clear that God had prepared this place for me.”

But Charles wanted to share this life of Nazareth with other brothers. This is why he wrote the Rule of the Little Brothers.

“I wanted to compose a very simple rule, apt to give to a few pious souls a family life around the Sacred Host.”

“My rule is so closely linked to the cult of the Holy Eucharist that it cannot be followed by a group without there being a priest among them and a tabernacle; it is only when I am a priest and there is an oratory around which we can come together, that I will be able to have a few companions.”

In August 1900, Charles returned to France. Fr. Huvelin was in agreement that he has ordained a priest.

“I went to spend a year in a convent. I studied and received Holy Orders there. I have been a priest since last June and I felt called straight away to go to the “lost sheep”, to the most abandoned, the neediest, so as to fulfill the commandment of love towards them: Love others as I have loved you, this is how you will be recognized as my disciples”. Knowing by experience that no people were more abandoned than the Muslims of Morocco and the Algerian Sahara, I requested and obtained permission to go to Beni Abbès, a little oasis in the Algerian Sahara on the boarders of Morocco”

8. Brother to All in Beni Abbès (1901 to 1904):
On October 28, 1901, Charles arrived in Beni Abbès.

“The Natives made me perfectly welcome and I am forming relationships with them, trying to do them a little good.”

“The soldiers set about building me a chapel, three cells and a guest room out of dry bricks and palm tree trunks.”

“I want all the inhabitants to get used to looking at me as their brother, the universal brother…They are beginning to call the house “the fraternity”, and I find this very touching”

Each day, Charles spent hours before the Tabernacle.

“The Eucharist is Jesus, it is all of Jesus.”

“When you love, you feel like speaking the whole time with the one you love, or at least you want to look at him without ceasing. Prayer is nothing else. It is a familiar meeting with our Beloved. We look at Him, we tell Him we love Him, we rejoice to be at His feet.”

But there was constant knocking at the door. “Whatsoever you do to one of these little ones you do to me”. The Gospel had already transformed Charles’ life and he would straight away open the door to welcome the Beloved.

“From 4.30 am to 8.30 pm, I never stop talking and receiving people: slaves, the poor, the sick, soldiers, travelers and the curious.”

In this region, Charles discovered slavery. He was scandalized.

“When the government commits a grave injustice against those for whom we are in a certain measure responsible, we should tell them about it, for we do not have the right to be “sleeping watchmen,” “mute dogs” or “apathetic shepherds.”

The fraternity was built, but Charles waited for brothers to come.

“Pray to God so that I may do the work he has given me to do here: that I may establish a little convent of fervent and charitable monks, loving God with all their heart and their neighbor as themselves; a Zaouia of prayer and hospitality where such piety radiates that the whole country is illumined and warmed by it; a little family imitating so perfectly the virtues of JESUS that all who live in the surrounding area begin to love JESUS!”

But the brothers did not come.

“I am still alone. Several people have let me know that they would like to join me, but there are difficulties, the main one being the ban imposed by civic and military authorities on any Europeans traveling in the region because of the lack of security”.

In June 1903, the Bishop of the Sahara spent several days in Beni Abbés. He came from the South where he had visited the Tuaregs. Charles felt attracted by these people who live in the heart of the desert. There were no priests available to go there, so Charles volunteered.

“For the sake of spreading the holy Gospel, I am ready to go to the ends of the earth and to live until the final judgment…”

“My God, may all people go to heaven!”

9. A Friend to the Tuaregs (1904 to 1916):
On January 13, 1904, Charles left to go live with the Tuaregs.

Departure from Akabli with Commander Laperrine so as to accompany him on his expedition. His intention is to visit newly conquered peoples and to then push on as far as Timbuktu…”

“My vocation normally involves solitude, stability, and silence. But if I believe that, as an exception, I am sometimes called to something else, like Mary I can only say, ‘I am the handmaid of the Lord’.”

“For the moment I am a nomad, going from camp to camp, trying to build up familiarity, trust, and friendship. This nomadic life has the advantage of allowing me to see a lot of people and get to know the country.”

“The country almost always lacks water and pasture land and so the Tuaregs have to break up into small groups and spread out so as to feed and water their flocks. They live in very small groups, a tent here, a few tents there. You find them almost everywhere but they are very rarely together.”

“For a long, while I had been asking JESUS to be, out for love of him, in like conditions, as far as comfort goes, to those in which I was in Morocco for my pleasure. The set up here is the same thing.”

“Today, I have the joy of reserving the Blessed Sacrament in a tabernacle for the first time in Tuareg land.”

“Sacred Heart of Jesus, thank you for this first tabernacle in Tuareg land! May it be the prelude to others and the announcement of the salvation of many souls! Sacred Heart of Jesus, radiate from the depths of this tabernacle on the people who are around you without knowing you! Enlighten, direct, save these souls you love!”

“Send saints and many evangelical workers, both men, and women, to the Tuaregs, to the Sahara, to Morocco and to all those places where they are needed. Send holy little brothers and little sisters of the Sacred Heart there if it is your will!”

“Time not taken by walk or prayer is spent studying their language.”

“I have just finished translating the Holy Gospels into Tuareg language. It is a great consolation to me that their 1st book is the Holy Gospels.”

“Unite yourself to me, help me in my work, and pray with me for all these souls of the Sahara, Morocco, and Algeria.”

“By the grace of the Beloved Jesus, it is possible for me to settle down in Tamanrasset.”

“I will stay here, the only European… very happy to be alone with Jesus, alone for Jesus.”

“To reside alone in a country is good. You have activity even without doing much because you become ‘of the country’.”

“Pray that a little good is done among these souls for whom Our Lord died.”

“This Africa, this Algeria and these millions of non-Christians cry so much for the holiness which alone can obtain their conversion. Pray for the Good News to arrive and that these late arrivals might finally present themselves at Jesus’ manger and take their turn in adoring him.”

“The country would need to be covered with men and women religious as well as good Christians who remain in the world so as enter into a relationship with all these poor Muslims and instruct them.”

“Could lay nurses be found who have dedicated their hearts totally to Jesus and who consent and want to devote themselves for Jesus’ sake without either the name or the habit of religious?”

“Is my presence here doing any good? If it does not, the presence of the Most Holy Sacrament certainly does it greatly. Jesus cannot be in a place without shining forth. Moreover, through contact with the natives, their suspicions and prejudices are slowly abating. It is very slow and very little. Pray so that your child does more good and that better workers than him might come to clear this corner in the field of the family’s Father.”

“My apostolate must be the apostolate of goodness. If someone were to ask why I am gentle and good, I must say, ‘because I am the servant of someone who is far better than me.”

“At the end of my retreat last year, burdened with the thought of the spiritual destitution of so many non-Christians, I put to paper plans for a Confraternity of Catholic Association. The Confraternity that I named the ‘Union of the Brothers and Sisters of the Sacred Heart of Jesus’ has a triple goal: to produce a return to the Gospel in the lives of persons of all conditions; to produce a growth of love for the Holy Eucharist; to give an impetus towards the evangelization of non-Christians.”

“The Tuaregs in my neighborhood give me the greatest joys and consolations. I have excellent friends among them.”

“My work on the language is going well. The abridged dictionary is finished and its publication will begin in a few days’ time. The dictionary of proper names will be finished in 1914 along with the more complete Tuareg-French dictionary. I think that by 1916 I will finish the collection of poems and proverbs and by 1917 the texts in prose. The grammar book will be for 1918 if God gives me life and health.”

“I cannot say that I desire death. In the past, I had longed for it but now I see so much good that needs to be done, so many souls without a shepherd, that more than anything else, I would like to do a little good.”

Tomorrow, it will be ten years that I have been saying Holy Mass in the hermitage in Tamanrasset and not a single conversion! It takes prayer, work, and patience.”

“I am sure that what we need for the natives in our colonies is neither rapid assimilation, nor simple association, nor their sincere union with us, but progress which will be very uneven and will have to be sought by what are often very different means. Progress must be intellectual, moral and material.”

For two years, the war had been tearing Europe apart. It was beginning to come to the Sahara too.

“450 km from here, the French fort of Djanet has been invaded by more than a thousand Senoussists armed with a canon and rifles. After their success, the Senoussists have an open road to come here. Nothing can stop them except God.”

But God did not stop them and Charles was violently killed on December 1, 1916.

“Unless a wheat grain falls into the earth and dies, it remains only a single grain; but if it dies it yields a rich harvest.”

† அருளாளர் சார்லஸ் டி ஃபௌகோல்ட் † (டிசம்பர் 1)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 1)

✠ அருளாளர் சார்லஸ் டி ஃபௌகோல்ட் ✠

(Blessed Charles de Foucauld)

மறைசாட்சி:
(Martyr)

பிறப்பு: செப்டம்பர் 15, 1858
ஸ்ட்ராஸ்பர்க், ஃபிரான்ஸ்
(Strasbourg, France)

இறப்பு: டிசம்பர் 1, 1916 (வயது 58)
டாமன்ரஸ்செட், ஃபிரென்ச் அல்ஜீரியா
(Tamanrasset, French Algeria)

ஏற்கும் சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)

அருளாளர் பட்டம்: நவம்பர் 13, 2005
திருத்தந்தை பதினாறாம் பெனடிக்ட்
(Pope Benedict XVI)

நினைவுத் திருவிழா: டிசம்பர் 1

அருளாளர் சார்லஸ் டி ஃபௌகோல்ட், ஒரு ஃபிரென்ச் மறைப்பணியாளரும், கத்தோலிக்க குருவும், அல்ஜீரியாவின் (Algeria) “சஹாரா" (Sahara) பாலைவனத்தில் வாழ்ந்த “துவாரெக்” (Tuareg) மக்களிடையே வாழ்ந்த ஒரு துறவியும் ஆவார். கி.பி. 1916ம் ஆண்டு படுகொலை செய்யப்பட்ட இவர், கத்தோலிக்க திருச்சபையினால் மறைசாட்சியாக மதிக்கப்படுகிறார். பின்னாளில் திருத்தந்தை “பதினாறாம் பெனடிக்ட்” இவருக்கு முக்திபேறு பட்டமளித்து கௌரவித்தார். இவரது எழுத்துக்களும் உத்வேகமும், 1933ம் ஆண்டில் “இயேசுவின் சிறிய சசோதரர்கள்” (Little Brothers of Jesus) என்னும் துறவறசபை நிறுவப்பட வழிவகுத்தது என்பர்.

“சார்லஸ் யூஜின் டி ஃபௌகோல்ட்” (Charles Eugène de Foucauld) எனும் இயற்பெயர் கொண்ட இவர், இளமையிலேயே பெற்றோரை இழந்தவர். இவரின் தாத்தா இவரை வளர்த்தார். இவர் ஃபிரஞ்ச் இராணுவத்தில் ஒரு அதிகாரியாக வட ஆப்பிரிக்காவில் இருந்தபோது இவருக்கு பாலைவனத்தின் தனிமையில் இறைவனைக் காண வேண்டும் என வலுவான உணர்வுகள் உண்டானது. ஆதலால் ஃபிரான்ஸுக்குத் திரும்பி வந்த இவர், பாரிஸ் நகரிலுள்ள “தூய அகஸ்டின்” (Church of Saint Augustin) தேவாலயத்தில், தனது 28ம் வயதில் மனம்மாறினார்.

கி.பி. 1890ம் ஆண்டு, முதலில் ஃபிரான்சிலும், பின்னர் “சிரிய-துருக்கி” (Syrian-Turkish) எல்லையிலுள்ள “அக்பேஸ்” (Akbez) நகரிலுமுள்ள “சிஸ்டேரியன் டிராப்பிஸ்ட்” (Cistercian Trappist order) துறவற சபையில் சேர்ந்த இவர், அங்கு மனநிறைவு அடையாததால் அங்கிருந்து வெளியேறி, கி.பி. 1897ம் ஆண்டில் நாசரேத்துக்கு சென்றார். அங்கே, “எளிய கிளாரா” (Convent of Poor Clares) பள்ளியினருகேயுள்ள இடத்தில் தனிமையிலும் தபம் மற்றும் செபத்திலும் தன் வாழ்வைக் கழித்தார். பின்னர் 1901ல் தென் ஃபிரான்சிலுள்ள “விவியேர்ஸ்” (Viviers) எனுமிடத்திற்கு திரும்பி தனது 43ம் வயதில் குருத்துவ அருட்பொழிவு பெற்றார். இதன் பின்னர் அல்ஜீரியாவில் உள்ள சகாராவில் வனவாசியைப்போல வாழ்ந்துவந்தார். “துவாரெக்” (Tuareg) இன மக்களுக்கு பணி செய்ய அவர்களோடு பத்து வருடம் தங்கியிருந்து அவர்களின் மொழி, கலாச்சாரம் முதலியவைகளைக் கற்று அவர்களின் மொழிக்கு ஒரு அகராதியினை எழுதினார். ஆனால் இவ்வகராதி இவரின் இறப்புக்குப் பின்னரே அச்சாகி வெளியானது.

1916ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம், முதல் தேதி, லிபியா (Libya) மற்றும் சூடான் (Sudan) பிராந்தியங்களிலுள்ள இஸ்லாமிய அரசியல்-நாடோடி அமைப்பான “செனுஸ்ஸி” (Senussi Bedouin) எனும் அமைப்புடன் தொடர்புடைய “எல் மதானி அக் சொபா” (El Madani ag Soba) என்பவன் தலைமையிலான ஆயுதம் ஏந்திய குழுவொன்று, சார்லசை அவரது தனிமைக் கோட்டையிலிருந்து வெளியே இழுத்து வந்தது. அவர்களது நோக்கம், சார்லசை கடத்துவதேயாகும். ஆனால், திடீரென இரண்டு காவலர்களால் அதிர்ச்சியடைந்த குழுவிலுள்ள பதினைந்தே வயதான “செர்மி அக் தொரா” (Sermi ag Thora) என்பவன், உடனடியாக துப்பாக்கியால் சார்லசின் நெற்றிப்பொட்டில் சுட்டான். சார்லஸ் உடனடியாக மரணமடைந்தார்.

துவாரெக் இன மக்களின் பாதுகாப்புக்காக சார்லஸ் கட்டிய கோட்டைக் கதவின் வெளியே சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட இவர், கத்தோலிக்க திருச்சபையினால் மறைசாட்சி என கருதப்படுகிறார். இவருக்கு 2005ம் ஆண்டு, நவம்பர் மாதம், 13ம் நாளன்று, திருத்தந்தை பதினாறாம் பெனடிக்ட் (Pope Benedict XVI) அருளாளர் பட்டம் அளித்தார்.

† St. Edmund Campion † (December 1)

† Saint of the Day †

(December 1)

✠ St. Edmund Campion ✠

Religious, Priest, and Martyr:

Born: January 24, 1540
London, Kingdom of England

Died: December 1, 1581 (Aged 41)
Tyburn, Kingdom of England

Venerated in: Catholic Church

Beatified: December 9, 1886
Pope Leo XIII

Canonized: October 25, 1970
Pope Paul VI

Feast: December 1

Saint Edmund Campion was an English Catholic Jesuit priest and martyr. While conducting an underground ministry in officially Anglican England, Campion was arrested by priest hunters. Convicted of high treason, he was hanged, drawn and quartered at Tyburn. Campion was beatified by Pope Leo XIII in 1886 and canonized in 1970 by Pope Paul VI as one of the Forty Martyrs of England and Wales. His feast is celebrated on 1 December.

Early years and education (1540–1569):
Born in London on 24 January 1540, Campion was the son of a bookseller in Paternoster Row, near St Paul's Cathedral. He received his early education at Christ's Hospital school and, at the age of 13, was chosen to make the complimentary speech when Queen Mary visited the city in August 1553. He then attended St John's College, Oxford, becoming a junior fellow in 1557 and taking the required Oath of Supremacy, probably on the occasion of his B.A. degree in 1560. He took a master's degree at Oxford in 1564.

Two years later, Campion welcomed Queen Elizabeth to the university and won her lasting regard. He was selected to lead a public debate in front of the Queen. By the time the Queen had left Oxford, Campion had earned the patronage of the powerful William Cecil and also the Earl of Leicester, tipped by some to be future husband of the young Queen.

When Sir Thomas White, the founder of the college, was buried in 1567, it fell to Campion to give the Latin oration.

St. Edmund Campion, SJ, ministered to Catholics in England at a time of Catholic persecution. Under the Tudor monarchs Henry VIII and Elizabeth I, the Catholic Church was displaced by the Church of England. The English monasteries were dissolved by 1541, and Catholic clergy and laity were persecuted and killed.

Edmund Campion could have been the brightest star in Elizabethan England. He impressed Elizabeth with his welcoming oration when she visited Oxford University in 1569. Under her promised patronage his path to power and prestige was assured. Campion first thought to follow that path, being ordained originally as an Anglican deacon. But his heart was rooted in the Catholic faith. In 1571 Campion traveled to Douai, France, to study in the Catholic seminary. Several years later he walked to Rome, where he was accepted by the Jesuits. The next year's Campion taught in Vienna and Prague.

Campion could have stayed safely in Prague, but he heard the call to minister to Catholics in England. He could only do this traveling in disguise, celebrating the sacraments in secret, and avoiding the many spies who sought him out. But Campion did not keep his mission a secret. He wrote and circulated the Challenge to the Privy Council to debate him on all issues between Protestants and Catholics. His mission began in 1580 but soon ended with his arrest in 1581.

After his arrest, Campion was convicted of treason, suffered the dislocation of his bones on the rack, and still held his own in debates against his persecutors. Showing her esteem for his person, Elizabeth I met him, trying to draw him back into the Church of England. Campion remained steadfast in his Catholic faith. Finally, Campion was hanged, drawn, and quartered on December 1, 1581.

Edmund Campion, SJ, was declared a saint by Pope Paul VI in 1970.

† புனிதர் எட்மண்ட் கேம்பியன் † (டிசம்பர் 1)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 1)

✠ புனிதர் எட்மண்ட் கேம்பியன் ✠

(St. Edmund Campion)

மறைப்பணியாளர், கத்தோலிக்க குரு, மறைசாட்சி:
(Religious, Priest and Martyr)

பிறப்பு: ஜனவரி 24, 1540
லண்டன், இங்கிலாந்து அரசு
(London, Kingdom of England)

இறப்பு: டிசம்பர் 1, 1581 (வயது 41)
டைபர்ன், இங்கிலாந்து அரசு
(Tyburn, Kingdom of England)

ஏற்கும் சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)

முக்திப்பேறு பட்டம்: டிசம்பர் 9, 1886
திருத்தந்தை பதின்மூன்றாம் லியோ
(Pope Leo XIII)

புனிதர் பட்டம்: அக்டோபர் 25, 1970
திருத்தந்தை முத்திப்பேறு பெற்ற 6ம் பால்
(Pope Blessed Paul VI)

நினைவுத் திருநாள்: டிசம்பர் 1

இங்கிலாந்து நாட்டில், கி.பி. 1581ம் ஆண்டு, டிசம்பர் முதல் தேதி, 41 வயது நிறைந்த இயேசு சபை அருள் பணியாளர் ஒருவர் தூக்கு மேடைக்கு இழுத்துச் செல்லப்பட்டார். “டைபர்ன்” (Tyburn) எனுமிடத்தில் தூக்கிலிடப்பட்டு, அவரது உடல் நான்கு கூறுகளாக வெட்டப்படவேண்டும் என்று தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டிருந்தது. அவரது உடல் நான்கு கூறுகளாக வெட்டப்பட்டபோது, அருகில் நின்று இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஓர் இளையவரின் உடையில், கொல்லப்பட்ட அருட்பணியாளரின் இரத்தத் துளிகள் விழுந்தன. அந்த இளையவர் இந்தக் காட்சியால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டு, அந்த உடையை ஒரு புனிதப் பொருளாகக் காத்ததோடு, அவரும் ஒரு சில ஆண்டுகள் கழித்து, இயேசு சபையில் இணைந்து, மறைசாட்சியாக மரணம் அடைந்தார். அந்த இளையவரின் பெயர், வணக்கத்திற்குரிய (Henry Walpole). அவரது உடையில் சிந்திய இரத்தத்திற்குச் சொந்தக் காரர், புனிதர் எட்மண்ட் கேம்பியன் (Edmund Campion).

புனிதர் எட்மண்ட் கேம்பியன், ஆங்கிலேய ரோமன் கத்தோலிக்க “இயேசுசபை” (Jesuit) குருவும், மறைசாட்சியுமாவார். இங்கிலாந்து நாட்டில், இரகசிய நற்செய்தி பரப்பும் ஊழியம் செய்துகொண்டிருந்த வேளையில், பிரிட்டிஷ் அரசின் படைகள் (British forces) சார்பில் கத்தோலிக்க குருக்களை உளவு பார்க்கும் அலுவர்களால் கைது செய்யப்பட்டு, தேசவிரோத குற்றம் சாட்டப்பட்ட கேம்பியன், மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டு, “லண்டன்” (London) மாநகரிலுள்ள “டைபர்ன்” (Tyburn) எனுமிடத்தில் தூக்கிலிடப்பட்டு, தெருக்களில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, நான்காக வெட்டப்பட்டு, குரூரமாக கொல்லப்பட்டார்.

கி.பி. 1540ம் ஆண்டு, ஜனவரி மாதம், 24ம் தேதி, லண்டன் மாநகரில் பிறந்த எட்மண்ட், புனித சின்னப்பர் (St. Paul's Cathedral) தேவாலயத்தினருகே புத்தகம் விற்பனை செய்பவரின் மகனாவார். “கிறிஸ்துவின் மருத்துவமனை (Christ's Hospital school) பள்ளியில் ஆரம்ப கல்வி கற்ற இவர், தமது பதின்மூன்று வயதில், கி.பி. 1553ம் வருடம், ஆகஸ்ட் மாதம், நகருக்கு வருகை தந்த இங்கிலாந்து அரசி “முதலாம் மேரி” (Queen Mary I of England) அவர்களுக்கு வரவேற்புரை வழங்கத் தெரிவு செய்யப்பட்டார்.

தமது அறிவுத்திறனால் பேரும், புகழும் பெற்ற இவர், “ஆக்ஸ்ஃபோர்டிலுள்ள செயின்ட் ஜான் (St John's College, Oxford) கல்லூரியில் உயர்கல்வி பெற்றார். இரண்டு வருடங்களின் பின்னர் பல்கலைக் கழகத்திற்கு வருகை தந்த இங்கிலாந்து அரசி “முதலாம் எலிசபெத்” (Queen Elizabeth I of England) அவர்களுக்கு வரவேற்புரையாற்றினார். அரசியின் நீடித்த மதிப்பை வென்றார். அரசியின் முன்னிலையில் நடந்த ஒரு பொது விவாதத்தில் தலைமையேற்கும் சந்தர்ப்பத்தை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றினார்.

மதக்கலவரங்கள் எழுந்திருந்த அக்காலத்தில், கத்தோலிக்க கோட்பாடுகளைக் கொண்டிருந்தாலும், கி.பி. 1564ம் ஆண்டு, “ரிச்சர்ட்” (Richard Cheyney) எனும் ஆங்கிலிக்கன் ஆயரின் தூண்டுதலின் பேரில், ஆங்கிலிக்கன் திருச்சபையின் திருத்தொண்டராக (Deacon) பதவியேற்றார். கி.பி. 1569ம் ஆண்டு, ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் விட்டு சென்ற எட்மண்ட், தமது தனிப்பட்ட கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சிகளுக்காக “அயர்லாந்து” (Ireland) சென்றார்.

இவருக்கு அயர்லாந்தில், அந்நாட்டின் பாராளுமன்றத்தின் (Irish House of Commons) சபாநாயகரான “ஜேம்ஸ்” (James Stanyhurst) என்பவரின் மகனான “ரிச்சர்ட்” (Richard Stanihurst) என்பவருக்கு கல்வி கற்பிக்கும் பொறுப்பு தரப்பட்டது.

கி.பி. 1571ம் ஆண்டு, அயர்லாந்திலிருந்து இரகசியமாக தப்பிச் சென்ற கேம்பியன், தற்போதைய வடக்கு ஃபிரான்சிலுள்ள “டோவாய்” (Douai) சென்றார். அங்கே, கத்தோலிக்க திருச்சபையுடன் சமரசம் செய்துகொண்டார். கடந்த பன்னிரண்டு வருடங்களாக தாம் மறுத்து வந்த தூய நற்கருனையைப் பெற்றார். “வில்லியம் ஆலன்” (William Allen) நிறுவிய “ஆங்கிலேய” (English College) கல்லூரியில் சேர்ந்தார். அங்கே அவர் துணை திருத்தொண்டரானார்.

தன் வாழ்வை, ஆங்கிலிக்கன் சபையில் ஆரம்பித்த எட்மண்ட், பின்னர், கத்தோலிக்க மறையைத் தழுவினார். இயேசு சபையில் சேரவிழைந்த இவர், தன் 33வது வயதில், ரோம் நகர் நோக்கி நடைபயணம் மேற்கொண்டார். திருத்தொண்டராக அருட்பொழிவு பெற்ற இவர், “ப்ராக்” (Prague) நகரிலுள்ள இயேசுசபை கல்லூரியில் ஆறு வருடங்கள் சொல்லாட்சி மற்றும் தத்துவம் (Rhetoric and Philosophy) கற்பிக்கும் பேராசிரியராக பணியாற்றினார்.

கி.பி. 1580ம் ஆண்டு, இயேசுசபையினரின் இங்கிலாந்து நாட்டுக்கான மறைப்பணிகள் தொடங்கின. கண்டிப்பாக தடை செய்யப்பட்ட இத்திட்டத்துக்கு, எட்மண்ட், அருட்தந்தை “ராபர்ட்” (Fr. Robert Persons) என்பவருடன் உடன் சென்றார். அருட்பணியாளரான எட்மண்ட், மீண்டும் கி.பி. 1580ம் ஆண்டு, ஜூன் மாதம், ஒரு வைர வர்த்தகரைப் போல வேடமணிந்து இங்கிலாந்துக்குள் நுழைந்தார். இங்கிலாந்து நாட்டில், கத்தோலிக்க மறைக்கு எதிராக எழுந்த கலவரங்களால் கத்தோலிக்க மக்கள் மறைந்து வாழ்ந்தனர். அவர்கள் மத்தியில் எட்மண்ட் கடினமாக உழைத்து, அவர்களுக்கு நம்பிக்கை அளித்தார். மறைவாக இரகசிய மறைபோதகம் செய்தார். கி.பி. 1581ம் ஆண்டு, “ஜார்ஜ் எலியட்” (George Eliot) என்ற உளவாளியால் கைது செய்யப்பட்ட இவர், கை விலங்கிடப்பட்டு லண்டன் கொண்டுவரப்பட்டார். “லண்டன் டவர்” (Tower of London) என்றழைக்கப்படும் சிறைச்சாலையில் நான்கு நாட்கள் தனிமைச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். பின்னர், வெளியே அழைத்து வரப்பட்ட இவரிடம் நகரின் மூன்று பிரபுக்கள் விசாரணை நடத்தினர். அரசி எலிசபெத் இங்கிலாந்தின் உண்மையான அரசி என்று ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு வலியுறுத்தினர். அவ்வாறு செய்யும் பட்சத்தில், சுதந்திரம், பணம் உள்ளிட்ட வசதிகள் அனைத்தும் கிடைக்கும் என்றும் அவருக்கு “கேண்டர்பரி பேராயர்” (Archbishopric of Canterbury) பதவி கிடைக்கும் என்றும் கூறினார். ஆனால் அவற்றை ஏற்காத கேம்பியன், லண்டன் டவர் சிறைச் சாலையில் தனிமை சிறையில் நான்கு மாதங்களுக்கும் மேலாக அடைக்கப்பட்டு, கொடூரமான துன்புறுத்தல்களுக்கு ஆளானார்.

அதன்பின்னர் நீதிமன்ற விசாரனைகளுக்குள்ளான கேம்பியன் மற்றும் பிற அருட்தந்தையருக்கு தலைமை நீதிபதி “வ்ரே” (Lord Chief Justice Wray) என்பவரால் பின்வரும் தண்டனை வாசிக்கப்பட்டது:

“நீங்களனைவரும் தூக்கிலிடப்படும் நாள்வரை, எங்கிருந்து வந்தீர்களோ, அங்கேயே கொண்டுபோகப்படுவீர்கள். உங்களை தூக்கிலிடப்படும் நாளன்று, நீங்கள் லண்டன் மாநகர வீதிகளில் இழுத்துச் செல்லப்படுவீர்கள். உங்களை தூக்கிலிடுவார்கள்; ஆனால், உயிருடனேயே நீங்கள் கழுமரத்திளிருந்து இறக்கப்படுவீர்கள். உங்களுடைய உடலின் மறைவான பாகங்கள் வெட்டி எறியப்படும். உங்களுடைய குடல் வெளியே எடுக்கப்பட்டு, உங்கள் கண் முன்னாலேயே எரிக்கப்படும். பிறகு, உங்கள் தலை வெட்டப்படும். மகாராணியின் மாட்சிமையின் மகிழ்ச்சிக்காக, உங்கள் உடல் நான்கு பாகங்களாக வெட்டப்படும். கடவுள் உங்கள் ஆன்மாவுக்கு இரக்கம் காட்டுவாராக.”

டிசம்பர் 1ம் தேதியன்று, எட்மண்ட் கேம்பியன், இரு அருட்தந்தையர் “ரால்ஃப் ஷெர்வின்” மற்றும் “அலெக்சாண்டர் பிரியன்ட்” (Fathers Ralph Sherwin and Alexander Briant) ஆகிய மூவருக்கும் அறிவிக்கப்பட்ட தண்டனை அப்படியே நிறைவேற்றப்பட்டது. மறைசாட்சியாக மரணம் அடைந்தார்.

திருத்தந்தை “13ம் லியோ” (Pope Leo XIII) அவர்கள், கேம்பியனுக்கு கி.பி. 1886ம் ஆண்டு முக்திப்பேறு பட்டமளித்தார். 1970ம் ஆண்டு, திருத்தந்தை அருளாளர் “6ம் பவுல்” (Pope Paul VI) அவர்கள், “இங்கிலாந்து மற்றும் வேல்ஸ்” நாடுகளின் நாற்பது மறைசாட்சியர்களுள் ஒருவராக, எட்மண்ட் கேம்பியனுக்கு புனிதர் பட்டம் அளித்தார். புனிதர் எட்மண்ட் கேம்பியன் அவர்களின் நினைவுத் திருநாள் டிசம்பர் மாதம், முதல் தேதி கொண்டாடப்படுகிறது.