† St. Lucy † (December 13)

† Saint of the Day †

(December 13)

✠ St. Lucy ✠

Virgin and Martyr:

Born: 283 AD
Syracuse, Roman Empire

Died: 304 AD
Syracuse, Western Roman Empire

Venerated in:
Roman Catholic Church
Orthodox Church
Anglican Communion
Lutheranism

Major shrine: San Geremia, Venice

Feast: December 13

Patronage:
The Blind; Martyrs; Perugia, Italy; Mtarfa, Malta; Epidemics; Salesmen, Syracuse, Italy, Throat Infections, Writers, Sasmuan, Pampanga Philippines

Saint Lucy, also known as Lucia of Syracuse or Saint Lucia, was a Christian martyr who died during the Diocletianic Persecution. She is venerated as a saint by the Roman Catholic, Anglican, Lutheran, and Orthodox Churches. She is one of eight women along with the Blessed Virgin Mary who is commemorated by name in the Canon of the Mass. Her feast day, known as Saint Lucy's Day, is celebrated in the West on 13 December. St. Lucia of Syracuse was honored in the Middle Ages and remained a well-known saint in early modern England.

St. Lucy is a virgin and martyr of Syracuse in Sicily, whose feast day is celebrated by Catholic and Orthodox Churches on December 13th.

The story of St. Lucy is connected with a period of great political uncertainty and anxiety in the Roman Empire. It was an anxious time as the enemies of the Roman Empire attacked all sides. After 400 years, the Roman Empire was declining under the constant onslaught of its enemies.  Diocletian (Caius Aurelius Valerius Diocletianus, 245-313) became the Emperor in 284 and set about trying to regain Rome’s former power and glory.  Diocletian would celebrate Rome’s last great military victory over its ancient enemy, the Persian Empire. Other victories came on the Germanic border but these victories would not bring peace to the Empire.

It was into this time of great anxiety that Lucy was born, in Syracuse, Sicily; into a rich and noble Roman family about the year 283. Her father, a patrician, died when she was five years old. That left her dependent upon her sickly mother Eutychia, who was of Greek descent. This is not surprising considering Syracuse was originally a Greek city and at one time the richest Greek city in the Greek Empire.

Lucy raised a devout Catholic, privately decided in her teenage years to consecrate her virginity to God and devote her worldly goods to the service of the poor. However, Eutychian, not knowing of Lucy’s promise and suffering from a bleeding disorder feared for Lucy’s future. She arranged Lucy’s marriage to a young man of a wealthy pagan family.

Lucy had to do something.  An opportunity arose for Lucy to try to persuade Eutychian to agree to her desires. Not far away was the shrine of the famous virgin-martyr Agatha, who had been executed in the Decian persecution (5 Feb. 251 A.D.). Her tomb in Catania was attracting numerous visitors and many miracles had been reported through her intercession. Eutychian was persuaded to make a pilgrimage to Catania in the hope of being cured. While there, St. Agatha came to Lucy in a dream and told her that because of her faith her mother would be cured. Agatha also told Lucy that God would do great things through her.

Eutychian was in fact cured, and Lucy, availing herself of the opportunity, persuaded her mother to allow her to continue to distribute part of their riches among the poor. As a result of this miraculous cure, Eutychia realized how saintly her daughter had become.

Also, Lucy could now tell her mother of her vow of virginity to Christ. At first, Eutychian was quite dismayed, especially when Lucy, refused to marry. Joyful at her cure, Lucy's mother agreed to let Lucy help the poor and for now not marry.  As Lucy’s reputation grew in Syracuse, the clouds of persecution gathered over Sicily. Lucy was renowned for her beauty and her sparkling eyes.  It was said she had a radiance about her that came from her love for Christ

Meanwhile, at the imperial palace in Rome, Diocletian realized that the empire was now too unwieldy and too exposed to attacks on all sides. To better manage the empire he split the Empire into three parts with himself as Augustus Caesar or head Caesar. General Galerius was appointed Caesar in the East and General Maximian as Caesar in the Western part of the Empire. They would report to Diocletian.  Diocletian at first was very tolerant of the Catholic Faith. Indeed, the Catholic faith grew in great numbers and erected churches in the principle cities. Many Catholics held high positions throughout the Empire.  Catholics even served in the Roman Army.

However, as the Empire reeled under the continued attacks of its many enemies, Galerius and Maximian persuaded Diocletian to attempt to reinstate the ancient pagan religion throughout the empire. It was thought that this would unify and strengthen the empire as in centuries past.

In 303 A.D, Diocletian issued three edicts that began the last and worst of the persecutions against the Catholic Faith. The first ordered the destruction of the churches and the burning of all Catholic writings, especially the Bible. Even more of the precious history of the early Church would be lost.  The second edict was directed against the clergy. Great numbers of bishops, priests and deacons were arrested and martyred. Others were sold off as slaves in the salt and copper mines. The third edict was directed at the laity. Villages and towns would be leveled and their inhabitants slaughtered or sold into slavery for being Catholic. 

In 304 A.D. the frightful persecution came to Sicily. The Roman governor, Pascasio, probably to court favor with the emperor, was determined to carry out the three decrees with the full weight of the Roman Army behind him.
With the persecution in full swing, Lucy had now to help the poor and her fellow

Catholics who had taken refuge in the extensive catacombs underneath Syracuse.  Lucy had become well known in Syracuse for her faith and charitable works. In these sorrowful days, Lucy carried food and drink to Catholics hiding in the dark underground catacombs. It is said she wore a wreath on her head with candles to light her way because her arms were full of food and water. Word of her heroic deeds spread and did not escape the ears of informants.

Upon hearing of this, the pagan youth to which Lucy was betrothed became furious. Perhaps he had presumed that Lucy’s inheritance was already his property. Adding insult to injury, his friends and household servants taunted the young man saying that "Lucy had found a better Bridegroom than he" (meaning Jesus). Whether motivated by pride, greed, jealousy or a combination of all three, in his anger he denounced Lucy to Pascasio, the governor, as a Christian. Lucy was now caught up in the great persecution of Diocletian.  Her patrician status could no longer save her.

Pascasio seized this opportunity to make Lucy an example of Rome’s greatness and displeasure. Thus, the governor wanted to destroy the beautiful "light" that was Lucy. He was not content to just kill Lucy’s body. Lucy had a radiance about her, both physically and spiritually. It was his intent to show the Catholics of Syracuse that the Roman Empire was greater than their God. Lucy’s public humiliation was designed to discredit the power of Christ and His Church.

And so Lucy, a beautiful young woman, noted for her eyes that shined with a glow of inner beauty and goodness was hauled before the governor. Lucy seemed to just emanate from her whole being her love of Jesus. It was more than her outer beauty or her joy of life. To all, she radiated her faith in Jesus Christ.

The governor, aware of Lucy’s vow of chastity, was not content to just kill Lucy’s body. He desperately wanted to destroy the beauty of her soul as well. Lucy would be forced to renounce her faith and worship the pagan gods.  If Lucy could be forced to renounce her faith then other Catholics would follow suit.

Pascasio orders a public spectacle in the magnificent amphitheater of Syracuse.  Looking down on the helpless Lucy was the governor sitting in the royal box, surrounded by politicians and generals in their splendid Roman armor and vibrant red clocks.  The might of Rome pitted against Lucy.

The governor’s plan was to plunge Lucy into the darkness and degradation of sin. She was first condemned to suffer the shame of prostitution; but when the soldiers came to take her to a brothel, in the strength of God, she stood immovable. No matter how they tried, they could not drag her away to that place of shame.

In a desperate effort, a team of oxen was used, but to no avail. Frustrated, the governor demanded of Lucy, “How are you doing this.”  Lucy could only respond that it was not she, but Jesus Christ.  Infuriated, the governor then ordered Lucy to be burned alive if she didn’t deny Jesus and worship the pagan gods. Lucy refused. Bundles of twigs were placed around her. When the soldiers tried to ignite the bundles, they would not burn. The governor ordered the wood to be soaked with oil, but the oil would not ignite. When asked how she was doing all this, Lucy could only answer once again that it was not her but the power of Jesus Christ.  The pagans in the crowd were being won over by this hapless girl.

Sensing that his demonstration of Roman might be become undone, in desperation; Pascasio ordered Lucy’s eyes to be gouged out. Still, Lucy stood there refusing to deny Christ.

Sensing that her time of witness and martyrdom was near and moved by the Holy Spirit, Lucy prophesized to the crowd. She told them the persecution would not last much longer and the emperor would lose his throne. In a panic to stop Lucy from continuing, lest he is next, Pascasio ordered a soldier to stab Lucy in the neck with his sword. Strengthened by her Savior, she won her crown of virginity and martyrdom. On December 13, 304 Lucy gained victory and entrance into eternal life.

If the governor thought that it was now over, little did he know?  In death, Lucy became an even greater example of Christian witness.  Miracles started immediately.  Lucy was carried to the cemetery and in the Roman tradition, her body was prepared for burial in the family mausoleum.  Here, they discovered that her eyes had been miraculously restored. To mark this miracle, Lucy is often pictured with a dish on which is a set of eyes.  She also held the palm branch, a symbol of victory over evil.

Lucy’s predictions came true. The persecution had the opposite effect on the Empire.  As Catholics in the government and army were banished the Empire grew even weaker and more chaotic. The cost of murdering so many citizens drained the treasury.  The persecution had done more damage to the Empire that any foreign enemy.  Plagued with failure, and worn out with wars and the persecution, the aged Diocletian abdicated five months later on May 1, 305.  The persecution ended in the West but continued under Galerius for several more years until a new Augustus Caesar would arise.

Constantine the Great would defeat Maximian and Galerius with the Christian cross emblazoned on his army’s shields and become Augustus Caesar of the Roman Empire in 306. Constantine would sign the Edit of Milan granting religious freedom to the Catholic Church in 313.

We do not know what happened to the young man to whom Lucy was betrothed. He has vanished from history. His name was never recorded. As for the governor, he too vanished into history. Since failure was not tolerated in the Roman Empire, one can only surmise what happened to the governor.  The usual punishment was to “fall on one’s sword.”  In return, the family would retain their social rank and estates.

Once again, the devil lost. He had marked out the saintly Lucy for darkness and defeat but Jesus would give her unprecedented victory. Lucy’s very name means "light." Her witness to the faith gave hope to the Catholics of Syracuse and all of Sicily. They would emerge victorious from the persecution and begin to rebuild the Church. The pagans, who at first laughed and cried out for Lucy’s death, would be so touched by her willingness to die for her faith that many converted. Within decades Lucy’s name would be added next to Agatha’s name in the Roman Canon or First Eucharist Prayer said in Rome by the pope. In less than three centuries the story of Lucy would be told throughout the universal Church.

The earliest surviving written story of Lucy is found in the Acts, compiled in the fifth century (400’s) showing the great veneration that was already shown to St. Lucy by the early church. Her veneration spread so that by the sixth century the whole Church recognized her courage in defense of the faith. She is one of those few female saints whose names occur in the canon of Pope St. Gregory the Great (died in 604), and there are special prayers and antiphons for her in his "Sacramentary" and "Antiphonary". She is also commemorated in the ancient Roman Martyrology. St. Aldhelm (English, died in 709) and later the Venerable Bede (English, died in 735) attest to her popularity that had already spread to England. Her festival was kept in England till the Protestant Reformation, as a holy day of the second rank, in which no work but tillage or the like was allowed.

Wheat is often carried in the procession of St. Lucy to commemorate a miracle during the famine of 1582 in Syracuse. While gathered in the churches to pray to their patron saint, a flotilla of grain-bearing ships were blown off course and appeared unexpectedly in the harbor. The people were so hungry they didn’t take time to grind the wheat into flour but boiled it into porridge and ate it that way. Today, Sicilians don't eat anything made with wheat flour on Lucy’s feast day. Instead, they eat potatoes or rice in the form of arancini, golden croquettes shaped and fried to the color of oranges and filled with chopped meats. In Palermo, everyone eats Cuccia; a dessert of whole-wheat cooked in water; then mixed with sweet ricotta.

The beloved remains of St. Lucy rest in the Basilica of St. Lucy in Syracuse, Sicily.

In the Roman Martyrology, Saint Lucy is called both virgin and martyr, and in both titles lies the secret of her sanctity in the Roman Empire of the fourth century. Recent excavations in Syracuse, the ancient capital of Sicily, revealed both her tomb and an inscription dating from the end of the fourth century that mentions her feast day.  She is known to have been honored in Rome in the sixth century and she is mentioned in the Canon of the Mass. Lucy, whose name means “light” was invoked by the devout of the Middle Ages as the patroness of those afflicted with any eye disease. In art, she is often shown carrying a dish with two eyeballs on it.

The poet Dante prayed to Saint Lucy for the relief of an eye ailment, and in his Divine Comedy, he gave this saint one of the most honored places in heaven, next to that of Saint John the Baptist.

Lucy means “light” and she is the patron of eye troubles and blindness. As mentioned above, she is often portrayed holding her eyeballs on a dish, although in the painting above by Francesco del Cossa has the eyes held in a more unique way. Her feast originally coincided with the Winter Solstice, the shortest day of the year before calendar reforms, so her feast day has become a feast of light…of course, not The Light, but pointing to Christ our Light. There are so many approaches to thinking of light — Christ the Light of the World comes at Christmas; Christ our Light in the Paschal Candle at Easter; we see light through the gift of eyesight; we are enlightened by our Faith and grace; light comes through sunlight, fire, electricity; scientific analysis of the speed of light and the light spectrum, the rainbow colors…and this merely scratches the surface. All over the world, we remember this virgin-martyr saint less than 2 weeks before Christmas. Whether you embrace the Lucia Child of Sweden, the Sicilian customs or particular family traditions, the light should play a prominent role in the feast!

Prayer to Saint Lucy:

Saint Lucy
Whose beautiful name signifies 'LIGHT'
by the light of faith which God bestowed upon you
increase and preserve His light in my soul
so that I may avoid evil,
Be zealous in the performance of good works
and abhor nothing so much as the blindness and
the darkness of evil and sin.
Obtain for me, by your intercession with God
Perfect vision for my bodily eyes
and the grace to use them for God’s greater honor and glory
and the salvation of souls.
St. Lucy, virgin and martyr
hear my prayers and obtain my petitions.
Amen!

† புனிதர் லூசி † (டிசம்பர் 13)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 13)

✠ புனிதர் லூசி ✠

(St. Lucy)

அருட்கன்னி/ மறைசாட்சி:
(Virgin and Martyr)

பிறப்பு: கி.பி. 286
சிராக்குஸ் (Syracuse)

இறப்பு: கி.பி. 304
சிராக்குஸ் (Syracuse)

ஏற்கும் சபை/ சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)
ஆங்கிலிக்கன் சமூகம்
(Anglican Communion)
லூதரனியம்
(Lutheranism)
கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை
(Eastern Orthodox Church)

முக்கிய திருத்தலங்கள்:
சேன் ஜெரமியா, வெனிஸ்
(San Geremia, Venice)

சித்தரிக்கப்படும் வகை:
நூல் தண்டு; கண்கள்; தட்டில் கண்கள்; விளக்கு; வாள்கள்; புனித ஆகத்தாவுடன் ஒரு பெண்; புனிதர் ஆகத்தா கல்லறையில் ஒரு பெண் முழங்காலில் நிற்பது

பாதுகாவல்:
கண்பார்வையற்றோர்; மறைசாட்சிகள்; பெருஜியா; இத்தாலி; ம்டார்ஃபா, மால்ட்டா, தொற்று நோய்கள், விற்பனையாளர்கள், சிராக்குஸ், தொண்டை நோய்கள், எழுத்தாளர்கள்

நினைவுத் திருவிழா: டிசம்பர் 13

சிராக்குஸ் நகரின் புனிதர் லூசியா, கி.பி. 304ம் ஆண்டில், "டையோக்லெஷியானிக்" துன்புறுத்தல்களின் போது (Diocletianic Persecution) மரித்த இளம் கிறிஸ்தவ மறைசாட்சியும் புனிதரும் ஆவார். இவர் கத்தோலிக்கம், லூதரனியம், ஆங்கிலிக்கம், கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை ஆகிய திருச்சபையினாரால் புனிதராக வணங்கப்படுகிறார். கத்தோலிக்க தேவாலயங்களில் திருப்பலியின்போது, பெயர் வாசித்து நினைவுகூரப்படும் அன்னை மரியாள் உள்ளிட்ட எட்டு பெண்களுள் லூசியும் ஒருவராவார்.

இந்த புனிதர், இத்தாலியின் சிசிலித் தீவில் சிராக்குஸ் எனும் ஊரில் நான்காம் நூற்றாண்டில் பிறந்தவர். இவரது தாய் நீண்ட காலமாகத் தீராத நோயால் கஷ்டப்பட்டார். எனவே ஒருநாள் அவரது உடல் நலத்திற்காகப் புனித ஆக்னஸ் திருத்தலத்தில் உருக்கமாகச் செபித்தார் லூசியா. அன்றிரவு அவரது கனவில் புனிதர் ஆகத்தா தோன்றி, உன் தாய்க்குத் தேவையான உடல்நலனைப் பெற்றுக் கொடுக்க உன் மன்றாட்டே போதுமானதாக இருக்கும்போது என்னிடம் ஏன் வேண்டுகிறாய்? உனது விசுவாசமே உனக்குப் போதுமானது என்றார்.

அதன் பின்னர் லூசியாவின் தாயும் முழு குணம் அடைந்தார். இதனால் லூசியா பக்தியுள்ள கிறிஸ்தவளாக மாறினார். தனது கன்னிமையைக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணித்தார். தனது தாயின் அனுமதியோடு தம் உடைமைகளை ஏழைகளுக்குத் தானமாக வழங்கினார். லூசியாவை ஏற்கனவே திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்பிய இளைஞன் ஒருவன் இவரது புதிய தீர்மானத்தைக் கேட்டுக் கடும் கோபமடைந்தான். எனவே அவன், லூசியா ஒரு கிறிஸ்தவள் என்று சொல்லி ரோம் உயர் அதிகாரிகளிடம் அவரைக் கையளித்தான். இவர் கிறிஸ்தவத்தைப் புறக்கணிக்கவில்லையெனில் விலைமகளிர் விடுதியில் தள்ளப்படுவார் என எச்சரிக்கப்பட்டார்.

ஆயினும் இவர் தனது தீர்மானத்தில் உறுதியாக இருந்ததால் ஆயிரம் ஆண்களும் ஐம்பது காளைகளும் சேர்ந்து இவரைத் தள்ளினர். ஆனாலும் அவரை அசைக்க முடியவில்லை. எனவே அவரைச் சுற்றிப் பொருட்களை நிரப்பி தீ வைத்தனர். ஆயினும் அவர் அசையாமல் நின்றார். அவர் மேல் காய்ச்சிய எண்ணெய்யை ஊற்றினார்கள். அதனால் ஒரு பாதிப்பும் இல்லை.

ஆனால் அவர் எதற்கும் அஞ்சாமல் தனது மரணம் பிற கிறிஸ்தவர்களுக்குப் பயத்தைக் குறைக்கும் மற்றும் விசுவாசமற்றவர்களுக்கு வருத்தத்தைக் கொண்டு வரும் என்று சொல்லிக் கொண்டே இருந்தார்.

இவர் இவ்வாறு பேசுவதைத் தடுக்க ஒரு வீரன் ஈட்டியால் அவள் தொண்டையைக் கிழித்தான். ஆனால் அந்த நேரத்தில் அங்கிருந்த ஓர் ரோம் அதிகாரி திருட்டுக் குற்றச்சாட்டின் பேரில் ரோமுக்கு வரவழைக்கப்பட்டு தலை வெட்டப்பட்டு இறந்தான். லூசியா இறுதி திருவருட்சாதனங்களைப் பெற்று மறைசாட்சியாக இறந்தார். இவர் இறந்தது ஏறக்குறைய கி.பி. 310ம் ஆண்டில் என்று சொல்லப்படுகிறது.

ரோமப் பேரரசன் தியோக்கிளேசியன் காலத்தில் சுரங்கக் கல்லறைகளில் பயத்தினால் மறைந்திருந்த கிறிஸ்தவர்களுக்கு லூசியா உதவி செய்து வந்தார். அப்போது இவருக்கு இரண்டு கைகளிலும் நிறையப் பொருட்கள் இருந்ததால் பூமிக்கடியில் செல்ல வெளிச்சம் தேவைப்பட்டது. ஆதலால் தனது தலைக்கு மேல் ஒரு கீரிடம் செய்து அதில் மெழுகுதிரிகளை ஏற்றி இவர் சென்றதாகப் பாரம்பரியம் சொல்கிறது. எனவே இன்றும் லூசியாவின் விழாவான டிசம்பர் 13ம் தேதி ஸ்காண்டிநேவிய நாடுகளில் ஒரு சிறுமி வெள்ளை அங்கி, சிவப்பு பெல்ட் அணிந்து தலையில் எரியும் மெழுகுதிரிகள் கிரீடத்துடன் பவனி செல்ல மற்ற சிறுமிகள் கைகளில் மெழுகுதிரிகளுடன் பவனி செல்கின்றனர். பெரியவர்கள் புனித லூசியாவுக்கென இயற்றப்பட்ட பாடலைப் பாடி இப்பவனியை வரவேற்று விழாக் கொண்டாடுகின்றனர்.

அன்று கிறிஸ்துமஸ் பரிசுப் பொருட்களும் இனிப்புகளும் வழங்கப்படுகின்றன. சுவீடன், நார்வே, ஐஸ்லாந்து, டென்மார்க், லாத்வியா, எஸ்டோனியா, ஃபின்லாந்து, மால்ட்டா, இத்தாலியின் சில பகுதிகள், போஸ்னியா, பவேரியா, குரோவேஷியா, சுலோவாக்கியா போன்ற நாடுகளிலும், இன்னும் ஸ்காண்டிநேவியத்தைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட மக்கள் வாழும் பிற நாடுகளிலும் இவ்விழா சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. இவ்விழாக்களில் புனித லூசியா ஓர் இளம் பெண்ணாக மெழுகுதிரிகள் மற்றும் இனிப்புகளுடன் பவனியில் வந்து மக்களை மகிழ்விக்கிறார்.

† Our Lady of Guadalupe † (December 12)

† Feast of the Day †

(December 12)

✠ Our Lady of Guadalupe ✠

Location: Tepeyac Hill, Mexico City

Date: December 12, 1531

Witness: Saint Juan Diego

Type: Marian apparition

Holy See approval:
October 12, 1895, during the Canonical coronation granted by Pope Leo XIII

Shrine:
Basilica of Our Lady of Guadalupe, Tepeyac Hill, Mexico City, Mexico

Patronage:
Mexico (2018)
The Americas (12 October 1945)
Cebu (2002 by Ricardo Vidal)

Our Lady of Guadalupe, also known as the Virgin of Guadalupe, is a Catholic title of the Blessed Virgin Mary associated with a venerated image enshrined within the Minor Basilica of Our Lady of Guadalupe in Mexico City. The basilica is the most visited Catholic pilgrimage site in the world and the world's third most-visited sacred site. Pope Leo XIII granted the venerated image a Canonical Coronation on 12 October 1895.

Biographical selection:
These are some of the dialogues between Our Lady and Juan Diego, taken from written narrations inspired by the account of Indian scholar Antonio Valeriano around the middle of the 16th century.

In the first apparition, Our Lady addressed Juan Diego, speaking in the Mexican idiom: “Juanito, my son, the humblest of my children, where are you going?"

"Noble lady, I go to the church in Tlatelolco to listen to such divine matters as our priests teach us," he replied.

She said, “Know for certain, dearest of my sons, that I am the perfect and ever-Virgin Mary, Mother of the true God, the Lord of all things and Master of Heaven and Earth. I ardently desire a temple to be built here, where I will show and offer all my love, compassion, help, and protection to the people and those who look for me. I am your merciful Mother, the Mother of all who lives in this land and of all mankind. I will hear the weeping and sorrows of those who love me, cry to me, and have confidence in me, and I will give them consolation and relief.

“Therefore, so that my designs might be fulfilled, go to the house of the Bishop of Mexico City and tell him that I sent you and that it is my desire to have a temple built in this place. Tell him all that you have seen and heard. Be assured that I shall be grateful and will reward you for diligently carrying out what I have asked of you.”

Juan Diego bowed low and said, “My holy one, my Lady, I will go now and do all that you ask of me. Thy humble servant bids thee farewell.”

The second apparition: That same afternoon Juan Diego returned to the hilltop from the Bishop’s palace where he had delivered the message. The Holy Virgin was waiting for him. He told her:

“Noble lady and most loved Mistress, I did what you commanded. Even though it was difficult to be admitted to speak with the Bishop, I saw His Excellency and communicated to him your message. He received me kindly and listened with attention. But when he answered me, it seemed as if he did not believe me. …

“So I beg you, noble Lady, entrust this message to someone of importance, someone well-known and respected, so that they might believe in him. For I am a nobody, a piece of straw, a lowly peasant, and you, my Lady, have sent me to a place where I have no standing. Forgive me if my answer has caused you grief or displeasure, my Lady and my Mistress.”

The third apparition: The Holy Virgin insisted that she wanted Juan Diego to give her message to the Bishop. He did so, and this time the Indian returned to Our Lady saying that the Bishop had asked for a sign to prove that what he said was true.

Our Lady told him: “Very well, my dear little one, return here tomorrow and you will take to the Bishop the sign he has requested. With this, he will believe you and no longer doubt you or be suspicious of you. Know, my beloved little one, that I will reward your solicitude, effort, and fatigue spent on my behalf. Go now. I will await you here tomorrow.”

The fourth apparition: The next day, instead of going to the hilltop, Juan Diego took a different route that bypassed it to find a priest for his uncle who was gravely ill. Juan Diego was certain that Our Lady would not see him.

But she appeared to him along the road he had taken and asked him: “What is this, my little son? Where are you going?”

Juan Diego answered: “My beloved Lady, God keep you! How are you this morning? Is your health good, my dearest Lady? It will grieve you to hear what I have to say. My uncle, your poor servant, is sick. He has taken the plague and is near death. I am hurrying to your house in Mexico City to call a priest to hear his confession and give him the last rites. When I have done this, I will return here immediately so I may deliver your message. Forgive me, I beg you, my Lady, be patient with me for now. I will not deceive you and tomorrow I will come in all haste.”

She answered: “Listen to what I am going to tell you, my son, and let not your heart be disturbed. Do not fear that plague or any other sickness or anguish. Am I not here, I, who am your mother? Are you not under my protection and care? Am I not your life and health? Are you not in the folds of my mantle and the embrace of my arms? What else do you need? Do not be grieved or disturbed by anything.”

She then told him that he should not worry about the sickness of his uncle, for he would not die at this time and that, in fact, he was already cured.

Calling herself Holy Mary of Guadalupe, she told Juan Diego to go up the nearby hilltop where he would find flowers aplenty, even though it was winter. He found Castilian roses and gathered many and placed them in his tilma, a long cloak used by Mexican Indians. He came back to the Virgin, who rearranged them and commanded him to go to the Bishop without opening it until he was in the Prelate’s presence.

After a long wait and many difficulties getting past the servants of the palace, Juan Diego finally stood before the Bishop. He unfolded his tilma, and the roses fell out. The Bishop and his attendants fell on his knees before him, for a life-size figure of the Holy Virgin was printed on the poor tilma of Juan Diego. It was December 12, 1531.

Comments:
There are many aspects of these apparitions that have often been the subject of commentaries: that Our Lady chooses simple and pure souls to speak to mankind, that she is pleased to appear to the humble peasants, that she challenges the human respect of her emissaries, etc. I think that these are good points, but they have already been stressed.

An aspect that receives less attention that I believe is very interesting is the attitude of the Indian Juan Diego before Our Lady and the language he used to address her. His manner and language have extraordinary tonus that corresponds to Our Lady’s attitude toward him from the beginning of the apparition. Our Lady treated him as a dearly loved son, with extraordinary kindness, as if he were a child.

There is a marvelous contrast we can see in the general conduct of Our Lady. On one hand, there is the love she has for great souls, the heroic souls who accomplish great things in the lives of peoples and civilizations; on the other hand, there is the love she has for small, simple souls entirely turned toward her and forgetful of their own virtue. It is marvelous to see how she speaks to these small souls with love and particularly touching tenderness.

The attitude of Juan Diego is also interesting. He is a simple man, without any education, but in his simplicity, he addresses Our Lady as a truly courteous man. He greets her, he inquires about her well being, he describes how he executed the mission he received as if he were a real diplomat, and he explains to Our Lady the practical cause for his failure.

He had presented himself in the Bishop’s palace to transmit the message of Our Lady and was treated disdainfully by the servants and valets of the palace. So he reasoned thus: If I were a noble and powerful man, I would be well received and my message would have more credibility.

He thought he was doing a good thing by giving this counsel to Our Lady: You should choose someone important to deliver your message; then the Bishop will receive him well and everything will go as you have asked. One sees in him the humble desire to not appear or shine and also, to a certain measure, his desire to avoid trouble. So in his charming simplicity, he gave her that advice.

There are many qualities in this response, but here I want to stress his tact. He gives her a fine diplomatic counsel to resolve the situation. He also closes his suggestion in a courteous way: My Lady, I beg you not to be displeased with me. It was not my intention to anger or irritate you.

That is to say, he found a good way to excuse himself while presenting his suggestion. He is a simple peasant, but we can see a certain nobility in this attitude. One can also see that Our Lady liked the way he presented his idea. She probably smiled kindly at his diplomatic advice, but she did not accept it. On the contrary, she asked that he return to speak with the Bishop.

It seems that Juan Diego was willing, but found that he needed to postpone the task. His uncle was sick and seemed close to death, so he went to find a priest for him. He thought that Our Lady could wait until the next day. But she caught him on the different route he took to avoid her. Then she not only cured his uncle but worked the miracle the Bishop had demanded. So finally, with that miracle, the apparition of Our Lady was approved by the Bishop.

There is a lesson for us in this episode: Wherever true virtue exists, courtesy and noble manners develop as a consequence of it. The opposite is also true: When virtue is no longer present, courtesy and nobility of manners disappear. Juan Diego was from a very simple social level; notwithstanding, he acted as a noble when he dealt with Our Lady.

The Catholic courtesy that bloomed in Europe was, at the base, a daughter of the virtue that society practiced in the Middle Ages. When this virtue died away and the Revolution started to be accepted by society, courtesy lost its root and began to move toward the complete brutality of manners that exists in Communist countries or the blatant vulgarity that prevails in the Western countries that adhered to egalitarianism.
~ Prof. Plinio Corrêa de Oliveira

† குவாதலூப் அன்னை திருவிழா † (டிசம்பர் 12)

† இன்றைய திருவிழா †

(டிசம்பர் 12)

✠ குவாதலூப் அன்னை திருவிழா ✠

(Feast of the Our Lady of Guadalupe)

இடம்:
தேபியாக் குன்று, மெக்சிகோ நகரம்
(Tepeyac Hill, Mexico City)

தேதி: டிசம்பர் 12, 1531

சாட்சிகள்:
புனிதர் ஜூவான் டியெகோ
(Saint Juan Diego)

வகை: மரியாளின் தரிசனம் (Marian Apparition)

கத்தோலிக்க புனித ஒப்புதல்: அக்டோபர் 12, 1895
குவாதலூப் அன்னைக்கு திருத்தந்தை பதின்மூன்றாம் லியோவால் புனித முடிசூட்டும் விழாவின்போது
(During the Canonical Coronation granted by Pope Leo XIII)

முக்கிய திருத்தலம்:
குவாதலூப் அன்னை பேராலயம், தேபியாக் குன்று, மெக்சிகோ நகரம், மெக்ஸிகோ
(Basilica of Our Lady of Guadalupe, Tepeyac Hill, Mexico City, Mexico)

திருவிழா நாள்: டிசம்பர் 12

பாதுகாவல்:
மெக்ஸிகோ
அமெரிக்க நாடுகள்
ஃபிலிப்பைன்ஸ்
செபு

"குவாதலூப் அன்னை" என்பது இயேசுவின் அன்னையாம் தூய கன்னி மரியாளுக்கு கத்தோலிக்க திருச்சபையில் வழங்கப்படும் பெயர்களுள் ஒன்றாகும். குறிப்பாக இது, புனிதர் ஜூவான் டியெகோவின் மேற்போர்வையில் பதிந்துள்ள மரியாளின் திருவோவியத்திற்கு அளிக்கப்படும் பெயராகும். இத்திருஓவியம், தற்போது மெக்சிகோ நாட்டின் தலைநகரான மெக்சிகோ நகரிலுள்ள (Basilica of Our Lady of Guadalupe) குவாதலூப் அன்னை பேராலயத்தில் பாதுகாக்கப்படுகின்றது.

இப்பேராலயமானது, மெக்சிக்கோவின் மிகவும் புகழ்பெற்ற சமய மற்றும் கலாச்சார சின்னமாகக் கருதப்படுவது மட்டுமல்லாது, உலகின் அதிக திருயாத்திரீகர்கள் தரிசித்த கத்தோலிக்க திருத்தலமுமாகும். இவ்வோவியத்தில் இருக்கும் அன்னை மரியாளுக்கு மெக்சிக்கோவின் அரசி, என்னும் பெயரும் உண்டு. குவாதலூப் அன்னை என்னும் பட்டத்தின் கீழ் ஒருகாலத்தில் ஃபிலிப்பைன்சின் பாதுகாவலியாகவும் அன்னை மரியாள் அறியப்பட்டார். (ஆயினும் இது 1935ம் ஆண்டு, திருத்தந்தை பதினொன்றாம் பயஸால் நீக்கப்பட்டது). 1999ல் திருத்தந்தை இரண்டாம் அருள் சின்னப்பர் குவாதலூப் அன்னை என்னும் பட்டத்தின் கீழ் தூய கன்னி மரியாளை அமெரிக்காக்களின் பாதுகாவலி, இலத்தீன் அமெரிக்காவின் அரசி, மற்றும் கருவிலிருக்கும் குழந்தைகளின் பாதுகாவலி என அழைத்துள்ளார்.

திருவோவியத்தின் வரலாறு:
புதிய உலகின் பூர்வீக இனமான அஸ்டெகிலிருந்து மனமாறி கிறிஸ்தவ மறையினைத் தழுவியவரும், ஏழை விவசாயியுமானவர் ஜூவான் டியெகோ (Juan Diego). அக்காலத்தில் ஸ்பேனிஷ் பேரரசில் மரியாளின் அமல உற்பவம் விழா டிசம்பர் 9ம் தேதியன்று சிறப்பிக்கப்படும் வழக்கம் இருந்தது. இவ்விழா நாளான டிசம்பர் 9ம் தேதி 1531ம் ஆண்டு, ஜூவான் டியெகோ அதிகாலையில் தனது கிராமத்தில் ஆலயம் ஏதும் இல்லாததால், மெக்சிகோ நகரிலுள்ள ஆலயம் ஒன்றில் திருப்பலியில் பங்கு கொள்வதற்காக தேபியாக் குன்று வழியாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போது, அக்குன்றின் உச்சியில், சூரியனைப் போன்ற பிரகாசமான ஒளியைக் கண்டதாகவும். அதிலிருந்து இனிமையான இசையைக் கேட்டதாகவும் நம்பப்படுகின்றது. பின்னர் அங்கிருந்து ஒரு பெண்ணின் குரல், டியெகோவை அக்குன்றில் ஏறி வருமாறு அழைத்தது எனவும் டியெகோ அங்கு ஏறிச் சென்றபோது, விண்ணக மகிமையில், பிரகாசமான ஒளிக்கு மத்தியில் தூய கன்னி மரியாள் நிற்பதைக் கண்டார் என்கின்றனர். கன்னி மரியாள் டியெகோவின் தாய்மொழியான “நஹுவாட்ல்” மொழியில் (Nahuatl language) பேசி, தனக்காக ஒரு சிற்றாலயம் கட்ட வேண்டும் என மெக்சிகோ நகர ஆயரிடம் சொல்லும்படி டியெகோவை அனுப்பினார் என நம்பப்படுகின்றது.

டியெகோவும் மெக்சிகோ பேராயரான “ஜுவான் டி ஸுமர்ரகா” (Juan de Zumárraga) என்பவரிடம் சென்று அதனைத் தெரிவித்தபோது, ஆயர் டியெகோவை நம்பவில்லை. அடுத்த நாளும் ஆயரிடம் சென்று தனது ஆவலைத் தெரிவிக்குமாறு பணித்தார் அன்னை மரியாள். அதேபோல் டியெகோ ஆயரிடம் சென்று சொன்னதும், அக்காட்சிக்கு ஓர் அடையாளம் தருமாறு அப்பெண்ணிடம் கேட்குமாறு ஆயர் டியெகோவிடம் கேட்டுக்கொண்டார். அன்று மாலையே டியெகோ அன்னை மரியாளிடம் நடந்தததைச் சொன்னார். அன்னை மரியாளும் அடுத்த நாள் காலையில் அவரின் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றுவதாக உறுதி கூறினார். ஆனால் டியெகோவின் மாமா “ஜூவான் பெர்னார்டினோ” (Juan Bernardino), திடீரென கடும் நோயால் தாக்கப்பட்டதால் அடுத்த நாள் அங்குச் செல்ல முடியவில்லை.

இறந்து கொண்டிருந்த தனது மாமாவுக்கு இறுதி திருவருட்சாதனம் கொடுப்பதற்காக, டிசம்பர் 12ம் தேதி, ஒரு குருவை அழைக்கச் சென்றார் டியெகோ. அப்போது அன்னை மரியாள், டியெகோவைச் சந்திப்பதற்காக தேபியாக் குன்றின் அடியில் இருந்த சாலையில் டியெகோவுக்கு காட்சியளித்து அவரின் மாமா நலமைடைவார், இறக்கமாட்டார் எனவும், உடனே தான் முன்னர் மூன்று முறை காட்சியளித்த தேபியாக் குன்றின் உச்சிக்குச் சென்று அங்கு பூத்துக்குலுங்கி இருக்கும் மலர்களை பறித்துக்கொண்டு தன்னிடம் வருமாறு கூறினார். இந்தப் பாறைக் குன்றின் உச்சியில் எந்தப் பூக்களும் பூக்க வாய்ப்பில்லை என்பது டியெகோவுக்குத் தெரிந்திருந்தும் அவர் அங்கு சென்றார். அங்கு அழகிய பூந்தோட்டம் இருப்பதைக் கண்டார். அவைகளைப் பறித்து தனது மேற்போர்வையில் பொதிந்து வந்து அன்னை மரியாளிடம் கொடுத்தார். அந்தப் பூக்களை அவரது மேற்போர்வையில் அழகுபடுத்திக் கொடுத்து அதை ஆயரிடம் கொண்டு போகச் சொன்னார் அன்னை மரியாள். ஆயரை நம்ப வைக்க, தான் தரும் அடையாளம் இதுவே என்று சொல்லி அனுப்பினார்.

டியெகோ, மெக்சிகோ பேராயரான “ஜுவான் டி ஸுமர்ரகா” (Juan de Zumárraga) என்பவரின் முன்னால் போய் நின்று, தனது மேற்போர்வையைத் திறந்து காண்பித்தார். அதிலிருந்து மலர்கள் கொட்டின. ஆனால் ஆயர் மற்றும் டியெகோவின் கண்களையே நம்ப முடியாத வகையில் டியெகோவின் மேற்போர்வையில் அழகிய அன்னை மரியாளின் திருஉருவம் பதிந்திருந்தது. டியெகோ எப்படி வர்ணித்திருந்தாரோ, அதேமாதிரியான உருவம் அதில் இருந்தது. அதே நாளில் அன்னை மரியாள், டியெகோவின் மாமா “ஜூவான் பெர்னார்டினோ” (Juan Bernardino) முன்பும் தோன்றி நலம் அளித்தார். பெர்னார்டினோ, தனக்கு நடந்த புதுமையையும் ஆயரிடம் கூறுமாறு அன்னை மரியாள் சொல்லியிருந்ததை டியெகோவிடம் சொன்னார். அத்துடன் தனது இந்த உருவத்தை “குவாதலூப் அன்னை” என்ற பெயரில் அழைத்து தனக்கு வணக்கம் செலுத்துமாறும் பெர்னார்தினோவிடம் அன்னை மரியாள் சொல்லியிருந்தார். இன்றளவும் ஏறக்குறைய 500 ஆண்டுகளாக அன்னை மரியாள், இப்பெயரிலேயே இங்கு அழைக்கப்பட்டு வருகிறார்.

† St. Vicelinus † (December 12)

† Saint of the Day †

(December 12)

✠ St. Vicelinus ✠

Apostle of Holstein and Bishop of Oldenburg:

Born: 1086 AD
Hamelin, Lower Saxony, Germany

Died: December 12, 1154
Neumünster, Schleswig-Holstein, Germany

Venerated in: Roman Catholic Church

Major shrine:
Augustine Collegiate Church (orig. Neumünster), Bordesholm (as of 1330), Germany

Feast: December 12

Saint Vicelinus was a German bishop of Oldenburg in Holstein who was considered the apostle of Holstein.

Saint Vicelinus, the apostle of Holstein, was a native of Quernheim, on the Weser. His early education was directed by the clergy of that place; after the death of his parents and the loss of his inheritance he became the charge of the lady of Everstein; and ultimately, having been taunted by the priest of the castle on account of his illiteracy, he entered himself at the flourishing school of Paderborn, and rapidly became noted for the energy and success with which he pursued his studies. After a time he became principal of the school at Bremen, and administered its affairs with great credit and success; but his craving for knowledge was such that he soon resigned his place and went, accompanied by his favorite pupil Thetmar, to Paris, where they sat at the feet of Rudolph and Anselm, and acquired a correct understanding of the Holy Scriptures and of practical Christianity. After his return to his home, he declined the office of canon at Bremen and went to Magdeburg to prepare himself for the work of a missionary to the heathen. He was consecrated priest by archbishop Norbert of Magdeburg and commissioned by archbishop Adalbert II of Bremen to labor among the Slavs, and at once petitioned Henry, the powerful king of the Obotrites, to allow the preaching of the Gospel among his subjects.

The Obotrites (frequently written Abodrites) were a branch of the stock of Wends or North German Slavs. They were coarse, cruel, false, and indolent, but given to hospitality towards strangers. Their priests held the first place in the public estimation, and exercised a leading influence over public affairs, besides having exclusive possession of what little scientific information was extant among them. Their numerous gods of whom Suwantewid or Svatovid, the four-headed victor, Prove, the god of justice, and Rudegast were most prominent-stood under the direction and rule of one supreme god of heaven and administered their offices in his name. The Obotrites' first .became acquainted with Christianity at the beginning of the 9th century, when they allied themselves with Charlemagne in his war against the Saxons.

They were defeated in 931 at Lenzen, in a bloody battle, by Henry I, made tributary to the German realm and pledged to receive Christianity. For a time encouraging progress was made in converting them to the new religion; but when the German emperors empowered the dukes of Saxony to govern the Wendish tribes, and imposts and taxes were consequently increased, a feeling of discontent arose which the heathen priests were able to intensify until it became open rebellion, and a contest began between the opposing religions which continued during nearly a hundred and fifty years. In the last quarter of the 11th century, the Christian part of the population was wholly subdued, and the country was altogether without Christian influences until Henry seized the throne in 1105, and with the aid of the Saxons overcame his opponents. This prince endeavored to accustom his subjects to the labor of cultivating the soil and to reintroduce Christianity among them, and the application of Vicelinus and his companions for permission to preach the Gospel was accordingly received with favor, and a church at Lubeck turned over to them for use. Henry's death, in 1126, destroyed the prospect of successful missionary labor, however, by inaugurating a bitter internal war in the kingdom, and Vicelinus was obliged to return to Bremen.

An opportunity to establish himself at Caldera (now Neumimnster, in Holstein) soon afterwards occurred, which enabled Vicelinus to return to the borders of the Slavs; and from this place as a centre he was able to carry the Gospel in every direction during many years, and with a measure of success which induced other missionaries to come to his assistance. An association of celibate laymen and clergymen was also formed for pious purposes which contributed materially towards the extension of Christianity. In 1134 the emperor Lothaire established the fortress of Segeburg for the protection of the region in which Vicelinus labored, and in time a church and monastery grew up in its vicinity, which was placed under his care; and as the Church at Lubeck was also entrusted to his guidance, he naturally became the head of the entire missionary work among the Slavs. One of his first undertakings now was the planting of missionary training-schools in both Segeburg and Lubeck.

The death of the emperor, in Hi 37, interrupted the progress of Christianity among the Slavs, and once more Vicelinus saw the devastations of war sweep away the results of the labors of many years. Count Adolphus of Holstein finally subdued the restless population and restored the former condition of things. In 1149 Vicelinus has consecrated bishop of Aldenburg; but after a few years of toil in that office, rendered difficult by the exactions of his superior, the archbishop Hartwig of Bremen, on the one hand, and of duke Henry the Lion. the sovereign of the country, on the other, suffered a stroke of paralysis in 1151 which deprived him of the ability to travel and of the power of speech. He died Dec. 12, 1154.

† புனிதர் விசெலினஸ் † (டிசம்பர் 12)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 12)

✠ புனிதர் விசெலினஸ் ✠

(St. Vicelinus)

"ஹோல்ஸ்டீன்" அப்போஸ்தலர்/ "ஓல்டேன்பர்க்" ஆயர்:
(Apostle of Holstein and Bishop of Oldenburg)

பிறப்பு: கி.பி. 1086
ஹமெலின், லோவர் ஸக்சொனி, ஜெர்மனி
(Hamelin, Lower Saxony, Germany)

இறப்பு: டிசம்பர் 12, 1154
நியூமுன்ஸ்ட்டர், செல்ச்விக்-ஹோல்ஸ்டீன், ஜெர்மனி
(Neumünster, Schleswig-Holstein, Germany)

ஏற்கும் சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)

நினைவுத் திருநாள்: டிசம்பர் 12

புனிதர் விசெலினஸ், ஜெர்மனியின் "ஹோல்ஸ்டீன்" (Holstein) என்னும் இடத்திலுள்ள "ஓல்டேன்பர்க்" (Oldenburg) மறைமாவட்ட ஆயர் ஆவார். இவரே "ஹோல்ஸ்டீன்" அப்போஸ்தலராகவும் மதிக்கப்படுகிறார்.

கி.பி. 1086ம் ஆண்டு, ஹமெலின் (Hamelin) என்னும் இடத்தில் பிறந்த இவர், சிறுவயதிலேயே அநாதையாகிப் போனார். அருகாமையில் இருந்த ஒரு கிராமத்தில் மத குருவாக பணியாற்றிய தமது மாமன் "லுடோல்ஃப்" (Ludolf) என்பவரின் பராமரிப்பில் வளர்ந்தார். விரைவிலேயே “படேர்போர்ன்” (Paderborn) என்ற நகருக்கு ரகசியமாகச் சென்ற இவர், அங்கேயே வாழத் தொடங்கினார். நண்பர்களையும் இருப்பிடங்களையும் உருவாக்கிக் கொண்ட இவர், அங்குள்ள பேராலய பள்ளியின் நிர்வாகத்தில் உதவி புரியத் தொடங்கினார்.

விரைவில் "ஹம்பர்க்-ப்ரேமென்" (Hamburg-Bremen) என்ற உயர்மறை மாவட்டத்தின் பேராயர் “ஃபிரெடெரிக்” (Archbishop Frederick) அழைப்பின் பேரில் அங்கே சென்ற அவர், அங்குள்ள பள்ளியின் ஆசிரியர் மற்றும் பள்ளி முதல்வர் பணிகள் செய்யப் பணிக்கப்பட்டார்.

கி.பி. 1122ம் ஆண்டு, “லாவோன்” (Laon) நகரில் தமது கல்வியை நிறைவு செய்தார். கி.பி. 1126ல் “மட்கேபர்க்” (Madgeburg) நகருக்கு பயணம் செய்ய தீர்மானித்த விசெலினஸ், அங்கு பேராயராக இருந்த “புனிதர் நார்பர்ட்” (St. Norbert) அவர்களைச் சந்தித்தார். பேராயர் தமக்கு குருத்துவ அருட்பொழிவு செய்வார் எனவும் அதனால் தாம் அங்கே அடிமைகளாக இருந்த மக்களிடம் மறைபோதனை செய்யவும் விரும்பினார். ஆனால், ஒருசில காரணங்களுக்காக அது நடக்காமல் போனது. ஆகவே, அவர் “ப்ரேமன்” (Bremen) நகருக்கு திரும்பினார். அங்கே, ஆயர் “அல்பேரோ” (Bishop Albero) அவருக்கு குருத்துவ அருட்பொழிவு வழங்கினார்.

"ஹம்பர்க்-ப்ரேமென்" (Hamburg-Bremen) உயர்மறை மாவட்டத்தின் பேராயர் “அடால்பெரோ” (Hamburg-Bremen's Archbishop Adalbero) "போலாபியன்" அடிமைகளிடையே (Polabian Slavs) மறைபோதனை செய்ய அவரை அனுப்பினார்.

கி.பி. 1127ம் ஆண்டு, “ப்ரேமன்” (Bremen) திரும்பிய விசெலினஸ் சிறப்பான முறையில் மறை போதனை செய்தார். அவரது பிரசங்கங்கள் மக்களை ஈர்த்தன. சக மத குருக்களும் அவருக்கு புதிதாக ஒரு துறவிமடம் உருவாக்க உதவினர்.

கி.பி. 1149ம் ஆண்டு, பேராயர் “முதலாம் ஹார்ட்விக்” (Archbishop Hartwig I) விசெலினசை ஆயராக நியமனம் செய்தார்.

கி.பி. 1152ம் ஆண்டு, பக்கவாத நோயினால் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்ட விசெலினஸ், தமது மரணத்துக்கு முன்னர் சுமார் இரண்டு வருடங்கள் வலி வேதனைகளால் அவஸ்தைப்பட்டார். நோயில் துன்புற்ற விசெலினஸ் கி.பி. 1154ம் ஆண்டு மரித்தார்.

† St. Damasus I † (December 11)

† Saint of the Day †

(December 11)

✠ St. Damasus I ✠

37th Pope:

Birth name: Damasus

Born: 305 AD
Idanha-a-Nova, Portugal

Died: December 11, 384
Rome, Western Roman Empire

Venerated in:
Catholic Church
Eastern Orthodox Church

Feast day: December 11

Patronage: Archaeologists

Pope Saint Damasus I was Bishop of Rome, from October 366 to his death in 384. He presided over the Council of Rome of 382 that determined the canon or official list of Sacred Scripture. He spoke out against major heresies in the Church (including Apollinarianism and Macedonianism) and encouraged the production of the Vulgate Bible with his support for St. Jerome. He helped reconcile the relations between the Church of Rome and the Church of Antioch and encouraged the veneration of martyrs.

Damasus was of Spanish descent; however, it is believed that he was born in Rome and became a deacon in the church of his father, Antonio, who had become a priest after the death of his wife. He was elected pope in 366 by a large majority, but his election was contested by a number of over-zealous followers of the deceased Liberius. They chose the deacon Ursinus, had him irregularly consecrated, and resorted to much violence and bloodshed trying to seat him in the Chair of Peter. However, Emperor Valentinian exiled Ursinus. Despite the exile of Ursinus, the opposition remained active and in 378 they charged him with adultery, but he was cleared by a synod of forty-four bishops, which also excommunicated his accusers.

Pope Damasus was zealous in his opposition to Arianism and sent legates to the General Council of Constantinople in 381, which accepted papal teaching, again condemned Arianism, and denounced the teaching of Macedonius that the Holy Spirit is not divine. It was during the pontificate of Damasus that both Emperor Theodosius the Great in the East and Emperor Gratian in the West decreed Christianity to be the religion of the Empire.

Damasus was also a Scripture scholar and as such published the canon of Holy Scripture specifying the authentic books of the Bible as decreed by the council in Rome in 382.  St. Jerome served as his secretary at this time and it was Damasus who encouraged Jerome to write his Bible commentaries and translation of the Bible, the Vulgate.  Damasus, declaring Rome supreme among the churches, restored the catacombs, shrines, and tombs of the martyrs and encouraged pilgrimages to visit them. He died in Rome on December 11, 384 AD.

Lessons:
A prayer book kept in the Vatican library, quoted by Merenda, says that the saint, burning with an ardent desire to be dissolved and be with Christ, “was seized with a fever, and having received the body and blood of the Lord, lifting up his eyes and hands to heaven, he expired in devout prayer. His intercession is particularly implored in Italy by persons that are sick [with] fevers.” He was buried near his mother and sister in an oratory which he had built and adorned at the catacombs near the Ardeatin Way, between that road and the cemetery of Calixtus or Praetextatus.

Prayer:
St. Damasus, as you know, the faithful in the United States is currently undergoing a time of trial. Pray for us, that we will follow the will of God and fight for truth and justice, not using brute force, but through prayer and persistence in seeking the truth, that we will prevail with the power of God.  Amen!

† புனிதர் முதலாம் டாமசஸ் † (டிசம்பர் 11)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 11)

✠ புனிதர் முதலாம் டாமசஸ் ✠

(St. Damasus I)

37ம் திருத்தந்தை:
(37th Pope)

பிறப்பு: கி.பி. 305
ரோம் நகரம், மேலை ரோமப் பேரரசு
(Rome, Western Roman Empire)

இறப்பு: டிசம்பர் 11, 384
ரோம் நகரம், மேலை ரோமப் பேரரசு
(Rome, Western Roman Empire)

ஏற்கும் சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)
கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை
(Eastern Orthodox Church)

நினைவுத் திருவிழா: டிசம்பர் 11

பாதுகாவல்:
தொல்பொருள் ஆய்வாளர்கள்
(Archaeologists)

திருத்தந்தை புனிதர் முதலாம் டாமசஸ் (Pope St. Damasus I), கத்தோலிக்க திருச்சபையில் ரோம் ஆயராகவும், திருத்தந்தையாகவும் கி.பி. 366ம் ஆண்டு, அக்டோபர் மாதம், முதலாம் தேதி முதல், கி.பி. 384ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம், 11ம் தேதி வரை ஆட்சி செய்தார். இவர் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் 37ம் திருத்தந்தை ஆவார்.

பிறப்பும் வளர்ப்பும்:
டாமசஸ், ரோம் நகரில் ஸ்பேனிஷ்-போர்த்துகீசிய பெற்றோருக்குப் பிறந்தவர் என்று கருதப்படுகிறது. டாமசஸ் சிறுபருவத்திலிருந்தே ரோமில்தான் வளர்ந்தார். இவரது தந்தையின் பெயர் “அண்டோணியஸ்” (Antonius) ஆகும். டாமசசின் தாயாரின் பெயர் “லாரென்ஷியா” (Laurentia) ஆகும். இவர் பின்னாளில் குருத்துவம் பெற்று “புனித லாரன்ஸ்” (Church of St. Lawrence (San Lorenzo) ஆலயத்தில் குருவாக சேவை புரிந்தார்.

டாமசஸ், தமது தந்தை குருவாக பணி புரிந்த ஆலயத்திலேயே திருத்தொண்டராகத் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டார். அதே ஆலயத்திலேயே அவர் குருத்துவமும் பெற்றார். இதே ஆலயம், பின்னாளில் ரோம் நகரின் புறநகர்ப் பகுதியின் பேராலயமானது. (Basilica of Saint Lawrence outside the Walls in Rome)

அவருக்கு முன் பதவியிலிருந்த திருத்தந்தை “லிபேரியஸ்” (Pope Liberius) கி.பி. 355ம் ஆண்டு நாடு கடத்தப்பட்ட வேளையில், திருத்தொண்டரான டாமசஸும் அவருடன் சென்றார். பின்னர் அவர் ரோமுக்குத் திரும்பிவந்து, லிபேரியசுக்குப் பதிலாக எதிர் திருத்தந்தையாகச் செயல்பட்ட இரண்டாம் பெலிக்சு என்பவரின் கீழ் பணிபுரிந்தார்.

அச்சமயத்தில் நாடுகடத்தப்பட்ட லிபேரியசின் பதவியில் யார் நியமிக்கப்பட்டாலும் அவரைத் திருத்தந்தையாக ஏற்கப் போவதில்லை என்று ரோம் குருக்களும் மக்களும் உறுதிபூண்டிருந்த போதிலும் டாமசஸ் எதிர் திருத்தந்தையை ஆதரித்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதே டாமசஸ், தாம் திருத்தந்தையாகப் பதவி ஏற்ற நாளிலிருந்து திருத்தந்தையின் பதவியோடு இணைந்த அதிகாரத்தை வலியுறுத்தினார் என்பது வரலாற்று உண்மை.

திருத்தந்தையாக நியமனம் பெறல்:
நாடுகடத்தப்பட்டிருந்த திருத்தந்தை லிபேரியஸ் ரோமுக்குத் திரும்பிவந்து, மீண்டும் திருத்தந்தை பதவியில் அமர்ந்ததும், டாமசஸ் அவரோடு இணக்கம் செய்துகொண்டு, அவரது அதிகாரத்தை ஏற்றுக் கொண்டு பணிபுரிந்தார்.

திருத்தந்தை லிபேரியஸ், கி.பி. 366ம் ஆண்டில் இறந்தார். அவருக்கு வாரிசாகப் புதிய திருத்தந்தையாக யாரை நியமிப்பது என்பது குறித்து பலத்த சர்ச்சை எழுந்தது. டாமசஸ் திருத்தந்தை பதவிக்கு எவ்வாறு நியமனம் பெற்றார் என்பது குறித்து இரு வரலாற்று வரைவுகள் உள்ளன.

அதிக நம்பகமான வரைவு:
திருத்தந்தை லிபேரியஸ் உயிரோடு இருக்கும்வரை அவரே திருச்சபையின் தலைவர் என்று ஏற்றுகொண்டவர்கள் அவருடைய இறப்புக்குப் பின் டைபர் நதிக்கரையில் அமைந்த மரியா ஆலயத்தில் ஒன்றுகூடி “உர்சீனஸ்” (Deacon Ursinus) என்னும் திருத்தொண்டரைத் திருத்தந்தையாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர். அவர் ரோம் ஆயராகவும் திருத்தந்தையாகவும் திருநிலைப்பெற்றார்.

மற்றொரு வரலாற்று வரைவுப்படி, லிபேரியசை எதிர்த்தவர்கள் ஒன்றுகூடி உர்சீனஸ் என்பவரைத் திருத்தந்தையாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

எவ்வாறாயினும், எதிர்-திருத்தந்தையாகச் செயல்பட்ட ஃபெலிக்சு என்பவருக்கு விசுவாசமாக இருந்த ஒரு பெரிய குழுவினர் ரோமில் உள்ள லுச்சீனா புனித லாரன்சு ஆலயத்தில் கூடி, திருத்தொண்டர் டாமசசைத் திருத்தந்தையாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

திருத்தந்தை டாமசஸ் கிறிஸ்தவக் கொள்கைகளை நிலைநாட்டுதல் :
ஆட்சி அமைப்பைச் சார்ந்தவர்களும் உயர்குடியினரும் திருத்தந்தை டாமசஸுக்கு ஆதரவு அளித்தனர். அவரது அவையும் செல்வக் கொழிப்பில் திளைத்தது.

திருத்தந்தை டாமசஸ் திருச்சபைக்கு எதிராக எழுந்த தப்பறைக் கொள்கைகளை எதிர்த்துப் போராடினார். அவர் கண்டனம் செய்த தப்பறைகளுள் சில:
☆ ஆரியனிச கொள்கை (Arianism) (இயேசு கிறிஸ்து கடவுளின் படைப்பே, கடவுள் அல்ல என்னும் கொள்கை).

☆ அப்போல்லினாரியனிச (Apollinarianism) கொள்கை (இயேசு கடவுள் என்பதால் அவருக்கு மனித ஆன்மா கிடையாது என்னும் கொள்கை)

☆ மாசெடோனியனிச (Macedonianism) கொள்கை (தூய ஆவி கடவுள் அல்ல என்னும் கொள்கை)

திருத்தந்தையின் அதிகாரம் வலியுறுத்தப்படல்:
ரோமின் ஆயரும் அனைத்துலகத் திருச்சபையின் தலைவருமாக இருக்கின்ற திருத்தந்தை, இயேசுவிடம் இருந்து பெற்றுக்கொண்ட அதிகாரத்தை இவர் மிகவும் வலியுறுத்தினார். புனித பேதுருவின் வழித்தோன்றலாக வருபவர் திருத்தந்தை என்பதால் அவருக்கு இந்த அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே திருச்சபையின் கொள்கைகளை அதிகாரப்பூர்வமாக எடுத்து உரைக்கும் பொறுப்பு திருத்தந்தையைத் தனிப்பட்ட முறையில் சார்ந்தது என்று டாமசுஸ் அழுத்தம் திருத்தமாகப் பறைசாற்றினார்.

திருத்தந்தை ஆற்றிய சிறப்பான பணிகளுள் சில:
☆ இவர் திருத்தந்தை மைய அலுவலகத்தின் ஆவணக் காப்பகத்தை ஏற்படுத்தி, வரலாற்று ஏடுகள் பாதுகாக்கப்பட வழிசெய்தார்.

☆ ரோம் நகரிலும் மேற்கு ரோமப் பேரரசிலும் கிறிஸ்தவ வழிபாட்டு மொழியாக இலத்தீன் மொழியை அறிவித்தார்.

☆ கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டுவரை புழக்கத்தில் இருந்த விவிலியத்தின் "பழைய" இலத்தீன் மொழிபெயர்ப்பை மறுபார்வையிட்டு, மூல மொழியாகிய கிரேக்கத்திலிருந்து புதிய ஏற்பாட்டைப் புதிதாக மீண்டும் இலத்தீனில் பெயர்க்க ஏற்பாடு செய்தார். இப்பணியைத் தமது செயலராக இருந்த புனிதர் ஜெரோமிடம் ஒப்படைத்தார். அவர் பல ஆண்டுகள் கடின உழைப்புக்குப் பின் (கி.பி. 382-405) உருவாக்கிய இலத்தீன் மொழிபெயர்ப்பு "மக்கள் பதிப்பு" (இலத்தீன்: Vulgata) என்னும் பெயர் பெற்றது.

☆ முதல் நூற்றாண்டுகளில் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையின் பொருட்டுக் கொலை செய்யப்பட்ட மறைச்சாட்சிகள் மற்றும் திருத்தந்தையர் ஆகியோரின் கல்லறைகளை இவர் அழகுபடுத்தினார். அக்கல்லறைகளில் பதித்த பளிங்குக் கற்களில் வரலாற்றுக் குறிப்புகளை எழுதிட இவர் வழிசெய்தார்.

இறப்பும் திருவிழாவும்:
திருத்தந்தை டாமசஸ் கி.பி. 384ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம், 11ம் நாள் இறந்தார். ஆர்தெயாத்தீனா சாலை அருகே, அவரது தாயார் மற்றும் சகோதரியின் கல்லறைகளின் அருகில் அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். பின்னர் அது டாமசஸ் புனித லாரன்சு ஆலயத்துக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு மீளடக்கம் செய்யப்பட்டது.

இவருடைய நினைவுத் திருவிழா, டிசம்பர் மாதம், 11ம் நாள் கொண்டாடப்படுகிறது.

† St. Eulalia of Mérida † (December 10)

† Saint of the Day †

(December 10)

✠ St. Eulalia of Mérida ✠

Child Martyr:

Born: 290 AD
Mérida, Spain

Died: 304 AD
Mérida

Venerated in:
Roman Catholic Church
Orthodox Catholic Church

Canonized: 304 AD

Major shrine: Cathedral of San Salvador

Feast: December 10

Patronage:
Mérida, Spain; Oviedo, Spain; Runaways; Torture Victims; Widows; Inclement Weather

Saint Eulalia of Mérida was a young Roman Christian martyred in Emerita, the capital of Lusitania (Modern Mérida in Spain), conventionally during the persecution under Diocletian and Maximian. Other views place her death at the time of Trajan Decius (AD 249-51). There is a debate about whether Saint Eulalia of Barcelona, whose story is similar, is the same person.

Saint Eulalia was a native of Merida, in Spain. The daughter of Christian parents, she was taught in her childhood by a very holy priest of that city.

She is reported to have been a child prodigy, wise beyond her years, and zealous in her faith. She was raised Christian, consecrated herself to the Lord, and generally experienced a trouble-free and enjoyable childhood. Most evenings and mornings were spent in prayer, but the majority of her time was spent in childhood pursuits.

She was but twelve years old when the bloody edicts of Diocletian were issued. Her parents, knowing of her vow of virginity and fearing that her zeal would cause her to be a victim of the persecutions, sent her to their house in the country. Eulalia indeed escaped, as they feared, and returned to the city to present herself, with her young companion and Christian friend, Julie, before the cruel Calpurnianus, representing the viceroy of Diocletian. She reproached him for attempting to destroy souls, by compelling them to renounce the only true God.

News of this great persecution reached Eulalia, who prayed about it while determining a course of action. One morning, before dawn, she snuck from her parent's home (careful not to wake them) and walked into the city—which was some distance. In Greek, Eulalia means “one who speaks well,” and she made it her intention to do so that day. Upon arrival in the city center, Eulalia proceeded to the forum where the court of Judge Dacian was convened. Finding him sitting amongst the people, she crossed the lines of soldiers and stood before him. In a loud voice, Eulalia spoke:

“You, how come that you are sitting here, full of pride, to judge Christians? Don’t you fear God, the one who is above the emperors, the one who wants the people to worship Him, and only Him? Now you have the power, but your power is useless in God’s eyes.”

At first, the judge was amused at this small child speaking to him. Then he was impressed by her courage, and finally, he became irate. “Who are you, girl, without fear? All these affirmations you say are against the imperial law!”

Courageously, Eulalia is said to have answered: “I am Eulalia, servant of my Lord Jesus Christ. I trust Him and that is why I cam here without fear to contest your conduct, which is the one of an ignorant.”

Livid, Dacian ordered her arrested and tortured. Despite her age—in fact, perhaps because of her age—he ordered the worst series of tortures imaginable, allowing Eulalia to free herself from such treatment by sacrificing to the pagan gods. She was raked across the sides, exposing the bone, with metal hooks, but she referred to her wounds as the “trophies of Christ.” Her breasts were severed and she was put into a barrel filled with knives and glass and rolled over the uneven streets. Upon removing her, Eulalia said to her torturers: “The tortures you are inflicting me make me greater and the wounds don't hurt, because God is at my side. He will judge the abuses of authority you are responsible for.”

Judge Dacian was incensed at her faith. He ordered her burnt, but legend tells us that the flames extinguished upon touching her skin, but not before burning those attempting to harm her. Eventually, she succumbed to the torture, and at the moment of her death, her lips opened, and her soul—in the form of a white dove—flew from her lips into the heavens.

Judge Dacian ordered the soldiers to hang the young girl’s mangled body in a cross, as a warning to the public, and so that scavenger birds would come and disrespect her body. However, as they followed their orders, heavy snow blanketed the city—despite the warm weather—covering her body and leaving her unspoiled. The soldiers, afraid, left their posts and the friends and family retrieved her holy body, burying it. Over the years, the relics of Saint Eulalia were moved, to escape destruction by invading forces. They now lie in the crypt of the cathedral bearing her name in Barcelona.

Praised by two Christian poets:
Two Christian poets Prudentius (348-413), a Spaniard, and St Venantius Fortunatus (535-605), who lived at Poitiers, France, have written poems about Eulalia. She is also the subject of a sermon by St Augustine and is mentioned in the Calendar of Carthage and Martyrology of Jerome. Prudentius’s account presents her as a consecrated virgin of a noble family, who despised frivolity and luxury and showed austerity and strictness worthy of an older person.

Her veneration:
Veneration of Eulalia was already popular with Christians by AD 350; relics from her were distributed through Iberia. Bishop Fidelis of Merida rebuilt a basilica in her honor around  560 AD. Her shrine was the most popular in Visigothic Spain. In 780 her body was transferred to Oviedo by King Silo. It lies in a coffin of Arab silver donated by Afonso VI in 1075. In 1639, she was made patron saint of Oviedo.

† மெரிடா நகர் புனிதர் யூலேலியா † (டிசம்பர் 10)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 10)

✠ மெரிடா நகர் புனிதர் யூலேலியா ✠

(St. Eulalia of Merida)

மெரிடா நகர் மறைசாட்சி:
(Martyr of Merida)

பிறப்பு: கி.பி. 290
மெரிடா, ஸ்பெயின்
(Merida, Spain)

இறப்பு: கி.பி. 304
மெரிடா, ஸ்பெயின்
(Merida, Spain)

ஏற்கும் சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)
மரபுவழி கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Orthodox Catholic Church)

முக்கிய திருத்தலம்:
சேன் சல்வேடோர் தேவாலயம்
(Cathedral of San Salvador)

நினைவுத் திருநாள்: டிசம்பர் 10

பாதுகாவல்:
மெரிடா, ஸ்பெயின், ஒவியேடோ, வீட்டை விட்டு ஓடிப்போனவர்கள், துன்புருத்தப்பட்டோர், கைம்பெண்.
(Mérida, Spain, Oviedo, Runaways, Torture Victims; Widows)

புனிதர் யூலேலியா, அந்நாளைய “லூசிடானியாவின்” (Lusitania) தலைநகரான "எமெரிடாவில்" (Emerita) (தற்போதைய “ஸ்பெயின்” (Spain) நாட்டின் “மெரிடா” (Mérida) நகர்) "டயோக்லேஷியன்" (Diocletian) மற்றும் "மேக்ஸிமியன்" (Maximian) ஆகியோரால் துன்புறுத்தப்பட்டு மறைசாட்சியாக கொல்லப்பட்ட, பதினாலே வயதான ஒரு இளம் ரோமன் கத்தோலிக்க புனிதர் ஆவார்.

ஓர் பக்தியுள்ள கிறிஸ்தவ குடும்பத்தில் பிறந்த இவர், குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே தனிமையில் செபிக்கும் வழக்கம் கொண்டிருந்தார். அக்காலத்தில் கத்தோலிக்க எதிர்ப்பு நிலவிய காரணத்தால், அவரது தாயார் அவரை கிராமப் புறங்களில் மறைத்து வைத்திருந்தார்.

ஆனால் அதையும் மீறி ஓடிப்போன பதினாலே வயதான கன்னிப் பெண்ணான யூலேலியா, “எமெரிடாவிலுள்ள” (Emerita) “கவர்னர் டாசியானின்” (Governor Dacian) அரசவைக்கு சென்றார். அங்கே, பலர் அறிய தான் ஒரு கிறிஸ்தவர் என பிரகடணம் செய்தார். பாகன் மதத்தினரையும் பேரரசன் "மாக்ஸிமியானையும்" (Maximian) இழித்துப் பேசினார். அவரது தைரியம் அனைவரையும் பிரமிக்கச் செய்தது. தம்மை மறைசாட்சியாக வதைத்துக் கொல்லும்படி சவால் விடுத்தார்.

கிறிஸ்தவ மறையை பின்பற்றக்கூடாது என்றும், பாகன் மதத்துக்கு வந்துவிடும்படியும் எவ்வளவோ நயமாகவும் பயமுறுத்தியும் பார்த்த நீதிபதியின் முயற்சிகள் யாவும் வீணாயின. யூலேலியா இதை மீறியதால் சிறைப்பிடித்து செல்லப்பட்டார். படைவீரர்கள் இவரை கொண்டு சென்று தனிமையான சிறையில் அடைத்தனர். அவரின் ஆடைகள் களையப்பட்டன. வியக்கத்தக்க வகையில் பனித்துகள்கள் அவரது நிர்வாண உடலை மறைத்து அவர் ஒரு தேவதை போல காட்சியளித்தார்.

உயிருள்ள உடலின்மேல் நெருப்பு மூட்டினர். நெருப்பினாலும் புகையாலும் மூச்சு திணறியது. அப்போதும் கூட அவரின் நா இறைவனை புகழ்ந்து கொண்டே இருந்தது. இதனால் ஆத்திரமடைந்த படைவீரர்கள் அவரை அடுப்பிலிட்டு உயிரோடு எரித்துக் கொன்றனர். யூலேலியா மரித்த வேளையில், அவரது வாயிலிருந்து ஒரு புறா பறந்து வெளியே சென்றது.

யூலேலியாவின் கல்லறையின் மீது விரைவிலேயே ஒரு திருத்தலம் அமைக்கப்பட்டது. ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் ஸ்பேனிஷ்-ரோமன் கவிஞர் "ப்ருடென்ஷியஸ்" (Prudentius) எழுதிய கவிதைகளில் யூலேலியாவை புகழ்ந்து பாடியுள்ள ஏடுகள் இன்றளவும் உள்ளன. அவரது கவிதைகள் யூலேலியாவின் புகழை மென்மேலும் உயர்த்தின. கி.பி. 560ம் ஆண்டு, 'மெரிடா' மறை மாவட்டத்தின் ஆயர் "ஃபிடேலிஸ்" (Bishop Fidelis of Mérida) யூலேலியாவின் கல்லறை மீதிருந்த திருத்தலத்தை புணரமைத்தார். ஸ்பெயின் நாட்டின் "விஸிகோதிக்" (Visigothic) எனுமிடத்திலுள்ள இவரது திருத்தலம் மிகவும் பிரபலம் பெற்றது.

கி.பி. 780ம் ஆண்டு, இவரது உடலை "ஒவியேடோ" (Oviedo) என்னும் இடத்திற்கு அரசன் "சிலோ" (King Silo) கொண்டு சென்றார். அது தற்போது, கி.பி. 1075ம் ஆண்டு, "ஆறாம் அல்ஃபோன்சோ" (Alfonso VI) தானமாக அளித்த அரபு வெள்ளி சவப்பேழையில் (Coffin of Arab silver) இருக்கிறது.

† Blessed Adolph Kolping † (December 10)

† Saint of the Day †

(December 10)

✠ Blessed Adolph Kolping ✠

Priest and Founder:

Born: December 8, 1813
Kerpen, Rhein-Erft-Kreis, Confederation of the Rhine

Died: December 4, 1865 (Aged 51)
Cologne, North Rhine-Westphalia, German Confederation

Venerated in: Roman Catholic Church

Beatified: October 27, 1991
Pope John Paul II

Feast: December 10

Patronage:
World Youth Day, Apprentices, Labourers, Social Workers, Catholic Entrepreneurs

Blessed Adolph Kolping was a German Roman Catholic priest and the founder of the Kolping Association. He led the charge for providing and promoting social support for workers in industrialized cities while also working to promote the dignities of workers in accordance with the social magisterium of the faith.

The beatification for the late priest commenced on 21 March 1934 and he was later titled as Venerable in 1989. His beatification was celebrated under Pope John Paul II on 27 October 1991 in Saint Peter's Square; his liturgical feast is not affixed to the date of his death as is the norm but rather on 10 December.

Adolph Kolping, cobbler, became a priest and a true father of workers artisans formed a work, Kolpingwerk, spread throughout the world with hundreds of thousands of members. Born in 1813 in Kerpen (near Cologne) in a family of shepherds, he exercised the profession of cobbler around Germany. Then he resumed his studies and was ordained priest in Cologne. He was assigned to the industrial area of Wuppertal and became an assistant to the local society of young workers. In 1835 he founded the first home care and vocational training. He died in Cologne in 1865. He was Beatified in 1991.

Roman Martyrology: At Cologne, Germany, Blessed Adolph Kolping, a priest, who, moved by fervent love for the problems of workers in factories and on issues of social justice, he founded an association of young workers and spread to many places.

Starting from the condition of his poor family, with his efforts, willingness and ability, he became a character in the world, to reach the honor of the altars of the Catholic Church as Blessed. Adolph Kolping, fourth of five children of Peter and Anna Maria Zurheyden Kolping, was born in Kerpen (Cologne) in Germany on December 8, 1813. His father was a pastor and small farmer and despite the hard work, could hardly support his family, but he wanted at all costs that the children had an education even elementary school.

After attending elementary school, Adolph not yet thirteen, was forced to go to work at a shoemaker in Kerpen, later worked as a shop boy at the other workshops in the district. Finally succeeded in entering as a laborer in a shoe drive in Cologne and was a coveted place in the misery of the time, but he especially remembered the debauched and indifferent guys at the shop where he lived in Germany at that time. Despite everything, he matured firmly in a priestly vocation and in 1837 at age 24, helped by some priests benefactors, he began to attend the Margellen-Gymnasium in Cologne, wherein 1841 he obtained his High School certificate, in the same year he joined the Faculty of Theology Monaco to Munich, then moved on to Bonn.

He was ordained on April 13, 1845, in Cologne in the church of the Child, at 32. He suffered the post of chaplain and catechist in the parish of St. Lorenzo, in the industrial town of Elberfeld (Wuppertal), where Catholics were a minority; this place could shed more light on the world of work especially craft. “The craftsmanship and the working class in general, at the bottom, are better than we usually think of and access to their heart is easier than elsewhere.”

At Elberfeld, Father Adolph Kolping met the Association of Artisans (Gesellenverein) founded by Johann Gregor Breuer (1821-1897), the religious experience as an assistant in this community, Catholic, educational and cultural, along with his personal experience as a former craftsman shoemaker and understanding of the way of work, gave him the impetus to realize a project as vast and dynamic way for the youth worker. In the fall of 1846, he founded the first “Gesellenverein” (House of assistance and vocational training) of which in 1847 he became headmaster.

A year later, in 1848 he wrote his pamphlet “The Gesellenverein. The attention of those who care about the true good of the people “, the motto was” To pray, learn, work, seriously, but also in joy. ”

Past the office of assistant pastor of the Cathedral of Cologne, founded May 6, 1849, here, too, a “Gesellenverein” which later became the world center of all organizations of young workers, of which he became President, and it was of all the many associations founded by him later.

The aims of the cultural Kolping were: the committed Christian, the talented craftsman, good family man and responsible citizen, animated by a great love for the artisans, with their intense activity exerted not only charitable but also evangelizing interest in the pastoral care of the whole world of work.

It was also an apostle in journalism, he founded and directed for many years, the weekly “Rheinische Volksblätter” and “Volkskalender” motivated people is common, with the edition of calendars and magazines under the slogan “Religion and work are the land of golden people “not only exerted a work of education and pastoral care but could also ensure the economic income to support the work of ‘Gesellenverein’.

In his prints he was able to reach a wide audience, especially in the social classes from which came his young apprentice craftsmen, Adolph Kolping was highly respected by the people, by the bishops and Pope Pius IX, in a hearing that gave him a precious planet.

The simultaneous pursuit of three professions in the service of the Church and society (the vicar of the cathedral, Dean Gesellenverein general, journalist and editor), together with his poor health from a young age, tired and worn out with fatigue, after only twenty years of priesthood, Blessed Adolph died on December 4, 1865 in Cologne at 52.

He left a community of 24,000 members in 400 locations; April 20, 1866, King William I of Prussia, authorized the transfer of his mortal remains from the cemetery to Minoritenkirche of Cologne, the church he preferred in his life, the tomb has become pilgrimage from all over the world.
Father Adolph Kolping, was beatified by Pope John Paul II on 27 October 1991.
~ Antonio Borrelli

† அருளாளர் அடால்ஃப் கொல்பிங் † (டிசம்பர் 10)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 10)

✠ அருளாளர் அடால்ஃப் கொல்பிங் ✠

(Blessed Adolph Kolping)

குரு மற்றும் நிறுவனர்:
(Priest and Founder)

பிறப்பு: டிசம்பர் 8, 1813
கெர்பென், ரெய்ன்-எர்ஃப்ட்-க்ரெய்ஸ், ரைன் கூட்டமைப்பு
(Kerpen, Rhein-Erft-Kreis, Confederation of the Rhine)

இறப்பு: டிசம்பர் 4, 1865
கொலோன், வடக்கு ரைன்-வெஸ்ட்ஃபாலியா, ஜெர்மன் கூட்டமைப்பு
(Cologne, North Rhine-Westphalia, German Confederation)

ஏற்கும் சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)

முக்திபேறு பட்டம்: அக்டோபர் 27, 1991
திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பவுல்
(Pope John Paul II)

நினைவுத் திருநாள்: டிசம்பர் 10

பாதுகாவல்:
உலக இளைஞர் தினம் (World Youth Day)
பணிபயில்பவர் (Apprentices)
தொழிலாளர்கள் (Labourers)
சமூக தொழிலாளர்கள் (Social workers)
கத்தோலிக்க தொழில் முனைவோர் (Catholic Entrepreneurs)

அருளாளர் அடால்ஃப் கொல்பிங், ஒரு ஜெர்மன் ரோமன் கத்தோலிக்க குருவும், “கொல்பிங் சங்கத்தின்” (Kolping Association) நிருவனருமாவார். இவர், தொழில்சார்ந்த நகரங்களில் உள்ள தொழிலாளர்களுக்கு சமூக ஆதரவு வழங்குவதற்கும், ஊக்குவிப்பதற்குமான பணிகளில் பொறுப்பேற்று தலைமை தாங்கி வழி நடத்தினார்.

கி.பி. 1813ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம், 8ம் தேதி ஏழை கால்நடை மேய்க்கும் “பீட்டர் கொல்பிங்” (Peter Kolping) என்பவரின் மகனாக பிறந்தார். இவரது தாயாரின் பெயர், “அன்னா மரியா” (Anna Maria Zurheyden) ஆகும். தமது பெற்றோருக்குப் பிறந்த ஐந்து குழந்தைகளில் நான்காவதாகப் பிறந்த இவர், தமது குழந்தைப் பருவத்தில் அடிக்கடி நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தார்.

கி.பி. 1820ம் ஆண்டு முதல், 1826 ஆண்டு வரையான ஆரம்பப் பள்ளிக் கல்வியில் தாம் ஒரு நல்ல மாணவன் என்பதை நிரூபித்த இவரால் தமது ஏழ்மை காரணமாக மேலே படிக்க இயலவில்லை.

கி.பி. 1831ம் ஆண்டு, தமது பதினெட்டு வயதில், ஒரு செருப்பு தைப்பவரின் உதவியாளராக “கொலோன்” (Cologne) நகருக்கு பயணித்த இவர், அங்கு வாழ்ந்த தொழிலாள வர்க்கத்தின் வாழ்க்கை நிலைமைகளால் அதிர்ச்சியடைந்தார். இதனால் இவர் ஒரு குருவாக முடிவெடுப்பதில் உறுதியாக இருந்தார் என்பதை நிரூபித்தது. கி.பி. 1841ம் ஆண்டுவரை சுமார் பத்து வருடங்கள் அவர் செருப்பு தைக்கும் பணி செய்தார். கி.பி. 1834ம் ஆண்டு கோடை முதல், “மூன்று அரசர்கள் பள்ளியில்” (Three Kings School) கல்வி கற்ற இவர், கி.பி. 1841–42 ஆண்டுகளில் “மியூனிச்” (Munich) நகரில் இறையியல் கற்றார்.

கி.பி. 1845ம் ஆண்டு, ஏப்ரல் மாதம், 13ம் நாள், கொலோன் நகரில் குருத்துவ அருட்பொழிவு பெற்றார். இவர் குருத்துவ அருட்பொழிவு பெறுவதன் முதல் நாள் இரவு, இவரது தந்தையார் மரித்துப் போனார். ஆகவே, இவரது குருத்துவ அருட்பொழிவு நிகழ்வுகள் குழப்பமான உணர்ச்சிக்கலவைகளாகவே இருந்தன.

ஜெர்மனியின் (Germany) “வடக்கு ரைன் வெஸ்ட்பாலியா’விலுள்ள” (North Rhine-Westphalia) “வுப்பெர்டல்” (Wuppertal) நகரின் சித்ராலய குருவாக ஆன்மீக வாழ்க்கையை தொடங்கிய இவர், கி.பி. 1849ம் ஆண்டுவரை அங்கேயே இருந்தார். கி.பி. 1847ம் ஆண்டு, “கெசெல்லேன்ன்வெரியன்” (Gesellenverein) என அழைக்கப்படும் ஜெர்மனியின் ரோமன் கத்தோலிக்க சமூகங்களின் கூட்டமைப்பின் இரண்டாவது தலைவராக பொறுப்பேற்றார். இதன் காரணமாக, அதன் உறுப்பினர்களுக்கு சமய மற்றும் சமூக ஆதரவு கிட்டியது. கி.பி. 1849ம் ஆண்டு, தேவாலய துணைத் தலைவராக கொலோன் திரும்பினார். கி.பி. 1854ம் ஆண்டு “ரைன் பிராந்திய மக்கள் பத்திரிகை” (Rhine Region People’s Paper) எனும் பெயரில் ஒரு பத்திரிகை தொடங்கினார். கி.பி. 1852 – 1853 ஆண்டு காலத்தில், “கத்தோலிக்க மக்களின் காலண்டரின்” (Catholic People's Calendar) ஆசிரியராக பணியாற்றினார். கி.பி. 1862ம் ஆண்டு, “செயின்ட் மரியா எம்பஃபேன்கினிஸ் தேவாலயத்தின்” (Saint Maria Empfängnis Church) அதிபரானார்.

நுரையீரல் புற்றுநோயால் (Lung Cancer) பாதிக்கப்பட்டிருந்த இவர், கி.பி. 1865ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம், 4ம் தேதி மரித்தார்.

† Feast of the Immaculate Conception of Our Lady † (December 8)

† Feast of the Day †

(December 8)

✠ Feast of the Immaculate Conception of Our Lady ✠

Observed by: Roman Catholic Church

Significance:
Belief in the purest and sinless Conception of the Blessed Virgin Mary without Original Sin

Date: December 8
(This year, 2019, we celebrate the Solemnity of Immaculate Conception of Our Lady on 9th December due to date clashing with the Advent Sunday.)

The Solemnity of the Immaculate Conception celebrates the solemn celebration of belief in the Immaculate Conception of the Virgin Mary. It is universally celebrated on December 8, nine months before the feast of the Nativity of Mary, which is celebrated on September 8. The Immaculate Conception is one of the most important Marian feasts in the liturgical calendar of the Roman Catholic Church and is celebrated worldwide.

Our Lady was conceived without original sin. She had perfect purity, with no bad inclinations. Therefore, she had a great facility to correspond entirely with the grace of God at every moment. Natural and the supernatural grandeur merged together in her soul in profound and extraordinary harmony. Above all other creatures, she had the highest notion of the sanctity of God and His correspondent glory. She also had a clear notion of what Creation owes to that glory. She knew, and knows, how all created beings should glorify God.

As a consequence, she also had a profound horror of the opposite of good, which is evil. She had a great intransigence to such evil, a complete rejection of it in its least forms and a strong combativeness against it. This is the reason Holy Scripture refers to Our Lady as “terribilis ut castrorum acies ordinata,” as terrible as an army set in battle array. The Church also says that it is she alone who smashes all heresies. To celebrate this fact, in statues of the Immaculate Conception, Our Lady is crushing the head of the serpent.

The feast of her Immaculate Conception is, then, in many senses, the commemoration of her purity, her intransigence, and her combativeness.

Let us look more closely at what intransigence is. When a person has a very clear notion of what is good and an understanding of the highest expressions of this good, this person knows that the opposite is bad. It is not a theoretical knowledge, like that of a scientist who analyzes a specimen in a laboratory, but rather a knowledge that comes hand in hand with a great love for good. The person naturally recognizes the opposite of such good, which is evil and hates evil with an intensity proportionate to the magnitude of his love for the good.

Since he loves the highest ideals that well represents, he cannot tolerate the opposite of that good, because he clearly sees the evil that exists in it. He rejects evil not only in its ensemble but in each of its parts. He rejects evil not only when it is very intense, but when it barely appears. This is intolerance or intransigence.

The human spirit is constituted in such a way that when a man hates evil, he increases and perfects his love for the good. In a certain way, the presence of something that he rejects reinforces his conviction of, and his love for the good. The human psychology is so established that such contrast makes a person more acutely aware of how the good is good. For instance, we love our counter-revolutionary vocation more when we can see concretely how the revolutionaries hate it. Seeing this, we receive a confirmation that we are taking the right position.

What is combativeness? Combativeness is a consequence of intransigence. It is to make a deliberate decision to destroy the evil that opposes the glory of God. It is a calm deliberation followed by the utilization of every means one has at his disposal to achieve that goal. It is not a fleeting resolution to fight during one single episode when evil is attacking good, but it is a permanent determination applied to all aspects of evil and throughout the life of a person. The person does not rest until evil is destroyed.

A true combativeness does not rest until evil is reduced to ashes. In Portugal, there was an expression regarding the evil that was applied in different ways in old Portuguese Law: Evil shall be reduced to ashes by fire. If a man committed a horrific crime, he received the sentence of capital punishment: his body was burned, and his ashes dispersed either in the air or water. This was the application of that axiom.

Here I am not advocating this punishment be applied to this or that person in this or that present-day State. I am taking it as a general principle to apply to the fight of ideas and institutions. A bad man can be killed, and he is gone. But who can kill a bad idea or destroy a revolutionary conspiracy that strives to prevent God from receiving the glory He deserves and Holy Mother Church from carrying out her mission on earth? For this fight, we need a true combativeness that reduces the Revolution and its cohorts to ashes by fire. This kind of intransigence and combativeness were two attributes of Our Lady that were consequences of the privilege of her Immaculate Conception.

What should we ask Our Lady on this feast day? We should ask for a great love of God and a high understanding of His glory, which will, as a natural consequence, give us a great intransigence and combativeness.

I remember that St. Therese of Lisieux used to lament that she could not be a warrior and fight with a sword against the enemies of God. This is the soul of a saint. She desired to fight for God in all places and all times. This is how we should be. Let us ask Our Lady for the purity and combativeness proper to sanctity so that we might be her true sons and daughters.
~ Late Prof. Plinio Corrêa de Oliveira