† கடவுளின் அதிதூய அன்னை மரியாளின் அமலோற்பவ திருவிழா † (டிசம்பர் 8)

† இன்றைய திருவிழா †

(டிசம்பர் 8)

✠ கடவுளின் அதிதூய அன்னை மரியாளின் அமலோற்பவ திருவிழா ✠

(Feast of the Immaculate Conception of the Most Holy Mother of God)

திருவிழா நாள்: டிசம்பர் 8

கடவுளின் அதிதூய அன்னை மரியாளின் அமல உற்பவ விழா என்பது, இயேசுவின் தாய் மரியாள், தமது தாயின் வயிற்றில் பாவமின்றி கருவானதைக் கொண்டாடும் விழா ஆகும். 

மரியாள் ஜென்மப் பாவம் இன்றி பிறந்தார் என்னும் கருத்தை மையப்படுத்தும் விழாவாக அமைந்துள்ள இது, கத்தோலிக்க திருச்சபையில் டிசம்பர் மாதம், 8ம் நாளன்று, சிறப்பிக்கப்படுகிறது.

அமல உற்பவம்:

அமலோற்பவ அன்னை:

பொதுவான கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையின்படி, ஆதாமினால் தோன்றிய பாவம் மரபுவழியாகத் தொடர்ந்து உலகில் பிறக்கும் ஒவ்வொரு குழந்தையோடும் இணைந்து பிறக்கிறது. இது சென்மப் பாவம் அல்லது பிறப்புநிலைப் பாவம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இப்பாவம் மனிதரை கடவுளின் அருள் நிலையில் இருந்து பிரித்து, உலகின் தீய நாட்டங்களுக்கு அடிமை ஆக்குகிறது.

தந்தையாம் கடவுள், உலக மீட்பரின் தாயாகுமாறு மரியாளை தொடக்கம் முதலே தெரிந்துகொண்டார். எனவே, மரியாளுக்கு மிகுதியான அருளைப் பொழிந்து, பாவ மாசற்ற நிலையில் தாயின் வயிற்றில் கருவாக உருவாகச் செய்தார். இதுவே, மரியாளின் அமல உற்பவம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. மீட்பரின் தாயானதால், மீட்பின் பேறுபலன்கள் மரியாளுக்கு முன்னதாகவே வழங்கப்பட்டன.

வரலாற்றில்:

✹ கி.பி. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில், டிசம்பர் மாதம், 9ம் தேதி “கீழை கிறிஸ்தவ திருச்சபை” (Eastern Christian Church) முதன்முதலாக "கடவுளின் அதிதூய அன்னையின் மாசற்ற அமலோற்பவம்" (Feast of the Conception of the Most Holy and All Pure Mother of God) என்ற பெயரில் கடவுளின் தூய அன்னையின் அமலோற்பவ விழாவை “சிரியா”வில் (Syria) கொண்டாடியது.

✹ கி.பி. ஏழாம் நூற்றாண்டில், கீழைத் திருச்சபையின் பெரும்பாலான இடங்களில் இவ்விழா சிறப்பிக்கப்பட்டது.

✹ கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டில், மேலைத் திருச்சபைக்கு பரவிய இவ்விழா டிசம்பர் 8ம் தேதி கொண்டாடப்பட்டது.

✹ கி.பி. பதினொன்றாம் நூற்றாண்டில், "மரியாள் பாவமின்றி உற்பவித்தவர்" என்ற கருத்துரு தோன்றியது.

✹ கி.பி. 1476ம் ஆண்டு, திருத்தந்தை நான்காம் சிக்ஸ்டஸ் (Pope Sixtus IV) மரியாளின் அமல உற்பவம் திருவிழாவை அனைத்து இடங்களிலும் கொண்டாடுமாறு அறிவுறுத்தினார்.

✹ “டிரென்ட் பொதுச்சங்கம்” (Council of Trent) (1545-1563), பிற்காலத்தில் இவ்விழா கொண்டாட்டங்களுக்கு ஆதரவு தெரிவித்தது.

✹ கி.பி. 1854ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம், 8ம் தேதி, திருத்தந்தை ஒன்பதாம் பயஸ் (Pope Pius IX) மரியாளின் அமல உற்பவத்தை விசுவாசக் கோட்பாடாக (Dogma of Faith) அறிவித்தார்.

✹ கி.பி. 1858ம் ஆண்டு, ஃபிரான்ஸ் நாட்டில் லூர்து அன்னையாக காட்சி அளித்த மரியன்னை, "நானே அமல உற்பவம்" என்று தம்மை அறிமுகம் செய்து கொண்டார்.

† St. Juan Diego † (December 9)

† Saint of the Day †

(December 9)

✠ St. Juan Diego ✠

Marian Visionary:

Born: Juan Diego Cuauhtlatoatzin
1474 AD
Cuauhtitlán, Mexico

Died: 1548 AD (Aged 73–74)
Tepeyac, Mexico

Venerated in: Roman Catholic Church

Beatified: May 6, 1990
Pope John Paul II

Canonized: July 31, 2002
Pope John Paul II

Major shrine: Basilica of Guadalupe

Feast: December 9

Patronage: Indigenous Peoples

Saint Juan Diego Cuauhtlatoatzin, also known as Juan Diego, a native of Mexico, is the first Roman Catholic indigenous saint from the Americas. He is said to have been granted an apparition of the Virgin Mary on four separate occasions in December 1531 at the hill of Tepeyac, then outside but now well within metropolitan Mexico City.

The Basilica of Guadalupe, located at the foot of the hill of Tepeyac, claims to possess Juan Diego's mantle or cloak (known as a tilma) on which an image of the Virgin is said to have been impressed by a miracle as a pledge of the authenticity of the apparitions. These apparitions and the imparting of the miraculous image (together known as the Guadalupe event) are the basis of the veneration of Our Lady of Guadalupe, which is ubiquitous in Mexico, prevalent throughout the Spanish-speaking Americas, and increasingly widespread beyond. As a result, the Basilica of Guadalupe is now the world's major center of pilgrimage for Roman Catholics, receiving 22 million visitors in 2010. Juan Diego was beatified in 1990 and canonized in 2002.

Keep in mind that only 10 years earlier, Hernando Cortez had conquered Mexico City. In 1523, Franciscan missionaries came evangelizing the Indian people. They were so successful that the Diocese of Mexico City was established in 1528. (Remember too that Jamestown, the first permanent English colony, was not established until 1607.) Juan Diego and many of his family members were among these early converts to the faith. He was baptized "Juan Diego" in 1525 along with his wife, Maria Lucia, and his uncle Juan Bernardino.

One must also not forget that Juan Diego had grown up under Aztec oppression. The Aztec religious practices, which included human sacrifice, play an interesting and integral role in this story. Every major Aztec city had a temple pyramid, about 100 feet high, on top of which was erected an altar. Upon this altar, the Aztec priests offered human sacrifice to their god Huitzilopochtli, called the "Lover of Hearts and Drinker of Blood," by cutting out the beating hearts of their victims, usually adult men but often children. Considering that the Aztecs controlled 371 towns and the law required 1,000 human sacrifices for each town with a temple pyramid, over 50,000 human beings were sacrificed each year. Moreover, the early Mexican historian Ixtlilxochitl estimated that one out of every five children fell victim to this bloodthirsty religion.

In 1487, when Juan Diego was just 13 years old, he would have witnessed the most horrible event: Tlacaellel, the 89-year-old Aztec ruler, dedicated the new temple pyramid of the sun, dedicated to the two chief gods of the Aztec pantheon Huitzilopochtli and Tezcatlipoca, (the god of hell and darkness) in the center of Tenochtitlan (later Mexico City). The temple pyramid was 100 feet high with 114 steps to reach the top. More than 80,000 men were sacrificed over a period of four days and four nights. While this number of sacrifices seems incredible, evidence indicates it took only 15 seconds to cut the heart out of each victim. (For more information, see Our Lady of Guadalupe and the Conquest of Darkness by Dr. Warren Carroll.)

Nevertheless, in 1520, Hernando Cortes outlawed human sacrifice. He stripped the temple pyramid of its two idols, cleansed the stone of its blood and erected a new altar. Cortez, his soldiers and Father Olmedo then ascended the stairs with the Holy Cross and images of the Blessed Mother and St. Christopher. Upon this new altar, Father Olmedo offered the sacrifice of the Mass. Upon what had been the place of evil pagan sacrifice, now the unbloody, eternal and true sacrifice of our Lord was offered. Such an action, however, sparked the all-out war with the Aztecs, whom Cortez finally subdued in August 1521.

Now back to our story. That morning Juan Diego was headed to Mass. As he walked along Tepeyac Hill, he began to hear beautiful strains of music, and he saw a beautiful lady, who called his name: "Juanito, Juan Dieguito." He approached, and she said, "Know for certain, least of my sons, that I am the perfect and perpetual Virgin Mary, Mother of Jesus, the true God, through whom everything lives, the Lord of all things near and far, the Master of Heaven and earth. It is my earnest wish that a temple is built here to my honor. Here I will demonstrate, I will manifest, I will give all my love, my compassion, my help and my protection to the people. I am your merciful Mother, the merciful mother of all of you who lives united in this land, and of all mankind, of all those who love me, of those who cry to me, of those who seek me, and of those who have confidence in me. Here I will hear their weeping, their sorrow, and will remedy and alleviate all their multiple sufferings, necessities, and misfortunes."

She told Juan Diego to go tell Bishop Zumarraga of her desire for a church to be built at the site. Tradition holds that Juan Diego asked our Blessed Mother her name. She responded in his native language of Nahuatl, "Tlecuatlecupe," which means "the one who crushes the head of the serpent" (a clear reference to Genesis 3:15 and perhaps to the prominent symbol of the Aztec religion). "Tlecuatlecupe" when correctly pronounced, sounds remarkably similar to "Guadalupe." Consequently, when Juan Diego told Bishop Zumarraga her name in his native tongue, he probably confused it with the familiar Spanish name "Guadalupe," a city with a prominent Marian shrine.

Bishop Zumarraga was a saintly man, very just and compassionate. He built the first hospital, library, and university in the Americas. He also was the Protector of the Indians, entrusted by Emperor Charles V to enforce his decree issued in August 1530, stating, "No person shall dare to make a single Indian a slave whether in war or in peace. Whether by barter, by purchase, by trade, or on any other pretext or cause whatever." (Note that in 1537 Pope Paul III condemned and forbade the enslavement of the Native American Indian.) However, Bishop Zumarraga listened patiently to Juan Diego and said he would reflect on the matter, understandably doubting such a story.

Juan Diego went back to Tepeyac and reported the bishop's response. Mary instructed him to try again. So the next day, he did. Although this time it was more difficult to see the bishop, Juan Diego prevailed, and the bishop once more listened patiently. However, the bishop asked him to bring back a sign from Mary to prove the story. Again, Juan Diego reported the matter to our Blessed Mother, who told him to return the next day to receive "the sign" for the bishop.

On December 11, Juan Diego spent the day caring for his very sick uncle, Juan Bernardino. He asked Juan Diego to go and bring a priest who would hear his confession and administer the last rites. On December 12, Juan Diego set out again but avoided Tepeyac Hill because he was ashamed that he had not returned the previous day as our Blessed Mother had requested. While making his detour, the Blessed Mother stopped him and said, "Hear and let it penetrate into your heart, my dear little son: let nothing discourage you, nothing depress you. Let nothing alter your heart or your countenance. Also, do not fear any illness or vexation, anxiety or pain. Am I not here who am your mother? Are you not under my shadow and protection? Am I not your fountain of life? Are you not in the folds of my mantle, in the crossing of my arms? Is there anything else that you need?" Mary reassured Juan Diego that his uncle would not die; in fact, his health had been restored.

As for the sign for the bishop, Mary told Juan Diego to go to the top of the mountain and pick some flowers. He went up to the hill which was dry and barren a place for cactus and found roses like those grown in Castille, but foreign to Mexico. He gathered them in his tilma, a garment like a poncho. He brought them to Mary who arranged them and said to take them to the bishop.

Juan Diego proceeded again to Bishop Zumarraga's house. After waiting a while for an audience, he repeated the message to the bishop and opened his tilma to present the roses. The bishop saw not only the beautiful flowers but also the beautiful image of Our Lady of Guadalupe. Bishop Zumarraga wept at the sight of the Blessed Mother and asked forgiveness for doubting. He took the tilma and laid it at the altar in his chapel. By Christmas of that year, an adobe structure was built atop Tepeyac Hill in honor of our Blessed Mother, Our Lady of Guadalupe, and it was dedicated on December 26, 1531, the feast of St. Stephen the Martyr.

December 9 marks the feast day of Saint Juan Diego and December 12, the feast of Our Lady of Guadalupe.

† புனிதர் ஜுவான் டியெகோ † (டிசம்பர் 9)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 9)

✠ புனிதர் ஜுவான் டியெகோ ✠

(St. Juan Diego)

மரியான் திருக்காட்சியாளர்:
(Marian visionary)

பிறப்பு: கி.பி. 1474
குவாஹ்டிட்லன், மெக்ஸிகோ
(Cuauhtitlán, Mexico)

இறப்பு: கி.பி. 1548 (வயது 73–74)
டெபேயக், மெக்ஸிகோ
(Tepeyac, Mexico)

ஏற்கும் சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)

முக்திபேறு பட்டம்: மே 6, 1990
குவாதலுப் பேராலயம், மெக்ஸிகோ நகர்
திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால்
(Basilica of Guadalupe, Mexico City by Pope John Paul II)

புனிதர் பட்டம்: ஜூலை 31, 2002
குவாதலுப் பேராலயம், மெக்ஸிகோ நகர்
திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால்
(Basilica of Guadalupe, Mexico City by Pope John Paul II)

முக்கிய திருத்தலம்:
குவாதலுப் பேராலயம்
(Basilica of Guadalupe)

நினைவுத் திருநாள்: டிசம்பர் 9

பாதுகாவல்: பழங்குடி மக்கள் (Indigenous Peoples)

புனிதர் ஜுவான் டியெகோ, மெக்ஸிகோ நாட்டைச் சேர்ந்தவரும், அமெரிக்க நாடுகளின் பழங்குடியைச் சார்ந்த முதல் ரோமன் கத்தோலிக்க புனிதரும் ஆவார். “புனிதர் ஜுவான் டியேகோ குவாஹ்ட்லடோட்ஸின்” (Saint Juan Diego Cuauhtlatoatzin) மற்றும், “புனிதர் ஜுவான் டியெகோட்ஸில்” (Saint Juan Diegotzil) ஆகிய பெயர்களாலும் இவர் அறியப்படுகின்றார்.

கி.பி. 1531ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம், வெவ்வேறு நான்கு சம்பவங்களின்போது “டெபேயக்" மலைப் பகுதியிலும், (Hill of Tepeyac) பின்னர் மலைப்பகுதியின் வெளியேயும் (தற்போதைய மெக்ஸிகோ பெருநகரம்) இவருக்கு அன்னை மரியாளின் தரிசனம் கிட்டியதாக கூறப்படுகிறது.

ஜுவான் டியெகோவுக்கு அன்னை மரியாளின் தரிசனம் கிட்டியதன் நம்பகத்தன்மையை உறுதி செய்யும் வகையில், "டெபேயக்" (Tepeyac) மலையின் அடிவாரத்தில் அமைந்திருக்கும் "குவாதலுப் திருத்தலத்தில்" புனிதர் ஜுவான் டியெகோவின் 'டில்மா' (Tilma) என்றழைக்கப்படும் அங்கி அல்லது சால்வை இருப்பதாகவும் அதன்மேலே அன்னை கன்னி மரியாளின் தூய உருவம் பதிந்திருப்பதாகவும் அறியப்படுகின்றது. இந்த அதிசய சித்திரத்தை கொடுப்பதற்காகவே தூய அன்னை தரிசனம் தந்ததாகவும் அதன் காரணமாகவே மலையடிவாரத்தில் தோன்றிய திருத்தலம் "குவாதலுப் அன்னை திருத்தலம்" என்ற பெயரில் வழிபடப்படுகிறது எனவும் சொல்கிறார்கள். இதனால் இந்த திருத்தலத்தின் வல்லமைகளும் பெருமைகளும் ஸ்பேனிஷ் மொழி பேசும் அமெரிக்கர்களிடையேயும், அதற்கப்பாலும் பரவி, இன்று உலகளவில் கத்தோலிக்க திருயாத்திரைத் தலமாக மாறியுள்ளது.

"டாக்டர் மிகுவேல் லியோன்-போர்டில்லா" (Dr. Miguel León-Portilla) போன்ற மெக்ஸிகன் அறிஞர்களின் கூற்றுப்படி, கி.பி. 1474ம் ஆண்டு மெக்ஸிகோவில் பிறந்த ஜுவான் டியெகோ, ஒரு இந்திய வம்சாவளி ஆவார். இவர் செல்வந்தரோ செல்வாக்குள்ளவரோ கிடையாது. இவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றி வெவ்வேறு கதைகள் கூறப்படுகின்றன. இவர் திருமணம் ஆனவர் என்றும், ஒரு மகன் இருந்தார் என்றும் ஒரு கதை. திருமணம் ஆகியும் கடைசிவரை கன்னித்தன்மையுடன் வாழ்ந்தனர் என்றொரு கதை. நற்செய்தி பிரசங்கம் ஒன்றினால் ஈர்க்கப்பட்ட இவர்கள் கற்புநெறி வாழ்க்கை வாழ்ந்தனர் என்றும் கூறுவார். ஆனால், எதற்கும் உறுதியான ஆதாரங்கள் கிடையாது.

கி.பி. 1524ம் ஆண்டில், முதன்முறையாக மெக்ஸிகோ வந்த பிரான்சிஸ்கன் மிஷனரிகளின் முதல் குழுவினரால் ஜுவான் டியெகோவும் அவரது மனைவி என்று அறியப்படும் 'மரியா லூசியாவும்' (María Lucía) திருமுழுக்கு பெற்றனர். இவருக்கு அன்னையின் தரிசனம் கிடைப்பதற்கு இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னரேயே இவரது மனைவி மரித்துப்போனார்.

இவருக்கு கத்தோலிக்க மறையின் மீதிருந்த உற்சாகமான ஈர்ப்பும் அன்னை மரியாளின் மீது இவர் கொண்டிருந்த அளவற்ற மரியாதையும் பக்தியும் இவரது வெள்ளை மனமும் கருணையுடன் பிறருடன் பழகும் அணுகுமுறையும் இவரது புனிதர் பட்டம் வழங்குவதற்கான ஆரம்ப கட்ட பணிகளின் தவிர்க்க இயலாத அளவுகோல்களாக அமைந்தன என்பர்.

இவருக்கு அன்னை மரியாளின் தரிசனம் கிட்டியதன் பின்னர், இவர் டெபேயக் மலை அடிவாரத்தில் அமைந்திருந்த துறவு மடத்தின் அருகே வசிக்க அனுமதிக்கப்பட்டார். அவர் தமது வாழ்வின் இறுதிவரை அருகிலேயே அமைந்திருந்த அன்னை குவாதலுப் திருத்தலத்தில் சேவை செய்து வாழ்ந்தார்.

† St. Patapios of Thebes † (December 8)

† Saint of the Day †

(December 8)

✠ St. Patapios of Thebes ✠

Born: 380 AD
Thebes, Egypt

Died: ---
Egypt

Venerated in:
Oriental Orthodox Churches
Eastern Orthodox Churches

Feast: December 8

St. Patapios of Thebes was born in Thebes of Egypt and lived in the Kemetian desert sometime during the fourth century. His holy relics have been found incorrupt and can be venerated to this present day. St. Patapius in the Syriac church is venerated as a patron saint of people who have dropsy. The Church celebrates his memory on December 8.

History:
Saint Patapius was born in 380 in the Egyptian city of Thebes. His father was a governor of the region and a descendant of a well known Egyptian family. He and his wife were devout Christians and instructed Patapius in Scripture. As Patapius reached a mature age, well-known tutors were brought from Alexandria to instruct him in science, mathematics, philosophy, and rhetoric. Through this education, he became acutely aware of how transient this world is and was attracted to the ascetical way of life. He was particularly inspired by Clement, Origen, and Athanasius. His father also took him to the renowned catechetical school in Alexandria where Patapius came under the influence of a blind teacher named Didymus. Didymus inspired him even further to desire the ascetical path he had chosen. When he finished his studies, he returned to Thebes to find out that his father had passed away. Desiring to live a life like the ascetics, he decided to leave for the Egyptian desert where he became well known for his ascetic deeds.

No longer able to find peace in the desert he set off for Constantinople in 428. During his voyage, he met his disciple Sechnuti, who was an Egyptian rower. [During this voyage, their ship passed near Corinth where they stayed for seven years]

By 435, after seven years in Corinth, Patapius left his skete in the Geranium mountains to resume his journey to Constantinople taking with him the monk Sechnuti. In Constantinople, they secretly went to the Monastery of Blachernae, where he obtained a cell in the city wall. Patapius kept his identity a secret and resumed a life of strict fasting, vigil, and prayer under the guise of a simple monk.

Here he performed many miracles of healing. After a life adorned with virtue and miracles, he died at a great age of eighty-three (83) in 463 and was buried by his disciples in the church of St. John the Baptist in Constantinople of Petras (of Stone) which was under the protection of the royal family of Constantinople, Palaiologoi, and especially of Saint Hipomoni (Saint Patience) who was the mother of the last emperor of Byzantium, Constantine Palaiologos.

Since the saint's repose, the Church has carefully preserved the stories of his life and his sacred relics. One thousand years after the repose of the saint, when the Turks captured Constantinople, his relics where removed and taken to the little cave-skete in Corinth (as he had requested during his lifetime). The saint's body was hidden behind a western wall in the cave facing the iconostasis and chapel they built.

In the early 20th-century, a local priest discovered the relics of the saint hidden in the wall. He was an unnaturally tall priest who regularly served this small chapel and because of his height commissioned some changes to the chapel. The night before the works to the western wall was to commence, Fr. Constantine had a dream in which a monk warned him to "take care when you break the wall because I am on the other side. I am Saint Patapius of Egypt." He was found the next day holding a large wooden cross on his chest, a parchment scroll with his identity and large leaves covering his relics as fresh as they had been picked that very moment.

Since his relics have been discovered, many people have been visited by the saint in visions and dreams asking them to visit "his house in Loutraki". He is especially known for healing cancer and miracles occur world-wide throughout the world, including Australia and America.

Monastery of St. Patapios:
His relics were brought to the Geraneia mountains, in the Gulf of Corinth, by ascetics from Constantinople and sealed in a cave. In 1904, the relics were discovered when the cave was opened. The saint's body had been placed beneath tiles and large leaves, to protect it from the damp, and it exuded a sweet odor. On the relic was a scroll giving Patapius's name, with a wooden cross and some Byzantine coins. However, some visitors of the cave took pieces of the Saints’ relics for an amulet! But in many of them, the Saint came on their dreams and asked them to return his pieces to the nunnery. So they did.

Then a priest from Loutraki, Father Konstantinos Sousanis, took the relic of Saint Patapius from the cave and kept it, with the church’s permission, to his house in Loutraki, in order to keep it away from the vandals. Later, in 1952, Father Nectarios Marmarinos, a priest from Soinikismos of Corinth, established at the place of the cave in which St. Patapius was found a monastery and the relic was returned to the cave.

The first mother superior, in 1952, was nun Siglitiki. Nun Patapia was the next mother superior from 1963 to 1970, when she resigned because of health problems. She helped very much at the building of the monastery. The next, and current, mother Superior is sister Isidora.

Saint Patapius’ memory is celebrated on December 8 (main celebration) and also at the Tuesday two days after the Pascha Sunday (in memory of the day that his relic was discovered). The Saint has done many miracles and helped many people with diseases, family and personal problems. The monastery of St. Patapius is at Loutraki, a spa city, one hour from Athens, the capital of Greece. The holy relic is now in a special wooden structure at the back of the cave.

† திபெஸ் நகர புனிதர் படபியொஸ் † (டிசம்பர் 8)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 8)

✠ திபெஸ் நகர புனிதர் படபியொஸ் ✠

(St. Patapios of Thebes)

துறவு மட நிறுவனர்:

பிறப்பு: கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டு
திபெஸ், எகிப்து
(Thebes, Egypt)

இறப்பு: எகிப்து (Egypt)

நினைவுத் திருநாள்: டிசம்பர் 8

திபெஸ் நகர புனிதர் படபியொஸ், கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த துறவியும், கிறிஸ்தவ புனிதரும் ஆவார். இவரது நினைவுத் திருநாள் டிசம்பர் மாதம் எட்டாம் தேதி அனுசரிக்கப்படுகின்றது.

இவரது உடலின் மிச்சங்கள் (Relic) இன்றும் கிரேக்கத்தில் ஏதென்ஸ் நகரின் அருகேயுள்ள “லௌட்ரகி” (Loutraki, a spa town near Athens, Greece) என்னும் இடத்திலுள்ள பெண்களுக்கான "புனிதர் படபியொஸ் துறவு மடத்தில்" (Monastery of Saint Patapios) வைக்கப்பட்டுள்ளன.

கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டில் எகிப்து நாட்டின் "திபெஸ்" (Thebes) நகரில் வசதி வாய்ந்த கிறிஸ்தவ பெற்றோருக்கு பிறந்த புனிதர் படபியோஸ், சிறு வயதிலேயே பாலைவனங்களில் ஒரு துறவியாக ஒதுங்கி வாழ்ந்தார். அவரது அறிவுரைகளைக் கேட்கவும், அவரது போதனைகளைக் கேட்கவும் மக்கள் கூட்டம் அவரைக் காண சென்று கொண்டிருந்தது. அவரது வாழ்க்கையில் பிறகு, அவர் திபெஸ் நகரையும் பாலைவனங்களையும் விட்டு "காண்ஸ்டன்டினோபில்" (Constantinople) சென்றார். அங்கே அவர், பின்னாளில் புனிதர்களாக அருட்பொழிவு செய்யப்பட்ட "வாராஸ்" (Varas) மற்றும் "ரெவௌலஸ்" (Ravoulas) ஆகிய இரு துறவிகளைச் சந்தித்தார். புனிதர் ரெவௌலஸ், "ரோமனோஸ் நுழைவுவாயில்” (Gate of Romanos) என்னுமிடத்தில் துறவியாக இருந்தார். புனிதர் வாராஸ், "பெட்ரியோன்" (Petrion) என்னுமிடத்திலுள்ள “ஸ்நாபக அருளப்பரின் துறவு மடத்தை” (Monastery of St John the Baptist) கட்டியவராவார்.

"ப்லாச்செர்னா" (Blachernae) என்ற இடத்திலுள்ள உலர் மலைப் பகுதிகளில் வசித்த புனிதர் படபியோஸ், "எகிப்தியர்களின் துறவு மடத்தினை" (Monastery of the Egyptians) கட்டினார். இறுதியில் அவர் அங்கேயே மரித்தார்.

கி.பி. 536ம் ஆண்டு, புனிதர் படபியோஸ் கட்டிய எகிப்தியர்களின் துறவு மடம் இடிக்கப்பட்டபோது, அவரது உடலின் மிச்சங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, புனிதர் வாராஸால், "பெட்ரியோன்" (Petrion) என்னுமிடத்திலுள்ள “ஸ்நாபக அருளப்பரின் துறவு மடத்துக்கு” (Monastery of St John the Baptist) கொண்டு செல்லப்பட்டன.

"காண்ஸ்டன்டினோபில்" (Constantinople) நாட்டை ஆண்ட "பைஸன்டைன் பேரரசின்" (Byzantine Empire) இறுதி நூற்றாண்டான அக்கால கட்டத்தில், புனிதர் படபியோஸின் உடலின் மிச்சங்கள் அரச பாதுகாவலுடன் கொண்டுபோகப்பட்டன. அப்போதைய பேரரசர் "பதினொன்றாம் காண்ஸ்டன்டைன் பலையோலோகோஸ்" (Constantine XI Palaiologos) அவர்களின் தாயாரும் பின்னாளில் கத்தோலிக்க அருட்சகோதரியான "புனிதர் ஹிபோமோன்" (Saint Hypomone) அதற்கு பேருதவிகள் செய்தார்.

"ஓட்டமோன்" பேரரசால் (Ottoman Empire) காண்ஸ்டன்டினோபில் வெற்றிகொள்ளப்பட்டதன் பிறகு, கி.பி. 1453ம் ஆண்டில் புனிதர் படபியோஸின் மிச்சங்கள் "பலையோலோகோஸ்" பேரரசரின் உறவினர் ஒருவரால் கடத்தப்பட்டு தென் கிரேக்கப் பகுதியிலுள்ள "ஜெரனியா" மலையிலுள்ள (Mount Geraneia) ஒரு குகையில் மறைத்து வைக்கப்பட்டது. சில நூற்றாண்டுகளின் பிறகு அது கைவிடப்பட்டது.

கி.பி. 1904ம் ஆண்டு, "லௌட்ரகி" (Loutraki) நகர மக்களால் அந்த குகையும் அதில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த மிச்சங்களும் கண்டு பிடிக்கப்பட்டன. பின்னாளில் புனிதர் ஜெரோம் அவர்களின் மாணவர்களில் ஒருவரான அருட்தந்தை "நேக்டரியோஸ்" (Father Nektarios) என்பவர் புனிதர் படபியோஸின் மிச்சங்கள் மீட்கப்பட்ட அதே குகையில் ஒரு பெரும் துறவு மடத்தினை அமைத்தார். அங்கேயே மிச்சங்கள் திரும்ப வைக்கப்பட்டன.

புனிதர் படபியோஸ் அற்புதங்கள் நிகழ்த்துவதில் பிரசித்தி பெற்றவராவார். அவர் நிகழ்த்திய அற்புதங்கள் அங்குள்ள துறவு மடத்திலேயே பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. அவர் பெயரால் இன்றளவும் அதிசயங்களும் அற்புதங்களும் நடக்கின்றன.

† St. Eucharius of Trier † (December 8)

† Saint of the Day †

(December 8)

✠ St. Eucharius of Trier ✠

First Bishop of Trier:

Born: ----

Died: 250 AD

Venerated in: Roman Catholic Church

Feast: December 8

Saint Eucharius is venerated as the first bishop of Trier. He lived in the second half of the 3rd century. According to an ancient legend, he was one of the seventy-two disciples of Christ and was sent to Gaul by Saint Peter as bishop, together with the deacon Valerius and the subdeacon Maternus, to preach the Gospel.

First Bishop of Trier (Treves) in the second half of the third century. According to an ancient legend, he was one of the seventy-two disciples of Christ, and was sent to Gaul by St. Peter as bishop, together with the deacon Valerius and the subdeacon Maternus, to preach the Gospel. They came to the Rhine and to Elegia (Ehl) in Alsace, where Maternus died. His two companions hastened back to St. Peter and begged him to restore the dead man to life. St. Peter gave his pastoral staff to Eucharius, and, upon being touched with it, Maternus, who had been in his grave for forty days, returned to life. The Gentiles were then converted in large numbers. 

After founding many churches the three companions went to Trier where the work of evangelization progressed so rapidly that Eucharius chose that city for his episcopal residence. Among other miracles related to the legend, he raised a dead person to life. An angel announced to him his approaching death and pointed out Valerius as his successor. Eucharius died 8 Dec., having been bishop for twenty-five years, and was interred in the church of St. John outside the city. Valerius was bishop for fifteen years and was succeeded by Maternus, who had in the meantime founded the dioceses of Cologne and Tongres, being bishop altogether for forty years. The staff of St. Peter, with which he had been raised to life, was preserved at Cologne till the end of the tenth century when the upper half was presented to Trier and was afterward taken to Prague by Emperor Charles IV.

In the Middle Ages, it was believed that the pope used no crozier because St. Peter had sent his episcopal staff to St. Eucharius; Innocent III concurs in this opinion. The same instance, however, is related to several other alleged disciples of St. Peter, and more recent criticism interprets the staff as the distinctive mark of an envoy, especially of a missionary. Missionaries in subsequent centuries, e.g. St. Boniface, was occasionally called ambassadors of St. Peter, the pope who sent them being the successor of Peter. Moreover, in medieval times the foundation of a diocese was often referred to as early a date as possible, in order thereby to increase its reputation, perhaps also its rights. Thus Paris gloried in Dionysius Areopagita as its first bishop; similarly, ancient origins were claimed by other Frankish dioceses. In time, especially through the ravages of the Normans, the more reliable earlier accounts were lost. 

When at a later period the lives of primitive holy founders, e.g. the saints of ancient Trier, came to be written anew, the gaps in tradition were filled out with various combinations and fanciful legends. In this way there originated in the monastery of St. Matthias near Trier the famous chronicle of Trier in which there is a curious mixture of truth and error. It contains the account of the life of St. Eucharius given above. An amplification thereof, containing the lives of the three saints in question, is said to have been written by the monk Goldscher or Golscher, who lived in that monastery about the year 1130. From the "Gesta" the narrative passed unchallenged into numerous medieval works. More recent criticism has detected many contradictions and inaccuracies in these ancient records, and it is almost universally believed at present that, with few exceptions, the first Christian missionaries came to Gaul, to which Trier then belonged, not earlier than about 250. Following Hontheim, Calmet, and others, the Bollandists, with Marx, Lütolf, and other historians refer these holy bishops of Trier to a period following 250, though not all of them consider this as fully established. The feast of St. Eucharius is celebrated on 8 Dec.

† டிரையர் மறைமாவட்ட புனிதர் யூச்சரியஸ் † (டிசம்பர் 8)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 8)

✠ டிரையர் மறைமாவட்ட புனிதர் யூச்சரியஸ் ✠

(St. Eucharius of Trier)

டிரையர் மறைமாவட்ட முதல் ஆயர்:
(First Bishop of Trier)

பிறப்பு: ----

இறப்பு: கி.பி. 250

ஏற்கும் சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)

நினைவுத் திருநாள்: டிசம்பர் 8

புனிதர் யூச்சரியஸ், டிரையர் மறைமாவட்ட முதல் ஆயராக (First Bishop of Trier) .வணங்கப்படுகிறார். மூன்றாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் ,வாழ்ந்திருந்த இவர், பழமையான புராணங்களின்படி, கிறிஸ்துவின் எழுபத்திரெண்டு சீடர்களில் ஒருவராவார். புனிதர் பேதுருவால் ஆயராக அருட்பொழிவு செய்விக்கப்பட்ட இவர், இரும்பு யுகத்தின்போது, "கௌல்" (Gaul) என்னும் மேற்கு ஐரோப்பாவின் பிராந்தியத்திற்கு மறைபரப்பும் பணிகளுக்காக அனுப்பப்பட்டார். இவருடன், "திருத்தொண்டர் வலேரியஸும்" (Deacon Valerius), "துணைத் திருத்தொண்டர் மெட்டர்னஸும்" (Subdeacon Maternus) நற்செய்தி அறிவிக்கும் பணிகளுக்காக அனுப்பப்பட்டனர்.

கிழக்கு ஃபிரான்சின் பண்பாட்டு மற்றும் வரலாற்று பிராந்தியமான "அல்ஸாசிலுள்ள" (Alsace) "ரைன்" (Rhine) எனும் ஐரோப்பிய நதி படுக்கைக்கும், பின்னர் அங்கிருந்து "எல்லேலும்" (Ellelum) எனும் இடத்திற்கும் வந்தபோது, "துணைத் திருத்தொண்டர் மெட்டர்னஸும்" (Subdeacon Maternus) மரித்துப்போனார். புனிதர் பேதுருவிடமே திரும்பி விரைந்த அவரது தோழர்களிருவரும், இறந்தவரை உயிருடன் மீட்டுத் தருமாறு அவரை வேண்டினர். புனிதர் பேதுரு, யூச்சரியஸுக்கு தன்னுடைய வல்லமையை தந்தருளினார். அதனால் தொடப்பட்டபோது, நாற்பது நாட்களாக கல்லறையில் இருந்த மெட்டர்னஸ் உயிரோடு திரும்பினார். அதன்பின்னர், "ஜென்டைல்" (Gentile) எனப்படும் யூதரல்லாத இன மக்கள், பெருமளவில் கத்தோலிக்கர்களாக மனமாற்றம் செய்விக்கப்பட்டனர்.

பல்வேறு ஆலயங்காலை நிறுவயதன்பின்னர், தோழர்கள் மூவரும் "டிரையர்" (Trier) மாகாணத்திற்கு சென்றனர். அங்கே, சுவிசேஷ பணிகள் மிக விரைவாக முன்னேறி வந்தது. யூச்சரியஸ், தமது ஆயர் குடியிருப்புக்காக அந்த நகரத்தையே தேர்ந்தெடுத்தார். புராணத்தில் தொடர்புடைய மற்ற அற்புதங்களுடன், அவர் இறந்தவர் ஒருவரை உயிரோடு எழுப்பினார். ஒரு தேவதூதன், அவருடைய மரணவேளை நெருங்கி வந்ததையும், வலேரியஸை அவருடைய வாரிசாக சுட்டிக்காட்டினார்.

ஆயராக இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கும் மேலாக பணியாற்றிய யூச்சரியஸ், டிசம்பர் மாதம் எட்டாம் தேதி, மரணமடைந்தார். நகருக்கு வெளியேயிருந்த தூய யோவான் தேவாலயத்தில் (Church of St. John) அவர் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டார்.

† St. Ambrose † (December 7)

† Saint of the Day †

(December 7)

✠ St. Ambrose ✠

Archbishop of Milan and Doctor of the Church:

Born: 337-340 AD

Augusta Treverorum, Gallia Belgica, Roman Empire (Modern Trier, Germany)

Died: April 4, 397 (Aged 56 or 57)

Mediolanum, Roman Italy, Roman Empire (Modern Milan, Italy)

Venerated in:

Catholic Church

Eastern Orthodox Church

Oriental Orthodoxy

Anglican Communion

Lutheranism

Shrines: Basilica of Sant'Ambrogio

Feast: December 7

Patronage:

Beekeepers; Bees; Bishops; Candlemakers; Domestic Animals; French Commissariat; Geese; Learning; Livestock; Milan; Police Officers; Students; Wax refiners

Saint Aurelius Ambrosius, better known in English as Ambrose was a bishop of Milan who became one of the most influential ecclesiastical figures of the 4th century. He was the Roman governor of Liguria and Emilia, headquartered in Milan, before being made a bishop of Milan by popular acclamation in 374. Ambrose was a staunch opponent of Arianism.

Ambrose was one of the four original Doctors of the Church and is the patron saint of Milan. He is notable for his influence on Augustine of Hippo.

Traditionally, Ambrose is credited with promoting "antiphonal chant", a style of chanting in which one side of the choir responds alternately to the other, as well as with composing Veni redemptor gentium, an Advent hymn.

Early life:

Ambrose was born into a Roman Christian family about 340 and was raised in Gallia Belgica, the capital of which was Augusta Treverorum. His father is sometimes identified with Aurelius Ambrosius, a praetorian prefect of Gaul; but some scholars identify his father as an official named Uranius who received an imperial constitution dated 3 February 339.

His mother was a woman of intellect and piety and a member of the Roman family, Aurelii Symmachi and thus Ambrose was a cousin of the orator Q. Aurelius Symmachus. He was the youngest of three children, who included Marcellina and Satyrus (who is the subject of Ambrose's De excess fratris Satyri), also venerated as saints. There is a legend that as an infant, a swarm of bees settled on his face while he lay in his cradle, leaving behind a drop of honey. His father considered this a sign of his future eloquence and honeyed tongue. For this reason, bees and beehives often appear in the saint's symbology.

After the early death of his father, Ambrose went to Rome, where he studied literature, law, and rhetoric. He then followed in his father's footsteps and entered public service. Praetorian Prefect Sextus Claudius Petronius Probus first gave him a place in the council and then in about 372 made him governor of Liguria and Emilia, with headquarters at Milan. In 286 Diocletian had moved the capital of the Western Roman Empire from Rome to Mediolanum (Milan).

Ambrose was the Governor of Aemilia-Liguria in northern Italy until 374 when he became the Bishop of Milan. He was a very popular political figure, and since he was the Governor in the effective capital in the Roman West, he was a recognizable figure in the court of Valentinian I.

Bishop of Milan:

In the late 4th century there was a deep conflict in the diocese of Milan between the Nicene Church and Arians. In 374 the bishop of Milan, Auxentius, an Arian, died, and the Arians challenged the succession. Ambrose went to the church where the election was to take place, to prevent an uproar, which was probable in this crisis. His address was interrupted by a call, "Ambrose, bishop!", which was taken up by the whole assembly.

Comments:

St. Ambrose left us two great examples from his life.

The first was what he did with St. Augustine.

St. Ambrose was a man of enormous talent, one of the Doctors of the Church, famous for his works and actions throughout both Christendom and the Roman Empire of his time. In his memoirs, St. Augustine wrote that he converted because of St. Ambrose. He described the true fascination he had for the great saint. Once in awhile St. Augustine used to visit the episcopal house of St. Ambrose in Milan. He would sit in the same room with St. Ambrose just to watch him write and work. Many times, Ambrose did not have time to give to St. Augustine. But Augustine remained simply because he wanted to be in St. Ambrose's presence, taking advantage of the atmosphere created by him. It was mainly because of that atmosphere and a few conversations they had that St. Augustine converted.

One of the most important things St. Ambrose did was the conversion of St. Augustine, who, in turn, was one of the foremost lights of the Catholic Church. God asked St. Ambrose to write in defense of the Church, which did not permit him much time to dedicate to St. Augustine. Notwithstanding, in the silence and atmosphere of graces created by St. Ambrose, God converted Augustine, without interrupting the work of Ambrose. Here you have proof of the importance of the apostolate of presence.

Many people think that what counts the most is to work, talk and act. Of course, these things matter, but there is an apostolate of presence that can be more important. The silent apostolate that St. Ambrose made with St. Augustine is an eloquent proof of this.

According to the modern revolutionary mentality, St. Ambrose should have stopped his work and dedicated his time to Augustine. But this was not what he did. He trusted Divine Providence. It was the will of God for him to write, and so he wrote. He trusted that God would provide for the good of that soul - Augustine - who was seeking orientation. And God provided it.

The second example was what he did in the face of Emperor Theodosius in 390.

The episode of St. Ambrose standing in the way of Theodosius on the porch of the Cathedral of Milan is one of the most glorious symbolic acts in the History of the Church.

Theodosius was the most powerful man of his time. St. Ambrose took issue with him because the Emperor had ordered an indiscriminate massacre of Thessalonian men, women, and children after promising to show clemency. The Emperor tried to enter the Milan Cathedral but was confronted at the door by St. Ambrose, solemnly dressed in his episcopal vestments and followed by his clergy. St. Ambrose refused to permit the Emperor to enter until he repented and made public penance. Theodosius humiliated himself and asked forgiveness. Only then did Ambrose permit him to enter the Cathedral.

This example of the spiritual power in the face of the temporal power recalls a principle we should admire very much. That is, that human grandeur, even the highest, the noblest and the most glorified, should submit to the spiritual power. If a ruler does something wrong, he should be confronted by the spiritual power and made to submit because the highest human is nothing before God. In the face of eternity, human grandeur fades away and becomes nothing. The only thing with permanence on this earth is the Holy Roman Catholic and Apostolic Church.

Bossuet said that the mission of the Church is to hold in check the earthly powers. The clergy and the Hierarchy should be able to humble the political and economic powers when they do not obey the decrees of God. The nobles, aristocrats, and plutocrats should be humiliated when they do not follow the laws of God.

How far we are from this ideal today! We witness the opposite: the spiritual power standing silent and humble before all kinds of politicians and businessmen, or even worse, trying to adapt the Church to the world.

Let us pray to St. Ambrose to give us the conviction he had of the supremacy of the spiritual power over the temporal so that we might become the builders of the new Christendom, the Reign of Mary that will be installed on earth.

~ Late Prof. Plinio Corrêa de Oliveira

† புனிதர் அம்புரோஸ் † (டிசம்பர் 7)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 7)

✠ புனிதர் அம்புரோஸ் ✠

(St. Ambrose)

மிலன் நகரின் பேராயர்/ திருச்சபையின் மறைவல்லுநர்:
(Archbishop of Milan/ Doctors of the Church)

பிறப்பு: கி.பி. 340
ஆகஸ்ட்டா ட்ரெவெரோரும், கல்லியா பெல்ஜிகா, ரோம பேரரசு (தற்போதைய டிரையர், ஜெர்மனி)
(Augusta Treverorum, Gallia Belgica, Roman Empire (Modern Trier, Germany)

இறப்பு: ஏப்ரல் 4, 397
மெடியோலனும், இடாலியா அன்நோனரியா, ரோம பேரரசு
(தற்போதைய மிலன், இத்தாலி)
(Mediolanum, Italia annonaria, Roman Empire (Modern Milan, Italy)

நினைவுத் திருவிழா: டிசம்பர் 7

ஏற்கும் சபை:
கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)
கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை
(Eastern Orthodox Church)
ஆங்கிலிக்கன் சமூகம்
(Anglican Communion)
லூதரன் திருச்சபை
(Lutheran Church)
ஓரியண்டல் மரபுவழி திருச்சபை
(Oriental Orthodoxy)

சித்தரிக்கும் வகைகள் :
தேன் கூடு, குழந்தைகள், சாட்டை, எலும்புகள்

பாதுகாவல்:
தேனீ வளர்ப்பு; தேனீக்கள்; மெழுகுவர்த்தி தயாரிப்பாளர்கள்; வீட்டு விலங்குகள்; கற்றல்; மிலன்; மாணவர்கள்; ஆயர்கள்; வாத்துக்கள்; கால்நடை; காவல் அதிகாரிகள்; மெழுகு சுத்திகரிப்பாளர்கள்;

முக்கிய திருத்தலங்கள்:
அம்புரோசு பேராலயம்
(Basilica of Sant'Ambrogio)

“ஆரேலியஸ் அம்புரோசியஸ்” (Aurelius Ambrosius) என்னும் இயற்பெயருடைய புனிதர் அம்புரோஸ், “மிலன் நகரின் கத்தோலிக்க பேராயரும்” (Archbishop of Milan), கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டின் திருச்சபை தலைவர்களுள் குறிப்பிடத்தக்க ஒருவரும் ஆவார். இவர் பேராயராகும் முன்னர், வடமேற்கு இத்தாலியின் கடற்கரைப் பிராந்தியமான “லிகுரியா” (Liguria) மற்றும் வட இத்தாலியின் சரித்திர பிராந்தியமான “எமிலியா” (Emilia) ஆகியவற்றின் “ரோமன் ஆளுநராக” (Roman governor) பதவியேற்றிருந்தார். மிலன் நகர் இவரது தலைமையிடமாக இருந்தது.
திருச்சபையின் முதல் நான்கு அசல் “மறைவல்லுநர்களுள்” (Doctors of the Church) இவரும் ஒருவர். இவர் மிலன் நகரின் பாதுகாவலர் ஆவார். அகுஸ்தீனுக்கு இவரால் ஏற்பட்ட தாக்கத்துக்காக இவர் பெரிதும் அறியப்படுகின்றார்.

இவர் பல விவிலிய விளக்க உரைகளை எழுதியுள்ளார். இவற்றில் இவரின் வாழ்கை குறித்த செய்திகள் பல காணக் கிடைக்கின்றன. இவரின் முன்னோர்கள் ரோமக்குடிமக்களாகவும், தொடக்கத்திலேயே கிறிஸ்தவ மறையினை தழுவியவர்களாகவும், அரசின் உயர் அதிகாரிகளாகவும் கிறிஸ்தவ மறைசாட்சிகளாகவும் இருந்துள்ளனர். “ஔரெலியஸ் அம்ப்ரோசியஸ்” (Aurelius Ambrosius) எனும் பெயரால் அறியப்படும் இவரது தந்தை, ரோமப்பேரரசின் “கௌல்” பிராந்தியத்தின் (Praetorian prefecture of Gaul) ஆளுநராக இருந்தார். இப்பதவி ரோமக்குடிமக்கள் வகிக்கக்கூடிய மிக உயரிய பதவி ஆகும்.

இவரது மூத்த சகோதரியான “மார்செல்லினா” (Marcellina) மற்றும் சகோதரர் “சாடிரஸ்” (Satyrus of Milan) ஆகிய இருவருமே புனிதர்களாவர். இவரது குழந்தைப்பருவத்தில் ஒருநாள் இவர் தொட்டிலில் படுத்திருக்கையில், தேனீக்களின் கூட்டமொன்று இவருடைய முகத்தைச் சூழ்ந்து மூடிக்கொண்டதாகவும், அவருடைய முகத்தில் ஒருதுளி தேனை விட்டுச் சென்றதாகவும் கூறப்படுகிறது. இதனைக் கண்ட இவரது தந்தையார், இக்குழந்தை எதிர்காலத்தில் இனிமையாகவும் எளிமையாகவும் பேசக்கூடிய நாவன்மை கொண்டதாக வளருவதற்கான இது ஒரு அறிகுறியாகும் என்று குழந்தையின் தந்தை எண்ணினார்.

இவரது தந்தையின் மரணத்தின் பின்பு இவரின் குடும்பம் ரோமில் குடியேறியது. இலக்கியம், சட்டம், சொல்லாட்சி ஆகியவற்றைக் கற்ற இவரை, நான்காம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், செல்வம், அதிகாரம் மற்றும் சமூக தொடர்புகளுக்கு புகழ்பெற்ற ரோமானிய உயர்குடித் தலைவரான “செக்ஸ்டஸ் கிளாடியஸ் பெட்ரோனியஸ் ப்ரோபஸ்” (Sextus Claudius Petronius Probus) என்பவரும், பிறிதொரு உயர் அதிகாரியும் (Praetorian Prefect) இணைந்து, முதலில் அரசவையில் (Council) அதிகாரமிக்க பதவியளித்தனர். பின்னர், 372ம் ஆண்டில் இவரை “லிகுரியா” (Liguria) மற்றும், “எமிலியா” (Emilia) ஆகிய பிராந்தியங்களின் “ரோமன் ஆளுநராக” (Roman governor) நியமித்தனர். இப்பிராந்தியங்களின் தலைமையகமாக மிலன் இருந்தது. இதுவே அக்காலத்தில் இத்தாலியின் இரண்டாம் தலைநகராக கருதப்பட்டது.

அரசியலில் மிகவும் பிரபலமான நபராக அம்புரோஸ் கருதப்பட்டார். ரோமப்பேரரசன் (Roman emperor) “முதலாம் வலேண்டினிய’னுடைய” (Valentinian I) அரசவையில் இவர் மதிப்புமிக்கவராக இருந்த அம்புரோஸ் எப்போதும் திருமணம் செய்துகொண்டது கிடையாது.

கி.பி. 374ம் ஆண்டு, மிலன் மறைமாவட்டத்தில் (Diocese of Milan) அப்போதைய ஆரியனிச ஆயர் “ஆக்சென்ஷியஸ்” (Auxentius) என்பவர் இறந்தார். அப்போது அடுத்து அப்பதவியினை ஏற்கப்போவது யார் என்பது குறித்து ஆரியனிச (Arians) கொள்கை உடையவர்களுக்கும் கிறிஸ்தவர்களுக்கும் (Nicene Christianity) இடையே பெரும் சிக்கல் உருவானது. அரச ஆளுநரான அம்புரோஸ், கலகம் ஏற்படாதிருக்க இரு தரப்பினருக்கிடையே அமைதி ஏற்படுத்த முனைந்தார். ஆனால் இப்பேச்சுவார்த்தையின்போது அனைவராலும் அம்புரோஸ் ஆயராக தேர்வு செய்யப்பட்டார்.

ஆயராக விரும்பாததால் ஓடி ஒளிந்த அம்புரோஸ், பேரரசர் கிரேஷியன் (Emperor Gratian) கடிதம் கொடுத்து அனுப்பிய காரணத்தால், வேறு வழியின்றி ஆயர் பதவியினை ஏற்றார். அப்போது அவர் திருமுழுக்குகூட பெற்றிருக்கவில்லை என்பதும் திருமுழுக்கு பெற ஆயத்தம் செய்து கொண்டிருந்தார் என்பதுவும் குறிக்கத்தக்கது. திருமுழுக்கு பெற்று, குருத்துவம் பெற்று, எட்டு நாட்களுக்குப்பின் கி.பி. 374ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம், 7ம் நாள், ஆயர்நிலை திருப்பொழிவு பெற்றார். இரண்டே ஆண்டுகள் ஆளுநராக பதவி வகித்த அம்புரோஸ், கி.பி. 374ம் ஆண்டு, மிலன் நகரின் ஆயராக நியமிக்கப்பட்டார். இன்னாளிலேயே கிழக்கு மற்றும் மேற்கு கிறிஸ்தவ பிரிவுகள் இவரின் விழா நாளை கொண்டாடுகின்றனர்.

ஆயராகப் பதவியேற்றதுமே சட்டென தம்மை ஆன்மீக வாழ்வுக்கு மாற்றிக்கொண்ட அம்புரோஸ், அவரிடமிருந்த பணத்தை ஏழைகளுக்கு வழங்கினார். அவரது நிலம் அனைத்தையும் நன்கொடையாக வழங்கினார். தமது மூத்த சகோதரி “மார்செல்லினாவுக்கு” (Marcellina) வேண்டியதை மட்டுமே விட்டுவைத்தார். (ஆனால், பின்னர் அவரும் அருட்சகோதரியாக துறவறம் பெற்றார்). குடும்பப் பொறுப்புகளை சகோதரர் “சாடிரஸ்” (Satyrus of Milan) ஏற்றுக்கொண்டார். இதனால், அவருடைய செல்வாக்கு இன்னும் அதிகரித்தது. பேரரசருக்கும் அவர்மீது கணிசமான அரசியல் செல்வாக்கு இருந்தது. அம்புரோஸ், “மரணத்தின் நன்மை” (The Goodness of Death) என்றோர் ஆய்வுக் கட்டுரை எழுதினர்.

அம்புரோஸ், மிலன் மறைமாவட்டத்தில் ஆரியனிச (Arianism) செயல்பாடுகளை வலுக்கட்டாயமாக நிறுத்தினார். அக்காலத்தில், மேற்குலகில் அரிதாக இருந்த கிரேக்க மொழியில் தமக்கிருந்த மிகுந்த அறிவைப் பயன்படுத்தி, தமது அனுகூலத்திற்காக பழைய ஏற்பாட்டினை படித்தார். இவ்வறிவை பிரசங்கங்கள் செய்வதற்கு உபயோகப்படுத்தினார். குறிப்பாக பழைய ஏற்பாட்டின் வெளிப்பாடுகளில் விசேட கவனம் செலுத்தினார். அவரது சொல்லாட்சி திறன், அதுவரை கிறிஸ்தவ பிரசங்கிகளை மோசமாக எண்ணியிருந்த அகுஸ்தினாரை (Augustine of Hippo) கவர்ந்தது.

ஆயராக அரும்பணிகள் பல செய்துள்ள இவரது மறையுரைகள் மற்றும் விவிலிய விளக்க உரைகள் இன்றளவும் பயன்படுகின்றன. கி.பி. 387ம் ஆண்டு, உயிர்த்தெழுந்த திருவிழாவன்று புனிதர் அகுஸ்தீனுக்கு திருமுழுக்கு அளித்தவர் இவரேயாவார். இவரை அகுஸ்தீன், தன்வரலாற்று நூலில் போற்றி குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆரியனிச பதிதக் கொள்கையினை இவர் சீராக்க பாடுபட்டார்.

கி.பி. 397ம் ஆண்டு, ஏப்ரல் மாதம், 4ம் தேதி மரித்த இவரது உடல், மிலன் நகரிலுள்ள “அம்புரோஸ் பேராலயத்தில்” (Church of Saint Ambrogio) பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றது.

† St. Nicholas † (December 6)

† Saint of the Day †

(December 6)

✠ St. Nicholas ✠

Defender of Orthodoxy, Wonderworker, Holy Hierarch, Bishop of Myra:

Born: Traditionally 15 March 270
Patara, Roman Empire

Died: Traditionally 6 December 343 (Aged 73)
Myra, Roman Empire

Venerated in:
Catholicism
Anglicanism
Baptist
Eastern Orthodoxy
Oriental Orthodoxy
Lutheranism
Methodism
Reformed

Major shrine: Basilica di San Nicola, Bari, Italy

Feast: December 6

Patronage:
Children, Coopers, Sailors, Fishermen, Merchants, Broadcasters, The Falsely Accused, Repentant Thieves, Brewers, Pharmacists, Archers, Pawnbrokers, Aberdeen, Galway, Russia, Greece, Hellenic Navy, Liverpool, Bari, Siggiewi, Moscow, Amsterdam, Lorraine and Duchy of Lorraine

Saint Nicholas of Myra, also known as Nicholas of Bari, was an early Christian bishop of the ancient Greek city of Myra in Asia Minor (modern-day Demre, Turkey) during the time of the Roman Empire. He is revered by many Christians as a saint. Because of the many miracles attributed to his intercession, he is also known as Nicholas the Wonderworker. Saint Nicholas is the patron saint of sailors, merchants, archers, repentant thieves, children, brewers, pawnbrokers, and students in various cities and countries around Europe. His reputation evolved among the faithful, as was common for early Christian saints, and his legendary habit of secret gift-giving gave rise to the traditional model of Santa Claus ("Saint Nick") through Sinterklaas.

Biographical selection:
St. Nicholas is said to have been born at Patara in Lycia, a province of Asia Minor, in the 4th century of wealthy parents. He was named Bishop of Myra and became famous for his holiness, charity, and miracles. He was imprisoned for his faith during the persecution under Diocletian. He was present at the Council of Nicaea, at which he denounced Arianism. He died at Myra in 350. In 1087 some of his relics were transferred to Bari, Italy, and many miracles were worked through his intercession, which was the cause of his extraordinary popularity in the West.

Comments:
Taking advantage of the wealth of his parents, St. Nicholas would give gifts to those who are called the 'embarrassed poor,' that is, persons of a good social level who cannot beg on the streets for help but lack financial means to live. St. Nicholas used to find different ways to favor such impoverished persons, leaving gifts anonymously via a window, chimney or various other means.

A characteristic case is that of the father with three daughters who could not provide them with dowries and arrange decent marriages for them. In despair, the man was thinking that their only recourse was to lead lives of shame. On three different occasions, St. Nicholas threw bags of gold into his house, thus enabling him to provide each daughter with a dowry so she could marry well.

From this and his many other charitable works came the general idea that he would come from Heaven on Christmas Eve and give presents to well-behaved children. This was a good legend that was widely spread in Catholic countries and quickly caught on in other countries as well. It was a stimulus for children to be Catholic, to be good and, at the same time, it nourished their innocence and sense of the marvelous.

The enemies of the Church, however, could not support the popular fame of St. Nicholas among children and invented another figure to divert their attention.

In France, the secret forces created the figure of Père Noel. The title of père (father) is a very common title given to old men who have a kind of patriarchal role among the simple people. The word Noel is an exclamation of joy, similar to Alleluia, normally reserved for the festivities of Christmas. Thus, they invented the figure of Père Noel, who would do precisely the same as St. Nicholas, but who was no longer a reflection of Catholic charity and sanctity.

Instead, he represented a kind of philanthropy without a religious foundation, without the highest cause. This was the way the religious legend of St. Nicholas became a profane, or secular, legend in France.

The Protestants, who hated the cult of the saints, substituted the legend of St. Nicholas or St. Claus with the legend of a Nordic magician. Then they mixed many characteristics of the magician – the sleigh, reindeer, etc. – together with the life of St. Nicholas to deviate the admiration of the children from a religious figure to a phantasy.

It was an intelligent way the Revolution used to eliminate the Catholic character of this legend that was a most charming Catholic tradition.

It is useful for us to learn how evil works against Catholic traditions even in details that can appear insignificant. Then, with vigilance, we should discern its advance and oppose it.
~ Late Prof. Plinio Corrêa de Oliveira

† புனிதர் நிக்கலஸ் † (டிசம்பர் 6)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 6)

✠ புனிதர் நிக்கலஸ் ✠

(St. Nicholas of Bari)

மரபுகளின் பாதுகாவலர்/ வியக்கவைக்கும் பணியாளர்/ பரிசுத்த தலைமை போதகர்/ மிரா மறைமாவட்ட ஆயர்:
(Defender of Orthodoxy, Wonderworker, Holy Hierarch, Bishop of Myra)

பிறப்பு: மார்ச் 15, 270
பட்டாரா, ரோம பேரரசு
(Patara, Roman Empire)

இறப்பு: டிசம்பர் 6, 343 (வயது 73)
மிரா, ரோம பேரரசு
(Myra, Roman Empire)

ஏற்கும் சபை/ சமயம்:
கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Catholic Church)
ஆங்கிலிக்கன் சமூகம்
(Anglican Communion)
திருமுழுக்கு கிறிஸ்தவ எதிர் திருச்சபை
(Baptist Protestant Church)
கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை
(Eastern Orthodox Church)
ஓரியண்ட்டல் மரபுவழி திருச்சபை
(Oriental Orthodox Church)
லூதரன் திருச்சபை
(Lutheranism)
மெத்தடிஸ்ட் கிறிஸ்தவ எதிர் திருச்சபை
(Methodism)
ப்ரெஸ்பைடெரியன் கிறிஸ்தவ எதிர் திருச்சபை
(Presbyterianism)
சீர்திருத்த கிறிஸ்தவ எதிர் திருச்சபை
(Reformed Church)

நினைவுத் திருவிழா: டிசம்பர் 6

முக்கிய திருத்தலங்கள்:
பசிலிக்கா டி சேன் நிக்கொலா, பாரி, இத்தாலி
(Basilica di San Nicola, Bari, Italy)

பாதுகாவல்:
குழந்தைகள், கடலோடிகள், மீனவர், பொய் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர், அடகு பிடிப்போர், மனம்திரும்பிய திருடர்கள், மருந்தாளுநர்கள், ரஷியா, கிரேக்கம், லிவர்பூல், மாஸ்கோ, ஆம்ஸ்டர்டாம், லோர்ரேய்ன், குடிபானம் தயாரிப்பவர், அடகு வியாபாரம் செய்வோர், ஹெலெனிக் கடற்படை (Hellenic Navy)

புனிதர் நிக்கலஸ் என்பது துருக்கியின் மிரா நகரின் புனித நிக்கலசுக்கு வழங்கப்படும் பெயராகும். தனது வாழ்நாளில் இரகசியமாக பரிசுகளை வழங்கும் பழக்கத்தை கொண்டிருந்த இவர், தற்காலத்தில் தமிழில் கிறிஸ்துமஸ் தாத்தா, நத்தார் தாத்தா, என அழைக்கப்படுகிறார். நெதர்லாந்திலும் வடக்கு பெல்ஜியத்திலும் செயிண்ட் நிக்கலஸ் அல்லது "சேன்டகிலாஸ்" என அழைக்கப்படுகிறார்.

ரோமப்பேரரசின் “அனடோலியன் தீபகற்பத்திலுள்ள” (Anatolian peninsula), “பட்டாரா” (Patara) எனும் துறைமுக நகரில், மூன்றாம் நூற்றாண்டில், கிரேக்க குடும்பத்தில் பிறந்தவர் ஆவார். இவர், “லிசியாவிலுள்ள” (Lycia) “மிரா” (Lycia) நகரில் வசித்ததாக கூறப்படுகிறது. கி.பி. 325ம் ஆண்டு, ரோமப் பேரரசன் (Roman Emperor) “முதலாம் கான்ஸ்டன்டைன்” (Constantine I) என்பவரின் கேள்விகளுக்கு பதிலளித்த பல்வேறு ஆயர்களில் இவரும் ஒருவராவார். “பைதீனியன்” நகரான “நிசெயாவில்” (Bithynian city of Nicaea) நடந்த முதல் ஆயர்களின் கூட்டத்தில் (First Council of Nicaea) கலந்துகொண்ட 151 ஆயர்களில் இவரும் ஒருவராவார். அங்கே, நிக்கலஸ் ஆரியனிசத்தை (Arian) தீவிரமாக எதிர்த்தார். கிறிஸ்தவ மரபுகளுக்கு பாதுகாவலராக இருந்தார். கிறிஸ்தவ நம்பிக்கை சின்னமான “நிசீன் க்ரீட்’ள்” (Nicene Creed) கையெழுத்திட்ட ஆயர்களில் இவரும் ஒருவராவார். “மதங்களுக்கு எதிரான கொள்கையில் பற்றுடைய” (Heretic) ஆயரான “ஆரியஸ்” (Arius) என்பவரை கௌன்சில் கூட்டத்தினிடையேயே முகத்திலேயே அறைந்தார் என்றும் கூறப்படுகிறது.

சரித்திர ஆளுமையின் தாக்கத்தினால் உருவான கற்பனை பாத்திரம் ஜெர்மனியில் சண்க்ட் நிகொலவுஸ் எனவும் நெதர்லாந்து மற்றும் பிலாண்டர்சில் சிண்டெர்கிலாஸ் எனவும் அழைக்கப்பட்டது. இந்த கற்பனை பாத்திரமே இன்றுள்ள "சேன்டகிலாஸ்" பாத்திரத்துக்கு வித்திட்டது. 'சிண்டெர்கிலாஸ்' நெதர்லாந்திலும், பிலாண்டர்சிலும் முக்கியமான விழாவாகும். இந்நாளில் சரித்திர மனிதரான புனிதர் நிக்கலஸ் நினைவுகூறப்பட்டு வணங்கப்படுகிறார்.

புனிதர் நிக்கலஸ், பல நாடுகளினதும் நகரங்களதும் பாதுகாவலராகவும் வழிப்படப்படுகிறார்.

† Blessed Nicolas Steno † (December 5)

† Saint of the Day †

(December 5)

✠ Blessed Nicolas Steno ✠

Danish scientist and Catholic Bishop:

Birth name: Niels Steensen

Born: January 1, 1638
Copenhagen, Denmark-Norway

Died: November 25, 1686 (Aged 48)
Schwerin, Duchy of Mecklenburg-Schwerin

Venerated in: Roman Catholic Church

Beatified: October 23, 1988
Pope John Paul II

Feast: December 5

Blessed Nicolas Steno was a Danish scientist, a pioneer in both anatomy and geology who became a Catholic bishop in his later years. Steno was trained in the classical texts on science; however, by 1659 he seriously questioned accepted knowledge of the natural world. Importantly he questioned explanations for tear production, the idea that fossils grew in the ground and explanations of rock formation. His investigations and his subsequent conclusions on fossils and rock formation have led scholars to consider him one of the founders of modern stratigraphy and modern geology.

Don't feel bad if you've never heard of Nicolas Steno. Even though the 17th century Danish anatomist and geologist made a number of discoveries that are now seen as self-evident – namely, that the heart is a muscle that pumps blood, that tears are formed in the eye, that fossils are the remains of living organisms from previous geologic eras, and that older rocks tend to lie deeper in the earth than younger ones – his legacy, like the mysterious stones that he examined, have since been obscured by layers of historical sediment.

Perhaps some of Steno's obscurity arises from his failure to fit into a narrative that science and religion are adversaries. Unlike Galileo, whom the Catholic church famously threatened to torture if he did not recant, Steno was embraced by the Vatican. Yet his discoveries set in motion a revolution that would ultimately unseat the Bible as the authority on the age of the earth.

Steno's geological breakthrough came in 1666, when, serving as a researcher for the Grand Duke of Tuscany in Florence, he was given the opportunity to examine the head of a great white shark. The young anatomist was struck by the similarity of the shark's teeth to curious objects found embedded in rocks throughout Europe. Steno concluded that those objects actually were the teeth of ancient sharks, deposited there when the continent lay beneath the ocean.

Published in 1669, the principles in Steno's 78-page text, "On Solids," are still taught in geology classes today. Science writer Alan Cutler sums up the thesis in his 2003 biography of the scientist, "The Seashell on the Mountaintop,"

A decade earlier, James Ussher, an Anglican archbishop in Ireland, published his Biblical chronology of the world. By adding up the reigns of the kings and lifespans of the patriarchs and comparing them with the dates of known historical events, Ussher concluded that the world came into existence on Sunday, October 23, 4004 BC.

Ussher's proposed date of creation was close to that calculated by his contemporaries, including such luminaries as Johannes Kepler and Isaac Newton. Some pointed to 2 Peter 3:8, which states that "one day is with the Lord as a thousand years and a thousand years as one day." This ratio was tied to the six days of creation in the book of Genesis, leading them to conclude that the total lifespan of the world was 6,000 years. When Ussher published his chronology, he convinced a significant portion of Europe's leading scholars to conclude that the universe had just 342 years to go.

Steno never publicly renounced this Biblical time frame, but his geological investigations clearly challenged it. How could an honest person looking at, say, the Alps, explain the immense movement of rock, the folding, faulting, and erosion of land, the depositing of sedimentary strata, in the span of just 56 centuries? Alternatively, if God created the earth's surface in its present form and then created plants and animals, how, exactly, did their remains wind up embedded inside the solid rock?

It would be a long time before fundamental questions about our planet would be satisfactorily answered. It was only in 1956 that geochemist Clair Patterson, using lead isotopic data from a meteorite, concluded that the earth was about 4.5 billion years old. As Bill Bryson noted in "A Short History of Nearly Everything," Human beings would split the atom and invent television, nylon, and instant coffee before they could figure out the age of their own planet."

Just as the findings of Copernicus and the astronomers that followed him revealed that the earth is not the hub of the universe, Steno's revolution dislodged humanity from the center of our planet's history. As Bryson notes, if you imagine the past 4.5 billion years compressed into a single 24-hour period, the dinosaurs don't arrive on the scene until about 11 p.m. Anatomically modern Homo sapiens would emerge at one minute and 17 seconds before midnight. All of recorded history, from the Bronze Age to the Digital Age, would span a few seconds at the most.

Some might find this notion of ancient earth profoundly alienating, but Steno's observations only served to deepen his religious convictions. Raised as a Lutheran, he converted to Catholicism in 1667, later becoming a priest, and ultimately a bishop who renounced the world and embraced poverty, ministering to Catholic minorities in northern Europe. The scientist who had been hosted by Europe's most opulent courts had transformed into an emaciated ascetic with few possessions other than a cloak, tattered habit, and two sackcloth shirts.

Three centuries after his birth, a group of Danish pilgrims appealed to the Vatican to have Steno canonized. On October 23, 1988, exactly 5,992 years after Archbishop Ussher's proposed date of creation, Pope John Paul II held the mass of beatification for Steno, who is now known to Catholics as Blessed Nicolas Steno. Beatification is the final step before becoming a saint.

Steno was by no means the only Catholic cleric whose observations created models that counter literal Biblical accounts of creation. Gregor Mendel, an Augustinian friar, developed a model of inheritance that made Darwin's theory of evolution intelligible. In the 20th century, it was a Belgian priest, Georges Lemaître, who first proposed the Big Bang theory.

As for Steno, his legacy extends well beyond his contributions to anatomy and geoscience. His refusal to accept the authority of books, not even established science texts, not even sacred texts, lay at the heart of the then-emerging scientific method and its commitment to empirical observation and experimentation.

For Steno, this commitment was suffused with piety. As he wrote in 1659: "One sins against the majesty of God by being unwilling to look into nature's own works."

† அருளாளர் நிகோலஸ் ஸ்டெனோ † (டிசம்பர் 5)

† இன்றைய புனிதர் †

(டிசம்பர் 5)

✠ அருளாளர் நிகோலஸ் ஸ்டெனோ ✠

(Blessed Nicolas Steno)

மருத்துவர்/ கத்தோலிக்க ஆயர்:
(Physician and Catholic Bishop)

பிறப்பு : ஜனவரி 1, 1638
கோபென்ஹகன், டென்மார்க்-நார்வே
(Copenhagen, Denmark-Norway)

இறப்பு: நவம்பர் 25, 1686 (வயது 48)
ச்வேரின், மெக்லன்பர்க்
(Schwerin, Duchy of Mecklenburg-Schwerin)

ஏற்கும் சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)

முக்திபேறு பட்டம்: அக்டோபர் 23, 1988
திருத்தந்தை 2ம் ஜான்பவுல்
(Pope John Paul II)

நினைவுத் திருநாள்: டிசம்பர் 5

“நீல்ஸ் ஸ்டீன்சென்” (Niels Steensen) எனும் இயற்பெயர் கொண்ட அருளாளர் நிகோலஸ் ஸ்டெனோ, ஒரு "டேனிஷ்" விஞ்ஞானி (Danish Scientis) ஆவார். உடற்கூறியல், புதைபடிமவியல், புவியியல் ஆகியவற்றில் முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த இவர் பின்னாளில் "முன்ஸ்டர்" (Münster) மறைமாவட்டத்தில் கத்தோலிக்க ஆயராக பணியாற்றினார். இவர் அறிவியலில் பாரம்பரிய நூல்களைக் கற்றவர். நிகோலஸ் ஸ்டெனோ, நவீன புதைபடிமவியல் (Modern Stratigraphy) மற்றும் நவீன புவியியல் (Modern Geology) ஆகியனவற்றின் கண்டுபிடிப்பாளர் என்ற பெயர் பெற்றவர்.

கி.பி. 1638ம் ஆண்டு, புத்தாண்டு தினத்தில், “டென்மார்க்” (Denmark) நாட்டின் தலைநகரான “கோபென்ஹகன்” (Copenhagen) நகரில், ஒரு லூதரன் கிறிஸ்தவ குடும்பத்தில் பிறந்த அருளாளர் நீல்ஸ் ஸ்டீன்செனின் தந்தை ஒரு பொற்கொல்லர் ஆவார். “டென்மார்க்” அரசன் “நான்காம் கிறிஸ்டியன்” (King Christian IV of Denmark) என்பவருக்காக தொடர்ந்து பணியாற்றிய இவரது தந்தை பெயர், "ஸ்டீன் பெடேர்சென்" (Steen Pedersen) ஆகும். இவரது தாயாரின் பெயர் "அன்னி நீல்ஸ்டட்டர்" (Anne Nielsdatter) ஆகும். தமது மூன்று வயதிலேயே பெயர் அறியாத ஒரு நோயால் தாக்குண்ட இவர், நோய் தீராததால் தனிமையிலே வாழ்ந்து வந்தார். கி.பி. 1644ம் ஆண்டு, இவருக்கு ஆறு வயதாகையில், இவரது தந்தை மரித்துப் போனார். இவரது தாயாரோ, வேறொரு பொற்கொல்லரை மறுமணம் செய்துகொண்டார்.

ஸ்டெனோ, தமது பத்தொன்பது வயதில் “கோபென்ஹகன் பல்கலையில்” (University of Copenhagen) இணைந்து மருத்துவம் கற்றார். மருத்துவ படிப்பை பூர்த்தி செய்ததும் ஐரோப்பிய நாடுகள் முழுதும் பயணித்தார். இதனால் இவருக்கு நெதர்லாந்து (Netherlands), ஃபிரான்ஸ் (France), இத்தாலி (Italy) மற்றும் ஜெர்மனி (Germany) நாடுகளிலுள்ள முக்கிய மருத்துவர்கள் மற்றும் விஞ்ஞானிகளுடன் தொடர்பு கிட்டியது. இந்த தாக்கங்கள், முக்கியமான அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் செய்வதற்கும் அவரின் சொந்த கூர்நோக்கும் சக்தியை உபயோகிப்பதற்கும் வழிநடத்தியது.

ஸ்டெனோவின் கேள்வி கேட்கும் குணம், அவரது மதம் சம்பந்தமான பார்வையிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. லூதரன் கிறிஸ்தவ சபை குடும்பத்தில் பிறந்து வந்திருந்த அவர், ஆனாலும் அதன் போதனைகளை கேள்விக்குட்படுத்தினார், ரோமன் கத்தோலிக்கத்தை எதிர்கொண்டபோது பற்றியெரியும் பிரச்சினையாக மாறியது. திருச்சபை தந்தையர் மற்றும் இயற்கை இயல்பான திறன்களைப் பயன்படுத்துவது உள்ளிட்ட இறையியல் ஆய்வுகளை ஒப்பிட்டதன் பின்னர், லூதரனியம் அல்லாது, கத்தோலிக்கம் தனது தொடர்ச்சியான ஆர்வத்துக்கு இன்னும் அதிகமான உணவை வழங்கிடுமென முடிவு செய்தார். அத்துடன், மத்திய இத்தாலியின் “டுஸ்கனி” (Tuscany) பிராந்தியத்தின் “லூக்கா” (Lucca) நகர பிரபுத்துவ பெண்மணியான “லாவினியா” (Lavinia Cenami Arnolfini) என்பவரின் வற்புறுத்தலின்பேரில், 1667ம் ஆண்டு, அனைத்து ஆன்மாக்கள் தினத்தன்று, கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தை ஏற்று கத்தோலிக்க மறையை தழுவினார். விஞ்ஞானத்தில் நாட்டம் கொண்டிருந்த ஸ்டெனோவின் ஆர்வம் இறையியல் கற்பதில் மாறியது.

கி.பி. 1675ன் ஆரம்பத்தில் கத்தோலிக்க குருவாக வேண்டுமென்ற ஆர்வம் கொண்டார். அதே வருடம் உயிர்த்தெழுதல் திருவிழாவன்று குருத்துவ அருட்பொழிவு பெற்றார். பின்னாளில், திருத்தந்தை பதினொன்றாம் இன்னொஸன்ட் (Pope Innocent XI) இவரை ஆயராக நியமனம் செய்தார். ஒரு மதகுருவாக, இவர் வட ஜெர்மனியில் செய்த எதிர்-சீர்த்திருத்த பணிகளில் முக்கிய பங்காற்றினார்.

பல்வேறு ஐரோப்பிய நாடுகளில் பயணம் மேற்கொண்டு மறைபோதனையாற்றிய ஸ்டெனோ நெடிய அனுபவங்களைப் பெற்றார். தமது கடைசி காலத்தில் இத்தாலிக்கு திரும்ப விரும்பிய அவரால் அது இயலாமல் போனது. வயிற்று வழியால் வேதனையுற்ற இவரது வயிறு, நாளுக்கு நாள் வீக்கம் கொண்டது. வலி வேதனைகளால் மிகவும் துயருற்ற இவர், கி.பி. 1686ம் ஆண்டு, நவம்பர் மாதம், 25ம் நாள், ஜெர்மனியில் மரித்தார்.